Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-43

Published by under my social views

నువు లేని ఇంట.. నా అస్తిత్వం ఎక్కడ!

అన్నిరోజులూ ఒకేలా మొదలౌతాయి.. నా శరీరం తప్ప వేరొక ప్రాణేదైనా కనిపిస్తుందేమోనని తేరిపార చూస్తాను. అద్దంలాంటి ఇంటిని చిందరవందర చేయలేని జేబుసామాన్లు విడిచిన బట్టలు పక్కకి లాగితే ఆక్రమించుకున్నంత జాగాకాదు, ఈఏకాంతం.. నా జీవితాన. చీమ కూడా కానరాని అంతస్తుల అద్దెఇంట నా అస్తిత్వం అప్పుడో వస్తువేగా!. మౌనం మూర్తీభవించిన పనిపిల్ల వచ్చినట్టు తలుపుచప్పుడో.. వెళ్ళినప్పటి సూచనో నన్ను అప్రమత్తం చేసే రెండు క్షణాలు ప్రాణమున్న జీవాన్నని గుర్తుచేస్తాయి. ఇక రోజంతా  నాదికాదు. ఇక ఇల్లుచేరే వరకూ… నేను నాలో ఉండను. నేనే నావనైనట్టు జనసంద్రాన్ని చీల్చుకుంటూ కనిపించని గమ్యం వైపు సాగిపోతాను. బంధాలు తోడున్నప్పటి ఆకతాయి మనసుకు, ఆనాటి ఉడికించే మాటలకు అసలు అర్థాలు ఇప్పుడే తేటతెల్లమవుతాయి.  ఎటుచూసినా ఒక తెలియనితనం, నాదికాని పరధ్యానంలో లోకుల లోకం. 

అప్పుడే తెలుసుకుంటాను నాలోకం వేరొకచోట ఉన్నదని. నన్నే కలవరిస్తున్న  నేస్తాలకు నేను  అందను. మాటల్లో ఒలికేవి, పనుల్లో పలికేవి ఎన్నున్నా నీ ధ్యానంలో నిలిచేవి జన్మబంధాల అనుభుతులేనని.. నిమిషాలు యుగాలుగా మారే రోజుల్లో నేనో తాపసిని. తపస్సు ఏమిటో   ఎరుగవా!!  ఏతోడు కావాలి నాకు నువ్వు తప్ప! స్నేహపు పలకరింపుల నడుమ నీ రాక కై ఎదురుచూస్తూ ఉండడం తప్ప!!

RTS Perm Link

No responses yet

Dec 03 2018

సాహిత్య విమర్శ- పరాం ప్రేయసీ..!

Published by under my social views

-పోతగాని సత్యనారాయణ

అలౌకిక ప్రేమానంద పూర్ణ కలశి- యశస్వి ‘పరాం ప్రేయసీ..!’

  1. *ప్రస్తావన*

మానవసమాజం లో ఒక అంతస్సూత్రం దాగిఉంది. ఇతరులను స్వచ్ఛంగా ప్రేమించే వ్యక్తికి ప్రేమానురాగాలు లభిస్తాయి. సాటిమనిషి అవసరాలను గుర్తించి ఆలోచించేవారే సృజనాత్మకంగా వ్యవహరించగలుగుతారు. నూతన ఆవిష్కరణలకు తెరతీయగలుగుతారు. ఏ వ్యాపకాన్ని చేపట్టినవారికైనా ఈ మూలసూత్రమే అనువర్తిస్తుంది. తోటి మనుషుల శ్రేయస్సును గురించి ఆలోచించేవారికి సాధారణ విజయాలు లభించడమే కాక వారి జీవితమే అర్థవంతంగా రూపొందుతుంది. ఈ మాటలకు సార్థకత చేకూర్చినవాడు యశస్వీసతీష్. ఇతడు మనిషిని ప్రేమించడం తెలిసినవాడు. “ప్రేమంటే భయాన్ని జయించడమే” అని వాకృచ్చినవాడు. ఆప్రేమలోని అద్వైత యోగాన్ని ఆవాహన చేసుకున్నవాడు. ఇంతటి పరిపక్వతను సాధించాడు కనుకనే ప్రేమకు పరిభాష కాగలిగాడు. ప్రేమంటే కామించడమేననుకుంటే ఈ ఉదాత సుదీర్ఘ ప్రేమ లేఖాకావ్యం ఉద్భవించేదే కాదు. కవిసంగమం ఫేస్ బుక్ గ్రూపులో యశస్వి సతీష్  లేఖల పరంపర-పరాం ప్రేయసీ..! పుస్తకరూపంగా వస్తున్న క్రమంలో పూర్వరంగం  అనుశీలన ఇది.

నీలోని ఒక రాగలీలా రవము నేను

నీ నుండి ఎగసి, ఈ నింగిలో విరిసేను

నా వెలుగు నీదర్శన ప్రాప్తి కోసమే

నా బ్రతుకు నీ స్పర్శన స్ఫూర్తి సౌఖ్యమే! -(డా. బోయి భీమన్న వచన గ్రంథాలు; రాగవైశాఖీ పుట: 304)

అని విశ్వశించిన ప్రేమమూర్తి. అందుకే సహధర్మ చారిణిని కూడా ప్రేయసీ! అనే సంబోధనతో నిత్య నిర్మలానురాగ సుధావర్షాన్ని కురిపించగలిగాడు. తన ప్రాణేశ్వరి లోనే తానూ లీనమైనట్టు, అసలు తన బ్రతుకు ప్రేయసి స్పర్శ చేత స్ఫూర్తి పొందుతున్నట్టు తాదాత్మ్యం చెందుతున్నాడు.

–        యశస్వీసతీష్ ప్రేమలేఖల ప్రణయకావ్యం వెనుక ఆయన వాస్తవిక జీవితానుభావాలు ఉన్నాయి. ఇది కేవలం ప్రమోదకావ్యం మాత్రమే కాదు; కరుణ రసార్ధ్ర ప్రణయకావ్యం కూడా. ఈ లేఖల నిండా జన్మ జన్మలకూ సరిపోయే ప్రణయానురాగ సుధాసౌరభాలున్నాయి. నోరు పట్టనంత విస్తారమైన స్వీయానుభవాభివ్యక్తి ఉంది. దీనిలో వచనాన్ని, కవిత్వాన్ని రెంటినీ కలిపి పొడుగుకురుల పిల్ల జడ అల్లుకున్నట్టు సుతారంగా తీర్చిదిద్దిన శైలీశిల్ప విన్యాసాలున్నాయి. గుండె పట్టనంత వేదనను, గొంతుపట్టనంత  ఆర్తిగా మార్చి, ఆర్ద్రంగా ఆలపించిన సాంద్ర జీవన గీతికలున్నాయి.

  • *#లేఖా సాహిత్యం*

–        ఈ పరాం ప్రేయసీ!  లోని కవనమంతా లేఖాసాహిత్య విభాగానికి చెందుతుంది. కవి తన ప్రియసఖి పైగల నిర్మలప్రేమను గుండె విప్పి చెప్పుకోవడానికి అవకాశాలున్న లేఖాప్రక్రియను ఎంపిక చేసుకోవడం లో మెలకువను పాటించాడు. ఇంతకు ముందే ఈ లేఖా సాహిత్యం అనువాద రూపం లో ఐతేనేమి, తెలుగు భాషలో వెలువడిందైతేనేమి.., సంవృద్ధిగానే లభిస్తున్నది.

–        తమ ఆత్మీయతను ఇష్టమైన వారికి లేఖల రూపం లో రాసిన కవులు, రచయితలు, నాయకులు, వ్యాసకర్తలూ తెలుగు సాహిత్యం లో ఎంతోమంది కనిపిస్తారు. తమ ప్రతిభా పాటవాలతో సాంఘిక, రాజకీయ, ఆర్థిక, చరిత్ర, విజ్ఞానం, కళలు సాహిత్యం మొదలైన అనేక విషయాలను లేఖల్లో పొందుపరచి సాహితీ సారస్వతాలలో ప్రత్యేక శాఖగా రూపుదిద్దారు.అటువంటి వాటిలో గుడిపాటి వెంకటాచలం (ప్రేమ లేఖలు), సిపి బ్రౌన్ (బ్రౌన్ లేఖలు), కందుకూరి వీరేశలింగం ( వీరేశలింగం లేఖలు), శ్రీశ్రీ (శ్రీ శ్రీ లేఖలు), వంగూరి సుబ్బారావు (వసంత లేఖలు), కనుపర్తి వరలక్ష్మమ్మ (శారద లేఖలు), గోపీ చంద్ (పోస్టు చేయని ఉత్తరాలు), చిరంతనానంద స్వామి (వివేకానంద లేఖలు), రెంటాల సుబ్బారావు (కళామామణి లేఖలు) కాటూరు వెంకటేశ్వరరావు (చిరంజీవి ఇందిరకు-నెహ్రూ లేఖలు), పురాణ రాఘవ శాస్త్రి (శరశ్చంద్ర చటర్జీ లేఖలు), డా. బోయి భీమన్న (జానపదుని జాబులు, రాగ వైశాఖీ), సన్నిధానం నరసింహశర్మ ( ఆరుద్ర లేఖలు, మధునాపంతుల లేఖలు), రాచమల్లు రామచంద్రారెడ్డి, సంజీవదేవ్, దోర్నాదుల సుబ్బమ్మ, బండి గోపాల రెడ్డి, మాగంటి అన్నపూర్ణాదేవి, కొడవటిగంటి కుటుంబరావు, కేవీ రమణారెడ్డి,.. మొదలైన వారు రాసిన లేఖలు ప్రస్తావన చేయాల్సిన వాటిలో కొన్ని. ఇప్పుడు యశస్వి సతీష్ వారి సరసన చేరాడు.

–        పరాంప్రేయసిలో కవి తన మనసులోని ఊసులను కవితాత్మకంగా ఉత్తరాల రూపం లో మనకు అందించాడు. ఈ లేఖల్లో తడిమిన అంశాలన్నీ దైనందిని (డైరీ) లో రాసుకోవలసినవి. అయినా ఇలా పంచుకోవడం తన వ్యక్తిగత జీవితానికి భంగకరం కాదని భావించాడు.(తన విశ్వాసాన్ని సాహితీ లోకం కూడా నిలబెట్టాల్సిన అవసరం ఉంది. ఎందుకంటే ఈ లేఖల్లోని వస్తువు కవి తన నిజ జీవిత జీవన సహచరికి సంబంధించినవి.  ఈ రచనకు సంబంధించిన స్పందనలు, ప్రతిస్పందనలూ ఆ సౌభాగ్యవతి ఆత్మ గౌరవాన్ని ఇనుమడింపజేసేవిగా ఉండటం, సాహిత్య జీవులు పాటించవలసిన మర్యాద) వాటికి కవిత్వ సుగంధాన్ని అద్ది తన ప్రేమ ప్రపంచాన్ని పాఠకుల ముందు లేఖలుగా పరచాడు. వీటిని యాభై పోస్టు కార్డులపై ముద్రించి నివేదించాడు కూడా.

ఈ లేఖల్లో తన జీవితం లోని అత్యంతప్రాధాన్యత గల ఘట్టాలను తీసుకుని అనుభూతులను, అనుభవాలను, బాధనూ, ఆవేదననూ సానుకూల దృక్పథం తో మలచుకుని ప్రేమ సూత్రతతో ఏకం చేసి పరిపక్వ ఫలంగా అందించాడు.

–        తన వ్యక్తిగత జీవితాంశాలను పాఠకులతో లేఖల రూపంలో పంచుకోవడం సానుభూతి కోసమో, జాలి చూపడం కోసమో కానేకాదు. ప్రేమించిన వ్యక్తి జీవనాస్వాదనకు దూరమౌతున్న సందర్భాన, కారణాలు మనో వైకల్య సంబంధమైనప్పుడు, మూలాలు ఆనువంశిక కారణాలై ముప్పేట సంసార నౌకను కుదిపిన నేపథ్యంలో జరిగే పరిణామాలు పాఠకులు ఊహించలేనివి కావు, పర్యవసానాలు ఊహకందనివేంకావు. బంధం విడివడడమో,  నిర్లక్ష్య వ్యవహారమో, భౌతికావసరాలకై బయట చూపో ఏ కథైనా వీటిల్లో ఎటోకటు పోతుంది. కానీ ఈ మనిషి వాస్తవిక జీవితం లోని అనూహ్య పరిణామాలను హృదయ వైశాల్యాన్ని మించి అర్థం చేసుకున్నాడు.

  • *#సమస్య _ విచక్షణ _ అవగాహన*

–        అకస్మాత్తుగా ఎవరన్నా మనమీద కోపంగా మాట్లాడుతుంటే ఏమనుకుంటాం మనమేం చేయాలి? పరిస్థితిని అంచనా వేసుకుంటాం. ముందు మన అసంకల్పిత స్పందనలకి ఆలోచనని జోడించుకొని మనమూ ఉద్వేగాలను నియంత్రించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాం. మనవల్ల పొరపాటు జరిగిందేమోనని వెనుకాముందూ ఆలోచిస్తాం.  తగ్గి ఉంటే తప్పు లేదనుకొని ‘క్షమాపణ’ చెప్పడమో, పక్కకు తప్పుకోవడమో చేస్తాం. విజ్ఞత, వివేకం పని చేస్తే ఇలా. లేకపోతే మనమూ స్వరం పెంచి ఘర్షణకు దిగుతాం. కోపానికి కారణమేంటో తెలిశాక పరిస్థితిని చల్లబరచడానికి దారులు వెతుకుతాం.  మొహాన నవ్వు పులుముకొని నచ్చజెప్పడానికో, బుజ్జగించడానికో ప్రయత్నిస్తాం. అదే పసిపిల్లలైతే గడ్డం పట్టుకొని బతిమాలుతాం. చుట్టేసుకొని చల్లబరచాలని చూస్తాం. ‘యశస్వి’కి తన శ్రీమతితో ఇలాంటి పరిస్థితే ఎదురౌతుంది.

–        భర్తమీద ఉన్న చనువుకొద్దీ ఏదో తినుబండారమో, రుచికరమైన ఆహారమో తెచ్చిపెట్టమని అడుగుతుంది. తనకు తెలుసు నిన్న అలాగే అడిగిందని. తినాలన్న ఆత్రం ఒక రుగ్మతని పాపం ఆ అమ్మాయికి తెలియదు. చెప్పినా నమ్మదు. ఈ రోజు వద్దులే… అన్నామంటే కోపం వస్తుంది. ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదు అంటే, ‘ఏం కాదు ఈ ఒక్క రోజుకి’ అంటుంది. కొంత స్థిరంగా చెబితే తట్టుకోలేని అసహనం. తనకు తాను సృష్టించుకుంటున్న అలజడి, ఆందోళన. అలాగే తనంత పరిశుభ్రంగా ఇతరులెవరూ ఉండరని, ఒకరు ముట్టుకున్న వస్తువును మనం చేతులతో ముట్టుకుంటే ఏమవుతుందోననే అభద్రత. పదిమందిలో నిలబడినప్పుడు చుట్టుపక్కల వారి ముఖ కవళికలను చూసి స్పందించడం, ఆలోచనల్లో మెదులుతున్న మాటల్ని పైకి అనేయడం, తాను ప్రాధాన్యతనిచ్చేవి తప్ప మిగతావాటిపట్ల విముఖత, బంధు మిత్రులమీద ఆలోచనల్లో సృష్టించుకున్న వాస్తవ బాహ్యమైన అభిప్రాయాల వల్ల కనీస మర్యాదలను పాటించడానికి వెనుకాడడం, కుటుంబ సభ్యులను సైతం శరీరాన్ని తాకనివ్వకపోవడం, వాసనల పట్ల, శుభ్రత పట్ల అతిగా స్పందించడం, అవసరం అనుకున్న పని పూర్తయ్యేవరకూ పదేపదే అడగడం,… ఇవన్నీ తనకు తెలిసీ తెలియకుండా  జరిపే ప్రతిస్పందనలు. ఇవి నిన్న మొన్నటి వరకూ చక్కగా ప్రవర్తించిన మనిషిలో అనూహ్యంగా వచ్చిన మార్పులు.

–        అకారణ ప్రకోపాలకీ, చిరాకులకీ మెదడులో న్యూరాన్ల అసమతుల్యత కారణం. అది అనువంశికంగా మధ్యలో పొడచూపడం వల్ల జీవన విధానమంతా అతలాకుతలమయింది. దీనిని మనోవిజ్ఞాన పరిభాషలో ‘స్క్రిజోఫ్రేనియా’ అంటారు. ఇది రోగం కాదు, మనోరుగ్మత. దీనికి గురైన వారందరికో లక్షణాలు ఒకేలా ఉండవు. వైద్యానికి  స్క్రిజో లక్షణాలు ఉన్నవారు ఆసక్తి చూపరు. కారణం, వారి దృష్టి కోణంలో ఎవరికి వారు తమలో ఏ లోపమూ లేదనుకుంటారు. లోకమే సరిగా లేదనుకుంటారు. మన చుట్టూ ఉన్న ప్రతి వేయిమందిలో ముగ్గురికి ఈ లక్షణాలు ఉంటున్నట్లు గణాంకాలు చెబుతున్నాయి. వాస్తవం అంతకన్నా ఎక్కువగానే ఉండే అవకాశముంది. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో ఉన్న సహచరిని ఎలా సముదాయించాలో తెలియక పదేళ్ళ పిల్లను చేసుకొని లాలనగా కథ చెప్పడం ప్రారంభించాడు యశస్వి. 

–        తను ఇప్పుడు వింటుందని నమ్మకం లేదు. తన అవసరం కాదు కాబట్టి, బుద్దిగా కూర్చోదు. ఎప్పుడైనా వింటానంటే ఓ కథ, చదువుఇతానంటే గుప్పెడు ఉత్తరాలు ఇవే యశస్వి ప్రోది చేసుకున్నవి.

–        కవి తన జీవిత భాగస్వామికి కలిగిన రుగ్మతకు కదిలిపోయాడు. ఆమె ఇక ఎప్పటికీ ఒక బిడ్దకు తల్లి ఐనా పసిపాపగానే ఉంటుందని తెలిసీ, తనను తానే సముదాయిమ్చుకున్నాడు. మానవ మాత్రుడైన ఒక సాధరణ వ్యక్తి ఇటువంతి సందర్భాలలో ఏం చేస్తాడు! నామమాత్రమైన వైవాహిక జీవితాన్ని భవిశ్యత్ అంతా గడపవలసి  వస్తే, జీర్ణించుకోగలడా? యుక్త వయస్సులో మనసిచ్చి జీవిత భాగస్వామిని చేసుకున్న వ్యక్తిని రుగ్మత కారణంగా ఉపేక్షించగలడా? అలాఅని మానవ సహజమైన వాంచల్ని నిగ్రహించుకుంటూ ఆమెను పసి పాపగా జీవితకాలం ఆదరించగలడా.. ఎన్నో ఆశలతో ఎన్నెన్నో ఆశయాలతో సాకారం చేసుకున్న బొమ్మరిల్లు లాంటి జీవన సౌధం ఒక్కసారిగా రంగు వెలసిపోతుంటే భరించడం అంత తేలికైన విషయమా?

–        సమాగమం లో ప్రతి వ్యక్తికి కొన్ని కోరికలు ఆశలు కలలు తప్పక ఉంటాయి. స్వయం కృషితో నిర్మించుకున్న అందమైన జీవితాన్ని ఎవరూ కళావిహీనం చేసుకోరు, కానీ యశస్వి ఆలోచనా విధానం వేరు. ఆయన ఇక్కడే విచక్షణను మేలుకొలుపుకున్నాడు, నిండైన మానవత్వాన్ని ప్రకాశింపచేసుకున్నడు. స్వ్చ్ఛమైన ప్రేమకు నిర్వచనాన్ని చెప్పుకుని ఆచరణాత్మకం గా రుజువు చెయ్యాలని గట్తిగా సంకల్పించుకున్నాడు. ఆదర్శ ప్రేమకు తొలగని బాధ్యతకూ సాదృశ్యంగా లోకం ముందు తనను తాను నిలబెట్టుకోవాలనుకున్నాడు.

  • *సాహిత్య సాంత్వన*

–        ఎంతటి నిబద్దుడికైనా ఏదో ఒక రూపం లో సాంత్వన లభించనిదే స్థితప్రజ్ఞత చేకూరదు. ఈ విషయం పై బాగా ఎరుక ఉన్నవాడు యశస్వి. తనలోని సృజనాత్మకతే తనకు సాంత్వన చేకూర్చే తోడని కవిత్వాన్ని అశ్రయించాడు. సాహిత్య అధ్యయనాన్ని విస్తృతం చేసుకున్నాడు. కవిత్వమర్మాలను అవపోశన పట్టాడు. భాషపై సాధికారతను సాధించాడు. నూతన పదసృష్టికి శ్రీకారం చుట్టాడు. ఆసక్తికర అభివ్యక్తిని సాధన చేశాడు. మనసులోని భావాలను తటిల్లతలా మెరిపించే మెళకువను పట్టుకున్నాడు.

–        ప్రపంచంలో సాహిత్యాన్ని మించిన హితమెవ్వరు చేకూర్చగలరు! పుస్తకాలను మించిన మిత్రులెవరుంటారు, సమాజాన్ని లోతుగా అధ్యయనం చేసిన వాడికి స్వవిషయాన్ని అర్థం చేసుకోవడం కష్టం కాదు.

–        పరిష్కారాన్ని అన్వేషించి సాధించడం సమస్యే కాదు. సంక్షోభాన్నే సవాలు చేశాడు. ప్రేమపక్షికి జీవితాన్ని అంకితం  చేసి నిష్కల్మషమైన ప్రేమతో జీవితాన్ని అర్థవంతం చేసుకోడానికి పూనుకున్నాడు. శరీరాన్ని మనసును వశం చేసుకుని సహచరికి తనకు మధ్యన అబేధాన్ని సృష్తించుకున్నాడు. అలా అద్వైతస్థితిని పుణికి పుచ్చుకుని సాహిత్యమే ఆసరాగ జీవనయాత్ర సాగిస్తున్నాడు.

–        వైరాగ్యము, తాత్వికచింతన అలవడడానికి వయస్సుతో నిమిత్తంలేదు. దానికి దార్శినికత అంతఃచేతనలే మార్గం చూపిస్తాయి. పెంచుకున్న మమతానురాగాలే అలసట తీరుస్తాయి. అచంచలమైన ప్రేమ, విశ్వాసాలే చైతన్యాన్ని కూడగడతాయి.

బైట.. సృష్టిలో.. లోపల భావమందు

వెలయు పరమ పదార్థ వైవిధ్యమెల్ల

ఎడద గొనివచ్చి నీ పూజనిడితి, దేవి !

స్వీకరింపుము నను ధన్యు జేయు కొరకు –(డా. బోయి భీమన్న రాగవైశాఖీ పేజి: 122)

అని తనను తాను ప్రాణేశ్వరికి సమర్పించుకున్నాడు. ఇక ఆమె, అతనికెప్పటికీ భువనమోహిని, ఆనంద పూర్ణ కలశి.

జవాబులు రాయని ఈ జాబులన్నీ అతని తక్షణ హృదయ స్పృక్కు. కవి హృదయ జ్వలనం లోంచి వెలువడిన రసభావ సంగీతానికి తారస్థాయి. అతని దర్శించిన సత్య, శివ సుందరాలను ఆత్మాశ్రయ రీతిలో అభివ్యక్తి చేశాడు. ఈ పద్దతిని ఎంచుకోవడం లో కవికి ఒక ఎరుక ఉన్నట్లు తోస్తున్నది. ఈ రీతి వివిధ సన్నివేశాలలో హఠాత్ఘటనలలో కవి గుండెలో కలిగిన ఒరిపిడిలు, రాపిడిలు, కల్లోలాలు, పోటుపాట్లు, లోక వృత్త ప్రదర్శన మొదలైన విషయాలను వ్యక్తీకరించడానికి సౌకర్యంగా ఉంటుంది. కవి భావాభివ్యక్తికి లేఖా రూపాన్ని, ఆత్మాశ్రయరీతిని ఎంపిక చేసుకోవడం అనాలోచితమేమీ కాదు.

ఈ లేఖలను పరిశీలిస్తే ప్రేమికుడు-ప్రేయసి (భర్త-భార్య) ఒకే కప్పు కింద జీవిస్తుంటారు. కానీ ప్రేమికుడిది మాత్రం ఏకపక్ష సంభాషణగానే ఉంటుంది. ఇక ప్రేయసి లభ్యమైన అలభ్య. ప్రాప్తమైన అప్రాప్య. ఇదే కవి జీవన కావ్యం లో వైచిత్రి. కవి జంటకోసం వెతికిన రోజులనుంచి, జంటగా మారి, ఒకరు ఇద్దరై, ఇద్దరు ముగ్గురైన రోజుల వరకూ ప్రస్తావించబడ్డాయి. ఆ తరువాత ఒక్కరే ముగ్గురై, ముగ్గురైన ఆ ఒక్కరే ఒంటరైన ఆ విధానమంతా ఆవిష్కరించబడింది.

“ఈ ఉత్తరాలు, తనచుట్టూ గిరిగీసుకుని జీవితాన్ని గడిపేస్తున్న నెచ్చలితో నా తలపోతలు. వినడం తన పని కాదు, చెప్పుకోవడం నా అవసరం. ఎండన నడిచే నాలాంటి కొందరిని కాసేపైనా ఇది ఊరడిస్తుంది. దుఃఖవర్షాన్ని దాచుకోలేకే ఇలా దిగదుడుచుకుంటున్నా.. వసివాడిన మనసుఊసుల్ని   కలబోసుకుంటున్నా.  ఇలా పంచుకోవడం నచ్చకపోతే ఇచ్చకాలని సరిపెట్టుకోండి.” (పరాం ప్రేయసీ-ప్రారంభ వాక్యాలు.. ఏంటిదంతా అంటే.. పుట:4)

వేదనను తుడిచేసి సాంత్వన కూర్చేది సాహిత్యమేనని నమ్మిన ఈ కవి ఆత్మ నివేదనలో ఎంతటి వేదన ధ్వనిస్తున్నదో “దుఃఖవర్షాన్ని దాచుకోలేకే ఇలా దిగదుడుచుకుంటున్నా..” అనడంతో అర్థమౌతున్నది. ఎవరు విన్నా వినకపోయినా చెప్పుకోవడం తన అవసరమన్ని విన్నవించుకోవడం లోని ఆర్ధ్రత పాఠక హృదయ తంత్రులను మీటుతుంది. “వసివాడిన మనసు ఊసుల్ని   కలబోసుకుంటున్నా”నని నిర్వేదయుక్తమైన ఆశావాదాన్ని ప్రకటించుకుంటున్నాడు. ఇవన్నీ కవి తనలోని దుఃఖ జలధిని ఎంతగా అణచిపెట్టినా నియంత్రించబడక ఎగసిపడే ఆవేదనా కెరటాలకు ఆనవాళ్ళు.“పెళ్ళిపుస్తకం పేజీల్లో కొన్ని పన్నీటితోనూ, కొన్ని కన్నీటితోనూ బొమ్మలేసుకున్నాక, ఇన్నేళ్ళకి నీతో పరాచికాలూ-పలకరింపులు.”-( నీతో నాకు సంబంధముందని పుట: 26)

–        తన పెళ్ళిపుస్తకం లో కన్నీటితో బొమ్మలేసుకున్నా సందర్భాలను తలచుకుని కాదు, కవి హృదయం ఇంతలా మధన పడుతున్నది! ఇక ఎప్పటికీ పన్నీటితో బొమ్మలేసుకోలేని కాలాన్ని ఎదుర్కోవలసి వస్తున్నందుకు.

“నువ్వు కనులముందే ఉన్నా, చేతికి అందని ఆకాశానివి. జంట పక్షులం మనం, మనది కలసి ఎగిరిన గతం వలపన్నిన జీవితం లో నీ ఊతం లేకుండా నే సాగలేను”

అంతరంగ కల్లోలం నుంచి వుబికి వచ్చిన పంక్తులివి. కనులముందే ఉన్నా చేతి కందనంత దూరాన్ని అనుభవించడం ఎంత దుర్భరం! అనుభవమైన వారికే అర్థమయ్యే,.. ఇదొక తెమలని బాధకు అక్షర సాక్ష్యం.

“వలపన్నిన జీవితం లో నీ ఊతం లేకుండా నే సాగలేన”ని ఒక్క ప్రేమికుడైన భర్త మాత్రమే అనగలిగే బరువైన వాక్యాలివి. ఇవే కవిలోని ఉదాత్తమైన భావావేశానికి పునాదులు వేశాయని చెప్పవచ్చు.

  • *#భవ్యావేశం, జీవన వాస్తవికత*

కారణమేమైనా కవి కి భవ్యావేశం కలిగితే అది రసావేశ స్థితికి దారితీస్తుంది. “మహా ప్రతిభావంతునికి  కలిగే దర్శనం కూడా ఒకానొక దివ్యావేశ స్థితిలోనే కలుగుతుంది. మేధ వల్ల ఆలోచన ఎన్నో అంచెలతో సాగగా సాగగా, తుట్టతుదకు లభించే ఫలం సత్యదర్శనం. అదే ఫలితం సాధకుడికి ఒకానొక దివ్యావేశస్థితిలో క్షణకాలంలో సిద్ధిస్తుంది. చరిత్రను పంకిస్తే శాస్త్రజ్ఞుల, తత్వవేత్తల, కవుల జీవితాలలో ఇది కనిపిస్తుంది. మేథను వేగవంతమొనరించే అతీంద్రియతతో మైత్రిని నెరిపే స్థితే భవ్యావేశం” ( ప్రాచీన సాహిత్య విమర్శ; చరిత్ర సిద్ధాంతాలు, పుట: 14)

ఎన్నోరోజులుగా సమీపాన్ని అనుభవిస్తూనే మౌనం భాషగా సాగిన ఊసులు, ఒక్క స్పర్శతో సాకారమౌతాయి. ఓ చేతి స్పర్శ శరీరానికే చెందిన స్పర్శ కానప్పుడు అది రెండు మనసులకూ విడదీయరాని బంధం వేస్తుంది. “ స్పర్శానుభూతి” లేఖలో మూడుముళ్ళ బంధానికి మూలరాయి పడిన విధానపు దృశ్యీకరణ ఉంది. పిల్లల ప్రేమల్ని పెద్దలంత తొందరగా అంగీకరించలేరు కదా! అప్పుడిక ప్రేమికుల కళ్ళల్లో కన్నీరుబికి కళ్ళు ఉబ్బిపోయిన ఆనవాళ్లు, ఉద్వేగాల ఉయ్యాలఊపులు సరేసరి…“

ఆనందం కొలబద్దకు అందని జీవితాల్లో ఓ స్పర్శ లేపిన అలజడి అంతరంగాన్ని అతలాకుతలం చేసి, అఖరికి ఓ జీవితకాల సంభాషణ రాయడానికి అర్హత కలిగించింది” అంటాడు కవి. ‘మొరాలకించిన అమ్మ’ అంగీకారంతో పెళ్ళి మాటలతో ప్రేమ కథ మొదలౌతుంది. ఇక్కడే కవి హృదయంజరిగిన గతాన్ని వర్తమానంలోకి లాకొచ్చి “మన ప్రేమ కథ పెళ్ళితో ముగిసేదేం కాదు… మరి నిన్నూ నన్నూ కలిపి ఉంచేదేది? అంటూ భవిష్యత్తును తలచుకుని బాధగా నిట్టూరుస్తుంది.

“ ప్రతివ్యక్తి తను నిర్మించుకున్న లోకం లోనే నివసిస్తాడు. ఆవ్యక్తి కవి అయితే, అతని సృజనలో తను ఆవాహన చేసుకున్న లోకాన్నే దర్శింపజేస్తాడు. దీనినే వ్యక్తిగతానుభావాభివ్యక్తి అంటాం. ఇది వస్త్వాశ్రయ వర్ణన కన్నా ఎంతో సత్యమైనది. వస్తు  వర్ణన ఒక్కోసారి వాస్తవదూరమైనది కావచ్చు. అది కేవలం వస్తువు ఉన్నతిని ఎరుకపరచడానికి ఉద్దేశిమ్చినదై ఉండవచ్చు, ఒక్కోసారి కవి వస్తువు ప్రాధాన్యత గుర్తించడానికి అతిశయొక్తి జోడిస్తాడు. కానీ వ్యక్తిగతానుభవంతో చేసే అభివ్యక్తి నిజాయతీతో కూడుకుని ఉంటుంది. ఈ లేఖలన్నింటిలోనూ నిజాయతీ తో చేసిన అభివ్యక్తితో పాటు జీవన వాస్తవికత గోచరిస్తుంది.

 “నీకు తెలిసినవన్నీ చెప్పడానికి ఈ రాతలెందుకు పిల్లా!- నీ వేలు పట్టుకుంటే అలలనవ్వొకటి ఆ పెదవులపై ఎగసిపడేది, నీటికెరటాలపై తరలి వచ్చిన సూర్యకిరణం నీచూపులోంచి నా గుండెల్లో దిగబడేది.”- బువ్వాలాటల బొమ్మ, పుట: 30

కవి జ్ఞాపకాల మూట విప్పి అనుభూతులను పరిమళాలుగా ఆస్వాదిస్తున్నాడు. గతాన్ని స్మరించుకోవడమంటే జ్ఞాపకాల తేనెతుట్టాను కదిలించడమే. జ్ఞాపకం కాలాన్ని రికార్డు చేసిన ఉదంతం.

నేnu ఘనీభవిస్తే నామరూపాత్మకం, ద్రవీభవిస్తే జ్ఞాపకాల ప్రభావం అంటారు శేషేంద్ర.

నీకు తెలిసినవన్నీ చెప్పడానికి రాతలెందుకంటూనే తన అనుభూతులను, సన్నివేశాలను, సంఘటనలను, మనస్సును ప్రతిస్పందింప జేసిన ప్రతీ అంశాన్ని జ్ఞాపకం గా మార్చుకుని, ఏకపక్ష సంభాషణగా స్వేచ్ఛా పునఃస్మరణం చేసుకుంటాడు కవి

“ నీ వేలు పట్టుకుంటే అలల నవ్వొకటి ఆ పెదవులపై ఎగసి పడేది” అనే వాక్యాన్ని చదువుతుంటే ఉర్దూ ఘజల్ కవి ఇస్రార్ అన్సారీ షేర్ గుర్తొస్తుంది.

హమేతో అబ్ భీ వో గుజరా జమానా యాద్ ఆతా హై|

తుమ్హే భీ క్యా కభీ కోయీ దివానా యాద్ ఆతాహై ||”

నాకైతే ఇప్పటికీ గడచిపోయిన కాలమంతా గుర్తుకొస్తున్నది.

నీకెప్పుడైనా, ఎవరైనా పిచ్చివాడు గుర్తొస్తున్నాడా అన్నది భావం.

ఈ సందర్భాన ప్రేమికుడు గతాన్ని మరువని వాడు. ఆమె గతాన్ని మరచిపోయిందేమో అని భావిస్తూ, నువ్వు నన్ను గుర్తించకపోయినా నా గాఢమైన ప్రేమ నీకు పిచ్చిగ కనిపించినా, నన్ను గతం వెంటాడుతూనే ఉంది అంటాడు ఘజల్ కవి. సంకల్పం దృఢమైనదైతే కార్యం తప్పక సిద్ధిస్తుంది. ప్రేమలో నిజాయతీ ఉంది కనుకనే అవరోధాలు వేటికవే తొలగిపోయాయి. ఇద్దరు ఒక్కటయ్యే వేళ రానే వచ్చింది. కన్నకలలు సాకారమై ఏడడుగులతో జంట ప్రయాణం మొదలయ్యింది.

  • *# తాత్విక దృష్టి *

 “నువ్వు నిజంగా పిచ్చిపిల్లవు జీవితం ఊహించనివి తెస్తుందని ఊహించలేక ఏమరుపాటుగా ఉండిపోయావు. “

పై వాక్యాలను పరిశీలిస్తే కవిలోని తాత్విక దృష్టి మెరుపులా పలకరిస్తుంది. నిజమే జీవితం ఊహించిన వాటినే కాదు, అనూహ్యమైన పరిస్థితులను కల్పించి ఆశ్చర్యపరుస్తుంది. అదేవిధంగా దిగ్భ్రాంతికి గురిచేస్తుంది. జీవించడం అంటే ఒక కళ అని తెలుసుకుంటే దాన్ని మరింత అందంగా మలచుకోవడాని అవకాశముంటుంది.ఆశావాదం తొ ముందుకు సాగితే ఆశిమ్చిన ఫలితాన్ని అందుకోవచ్చు. జీవన గమనం లో కేవలం ముళ్ళబాటేకాదు పూలు పలుకరించే దారులూ ఎదురవుతాయి. ఏ బాటలో నడచినా ఆనందాలను కోల్పోకోడదనే ధ్వని కవి మాటల్లో గమనించదగినది.

  • *#శైలీ- శిల్పం*

ఉద్దేశించిన భావాన్ని వ్యక్తపరచడానికి కొందరు అలంకారాలను, మరికొందరు వర్ణనలనూ, ఇంకొందరు మార్మికతనూ ఇలా పలు పద్దతులు అవలంబిస్తారు. ఎవరికి వారే తమ అంతరాత్మ నిర్దేశాన్ని సొంతగొంతున వినిపిస్తారు. సంక్షిప్తత, ఘాఢత, గూఢత ఇవన్నీ కవిలోని అభివ్యక్తి ప్రత్యేకతకు సహకరిస్తాయి.ఈ అభివ్యక్తి ప్రత్యేకతనే ‘శైలి’ అనవచ్చు.ఈ లేఖల్లోనూ ఒక ప్రత్యేకమైన శైలి పఠిత మన్స్సును ఆకట్టుకుంటుంది. విషయమంతా కవితావచనంగా సాగిపోతుంటుంది. అక్కడక్కడ చక్కని కవితాపంక్తులతో ఆలోచింపజేస్తుంది. క్లుప్తతత, గాఢత మెదడుగు పదును పెడుతుంది. ముగింపులో కవిత్వం తాత్వికతను దేదీప్యమానం చేస్తుంది.

“ శిల్పమనగానే కేవలం ఆవేశమేకాక ఆలోచనాపూర్వక కావ్య నిర్మాణం అనే విషయం గమ్యమానం. ఆవేశమూ, శిల్పమూ ఈ రెండూ ఉన్నవాడు మాత్రమే ఉత్తమకవి కాగలడు” అంటారు అద్దేపల్లి. (శ్రీశ్రీ కవితా ప్రస్థానం- అద్దేపల్లి రామ్మోహనరావు, పుట: 54)

“ఎంత సాధన చేస్తే నైపుణ్యాలు అలవడుతాయి…” అంటూ ఒక ఆసక్తికరమైన ఎత్తుగడతో మొదలైన లేఖ.. “ రెండు చిదానంద తనువులు మనువాడి ఓ నలుసుకి జీవం పోయడం ఓ తన్మయత, తాదాత్మత” అనే కవితా వచనంతో ముందుకు సాగుతుంది. “ నామార్గం తొక్కని యశోధరవి, నిన్ను వదలని బుద్ధుడ్ని నేను అంటూ కవిత్వ ధ్వనితో ముగుస్తుంది. దాదాపుగా పరాం ప్రేయసీ లోని ప్రతి లేఖలోనూ ఈ శిల్పమే కనిపిస్తుంది.

“ భావాన్ని సూటిగా వెలువరించేటప్పుడు అలంకారాలు అవసరం లేదు అని కొందరివాదం. కానీ భావాన్ని సూటిగా చెప్పటమొక్కటే కవితాపరమార్థం కాదు. కొన్ని చోట్ల సూటిగా చెబితే అందం, కొన్నిచోట్ల వ్యంగ్యం గా చెబితే అందం. కొన్ని చోట్ల అలంకార సమేతమైతే అందం. ఎక్కడ అలంకారం కవి ఉద్రేకం లో లీనమౌతుందో అక్కడ ఆ అలంకారం సార్ధకమే అవుతుంది. (శ్రీశ్రీ కవితా ప్రస్థానం-పుట: 56)

వాస్తవం చెప్పేటప్పుడు కూడా అలంకారిత అవసరమని ఈ కవికి బాగా తెలుసు. అందుకే ఈ టెక్నిక్ ను కవి ఎక్కడా విడిచిపెట్టినట్టు కనిపించదు. లేఖను కొన్ని పంక్తులుగా విరిచి వరుసలుగా పేర్చితే అది ఒక కవితలా భాషిస్తుంటుంది. లేఖలలో కథనాత్మక శైలి ఉండడం ఈ రచన ఉత్తమమైనదనడానికి మరో అదనపు అర్హత.

  • *# ధ్వన్యాత్మకత *

ఏ భావాన్నైనా కవి వాచ్యంగా చెప్పరాదు. ధ్వని పూరితంగా అభివ్యక్తి చేయాలి. అనుభూతి ఆ విధంగా అందీఅందనట్లు రచనను నిర్మించడమే ఉత్తమ మార్గం. ఈ లేఖల్లో ధ్వని ప్రతి కవితా పంక్తిలోనూ మారుమ్రోగుతుంటుంది.

”నా మార్గం తొక్కని యశోధరవి, నిన్ను వదలని బుద్దుణ్ణి నేను” (ఇద్దరు ముగ్గురయ్యే వేళ)

ఈ వాక్యాలలో ధ్వని పరిశీలించదగినది. యశోధర మాత్రం భర్త తలపులతో తన కుమారుడైన రాహులుడితో రాజమందిరంలోనే ఉండిపోతుంది. ఆమె అతనితో వెళ్ళకపోవడాన్ని కవి తన కథలో ‘నా మార్గం తొక్కని యశోధరవి’  అంటూ అన్వయిస్తాడు. ఇక్కడ మరో ధ్వని గమనించదగినది. అది ‘ ఎంతకీ నీ మాట నేను వినడమే గాని, నీవు మాత్రం నా మాట విన్నదేలేదని” సహచరిని ఉద్దేశించి కవి చెబుతున్న మాటలోని శ్లేషగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. ”నిన్ను వదలని బుద్దుణ్ణి” అనడంలోనూ మరో వైచిత్రి ఉంది.

బుద్దుడు భార్యను విడిచి సత్య శోధనకై వెళ్ళిపోయాడు. కాని ‘నేను మాత్రం నిన్ను ఎప్పటికీ ఎడబాయని బుద్దుణ్ణి’ అనడంతో ఆ వాక్యాలు ఒక్కసారిగా కవిత్వమై ధ్వనిని ఆత్మగా నింపుకున్నాయి. బుద్దుని తపస్సు సత్యశోధన కోసమైతే నా తపస్సు మాత్రం నీ ప్రేమను పొందడం కోసమే” అనే ధ్వనితో ప్రకాశిస్తున్నాయి. ఓ సత్యం సాక్షాత్కారమయిన బుద్ధుడే ఇలా చెప్పగలడు.

లేఖల ముగింపు వాక్యాలలో కవి వర్తమాన జీవితంలోని వాస్తవికతను ధ్వనింపజేయడం తరచుగా కనిపిస్తుంది. అయితే ఇది కవి హృదయ ‘ని’వేదనను దిగదుడుచుకోవడానికేనని అవగతమవుతున్నది. దీనికోసమే కవి కవిత్వాన్ని ఆశ్రయించడం కూడా.

”మనకు జీవితమంటే ఏమిటో వివరించేదీ, మనలని ఓదార్చేదీ, మనకు బలాన్నిచ్చేదీ కవిత్వమేనని ముందు ముందు మానవాళి గుర్తిస్తారు. కవిత్వం లేకపోతే విజ్ఞాన శాస్త్రమంతా అసంపూర్ణంగా కనబడుతుంది. నేడు మనం మతమూ, తాత్వికతా అనుకొన్నవాని స్థానాన్ని ముందు ముందు కవిత్వం ఆక్రమిస్తుందంటాడు ‘ఆర్నాల్డ్ ‘.

  • *#భావకవిత్వ ఛాయలు*

ఆశల తారకల నడుమ నీకై వికసించాను.  నన్ను ఎల్లవేళలా వెలిగించి ఉంచేది నీ నెలవంక నవ్వు; మనం కన్న తురాయి పువ్వు.

యుద్ధాన్ని వలచి వచ్చిన సిపాయిని నేను. నువ్వు దానిమ్మ మొగ్గవు కావు. నా మనసు పై పాకిన మల్లికవు”- (నేనేమో అమ్మ రెమ్మ _ తానేమో వెన్నెల కొమ్మ _ పుట 41)

పై పంక్తులలో భావ కవిత్వం వన్నెలీని  కనిపిస్తుంది. ప్రేయసీ పూజ్యత అక్షరాక్షర సదృశ్యమై తారస పడుతుంది. ఈ కవికి భావ కవుల వలె తన ప్రణయిని అంతరంగ శాంతి దేవత, ఆశాపథాంతరాళ పారిజాతం, తపః కల్పవల్లి, నీలి గగనాంతవిక స్వర తారకా సుమవ్యా ప్రియమాణ దేహ తన సౌందర్య తృష్ణకు తగినట్లు ఆమెను వర్ణించుకొని చిత్తశాంతిని పొందుతున్న సౌందర్యారాధన తత్త్వము గోచరమవుతున్నది. ఈ భావనా పరంపరనే కృష్ణశాస్త్రి ఊర్వశిలోను చూడవచ్చు.

నీవు తొలిపొద్దు నునుమంచు తీవ సొనవు

నీవు  వర్షాశరత్తుల నిబిడ సంగ

మమున బొడమిన సంధ్యాకుమారి (ఊర్వశి- కృష్ణశాస్త్రి)

ఇలా కవి తన ఆశా నిరాశలను, వేదనను, వేడుకను ఆమె పేర వెలిబుచ్చుకోవడం వలన ఈ లేఖల్లో భావ కవిత్వం మనోహరంగా అలరిస్తుంది.

  1. *#కవిత్వం _ కవితత్వం:

”ఈ జిందగీ ఎంత వింతైనదో! ఒక చోట వదిలితే, మరోచోట పట్టుకోవాలి. పంచుకున్న చోట గిట్టుబాటు కానంత మాత్రాన నొచ్చుకునేది ఏముంది. లక్ష నిరాకరణల నడుమ కలిసి జీవిద్దాం అన్న అంగీకారంపై గౌరవం నాకు. భౌతిక ప్రేమ మధురమైనదీ, మోహం మొహం మొత్తేదనీ తెలుసు. నేలమీద నిలబడి జీవించేందుకు చేసుకున్న సర్దుబాట్లే అన్నీ. అసలు జీవించడమే ఉత్సవం అయినప్పుడు కలిసి బతకడం ఆనందమే! (నచ్చని ఇచ్చకాలు _ పుట 42)

పై కవితా వచనంలోని కవిత్వము _ కవితత్వాన్ని పారదర్శకంగా చూపిస్తున్నది. ‘కవిత్వం విశ్వజనీన సత్యముల నత్యంత సుందరముగా ప్రకటించు కళారూపం. తత్వ శాస్త్రము (philosophy) కేవలం స్థూల సత్యము (abstract precept) ను మాత్రమే తర్కబద్ధంగా బోధిస్తుంది. తత్వశాస్త్రము బోధించేది  సత్యమే కానీ దానిలో స్పష్టత లేదు. అది రసవంతం కాదు. కటుకౌషధము లాంటిది. కవిత్వం ఔషధప్రాయమైన సత్యమును తేనె అనుపానముగ జేసి  అందిస్తుంది. వేదాంతి చేసెడు బోధలు సుగ్రాహ్యముగా ఉండవు. వానిని పండితులు మాత్రమే గ్రహించగలరు. కవి అల్పబుద్ధులకు గూడ అందునట్లు బోధించగలడు. కావున కవులే జనరంజకులైన తత్వవేత్తలని ”సిడ్నీ” అభిప్రాయ పడినాడు. (ఆధునికాంధ్ర కవిత్వము _ సంప్రదాయములు, ప్రయోగములు. పుట 79)

సామాన్యులకు అంత తేలికగా అర్థంకాని తత్వాన్ని కవితాత్మకంగా సులభతరం చేసిన పంక్తులను జీవన వాస్తవికత నుంచి వ్యాఖ్యానించడం ఈ కవి ప్రత్యేకతగా పేర్కొనవచ్చు. భౌతిక ప్రేమకు, అలౌకిక ప్రేమకు మధ్య ఆంతర్యం తెలిసినప్పుడే నేలమీద నిలబడి జీవించడానికి చేసుకున్న సర్దుబాట్లను గౌరవించడం, జీవించడాన్ని ఉత్సవంగా భావించి బతకడం సాధ్యపడుతుంది. ఇదంతా ఒక ఎత్తైతే, ‘పంచుకున్న చోట గిట్టుబాటు కానంత మాత్రాన నొచ్చుకునేది ఏముంది, లక్ష నిరాకరణల నడుమ కలిసి జీవిద్దాం’ అన్న అంగీకారంపై గౌరవం నాకు” అనే పంక్తులు మరో ఎత్తు. ఈ వాక్యాలలో తొంగి చూస్తున్న ధ్వనే ఈ కవితా వచన లేఖా కావ్యానికి సారాంశ భూతమైనది. కవిలోని ఆత్మ ‘ని’వేదనకు ప్రేరకమైనది కూడా. ఇదే లేఖలో ‘ఎక్కడ ఏది ప్రాప్తో;  తృణమో పణమో ఇచ్చి పుచ్చుకుంటున్నాను” అనే పంక్తులు కవి వేదాంత ధోరణిని, నైరాశ్య భావనలు, విషాద ప్రణయాన్ని అంకుర ప్రాయంగా పట్టి చూపుతున్నది.

ఈ లేఖలోని ప్రతీ అక్షరం కవి అంతరంగాన్ని ఆవిష్కరించే మణిపూస వంటిది. ఇలా అక్షరాక్షరాన్ని ఏర్చి కూర్చి చెప్పడానికి కవిలోని నిష్కపటత్వము, నిజాయతీలు ఒక కారణమైతే, చెప్పుకుంటే, బాధ తొలగుతుందనే అభిప్రాయం మరో కారణంగా తెలుస్తున్నది. మనసుకు ముసుగు వేసుకుని, మాటలకు రంగు పూసుకుని, అభివ్యక్తిని వంకర్లు తిప్పేవారికిది ఎప్పటికీ సాధ్యం కాజాలదు. అందుకే ఈ ఉత్తరాలలోని ప్రతి అక్షరానికి ఒక ఆత్మ ఉంది. అది కవి అంతరంగాన్ని దీపం లా చూపిస్తుంది.

ఈ లేఖ చివరిలో “ నిన్నే నా లోకమని అంటున్నది ఎందుకంటే నన్ను తడిపిన చినుకువి, జడివానవి నువ్వేమరి. అమ్మను తలపించే బొమ్మవు, నా బొమ్మను కన్న అమ్మవు, నా గుండె గట్టు తెగేటట్టు ప్రవహిస్తున్నావు” అంటాడు. చినుకు జడివానగా మారడం అనేది,.. గుండెగట్టు తెగేటట్టు ప్రవహించడం అనే ముగింపుకు చక్కని ఔచిత్యవంతమైన ప్రయోగం.

ఈ సందర్భం లో “ తన ప్రేమతో తడిపేసిందని” ‘పేయసి’ భావనతోనూ, “ నాబొమ్మకు అమ్మవు” అనే వాక్యం తో ‘సహచరి’ భావం తోనూ, “అమ్మను తలపించే బొమ్మవు” అంటూ మాతృమూర్తి భావనతోను సంభావించి ఒక్క స్త్రీలో ముమ్మూర్తులనూ దర్శించాడు కవి. ఇది కవి ఆత్మౌనత్యానికి నిదర్శనం.

ప్రేమ లభించేవరకూ వేచి ఉండడమే స్థితప్రజ్ఞత. అది లభించనప్పుడు సాహసం తోనైనా పొందడమే కర్తవ్య ధర్మం….

అందాన్ని చూడలేనివాడు ఆనందానికి నోచుకోడు.ముళ్ళే కనిపించేవాడికి పువ్వులు సుఖాన్నివ్వవు.

జన్మాంతర స్నేహ పునీతమైన ప్రేమకు అందంతో నిమిత్తం లేదు.

అట్టివాళ్లు శుచులైనా అశుచులైనా ధనులైనా, నిర్ధనులైనా,

యవ్వనులైనా, వృద్ధులైనా, రూపులైనా, కురూపులైనా

శరీరాలతో సంబంధం లేకుండా ఒకరినొకళ్లు తెలుసుకోగానే

ఆత్మైక్యం పొంది అమృతమూర్తులైపోతారు.

ప్రేమకు శాసనం లేదు

పెళ్ళికే ఏ గోలైనా!

సంసారజీవితం సుఖంగా గడచిపోవడానికే కదా పెళ్ళి

బుద్దిమంతురాలైన ఏ యువతైనా చాలు అందుకు. ఆరోగ్యవంతమైన యవ్వనమే అందం.”(డా. బీయి భీమన్న వచన గ్రంథాలు- రాగవైశాఖీ, పుట: 214) అంటారు భీమన్న గారు.

ఈ ఉదహరించిన వాక్యాలు యశస్వి జీవితనికి అన్వయించబడుతున్నవి. నిజంగా జన్మాంతర స్నేహపునీతమైన ప్రేమ యశస్వి దంపతులది. అందుకే ఒకళ్ళనొకళ్ళు చూసుకోగానే ఆత్మైక్యం పొందారనిపిస్తుంది.

ఆత్మసంయోగమే ఆనంద యోగమే

అది లభించెను కదే హృదయమిచ్చిన చోట!

పొంగ నేలను కనులు పుబ్బ చెరువులు వోలె?

ఆర్మరతి కంటే దేహాలింగనము ఘనమె?”

అంటారు భీమన్న గారు. అచ్చంగా ఈ పద్య భావము కవికి అన్వయార్థముగా గోచరిస్తుంది.

  1. *#అనుభూతి- కవితా ప్రియత్వం*

పెళ్ళిరోజే తల్లిదండ్రులయ్యే భాగ్యం యాదృచ్ఛికం. అది పెళ్ళి పుస్తకంలో తీపి జ్ఞాపకంగా భద్రపరచుకోవలసిన అంశం. ‘పెళ్ళిరోజు C/o లేబర్ రూం’ అనే లేఖలో కవి జ్ఞాపకాలు అనుభూతి ప్రధానంగా సాగాయి. బిడ్డకు జన్మనిచ్చి, సొమ్మసిల్లిన తల్లిని, ప్రయాణ బడలికో, బయటి ప్రపంచాన్ని చేరుకున్న సంతోషమో తెలియని స్థితిలో ధ్యానం చేస్తున్నప్పుడు మౌనం వహించిన సాధకుడిలా కనిపించే బిడ్డను చూచి ‘అప్పుడు నేనొక్కడినే నాతో ఉన్నాను’ అంటూ ఆ ప్రత్యేకమైన సందర్భాన్ని అనుభూతికి తెచ్చుకుంటాడు. ఈ ఒక్క మాటే ఆ పైన వచనాన్నంతటినీ కవిత్వపు వెలుగుతో ప్రకాశింపజేసింది. ఇది అనుభూతిని కవిత్వం చేసే కవి మెలకువను సూచిస్తున్నది.

ఒక మంచి కవి వచనాన్ని, కవిత్వం చేసే ఏ ఒక్క అవకాశాన్నీ చేజార్చుకోడు. లేఖలోని ముగింపు వాక్యాలు కూడా ప్రస్తావించదగినవిగానే ఉన్నాయి. ‘బిడ్డ  నీలా నిద్దురోతుంటే, మగతలోంచి బయటపడ్డాక నిన్ను నిత్యం చూసుకునే నా చూపులతో నువ్వు వాణ్ణి చూసుకుంటూ..’ అంటూ ముక్తాయింపునివ్వడం ఆమే తానైన వైనాన్ని దర్శింపజేస్తున్నది.

‘ఇంటకాసిన పండు వెన్నెలలో బిడ్డ పుట్టిన తరువాత దంపతుల ఇరువురి తరుపు బంధువులూ ఎవరికి వారు వీడు మావాడే అనుకునేందుకు ఎవరూ విశ్లేషించుకొని కారణాలను చూపిస్తాడు. ‘నునుపు కండల పిల్ల వస్తాదులో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకుంటూ లక్కీ!  లక్కీ!  అంటూ చిటికెలు వేస్తూ పొందిన మురిపెం. ఆ జీవితం మన మనసు గోడకు వేలాడదీసిన ఆఖరి జ్ఞాపకం’ అనడంలో ఇక ఆ తరువాత ఆ తరహా ఆనందానికి అవకాశంీ రాలేదని, అది ఇరువురికీ ఏకైక చివరి తీపి జ్ఞాపకమవుతున్నదని చెప్పడం ఉంది. తమకు ఆ ఒక్కడే సంతానమనే ధ్వని వెల్లడవుతున్నది.

‘ఔరా అమ్మకు చెల్లా!’ అనే లేఖలో అక్కకు తోడుగా తన ఇంటికి వచ్చిన మరదలు తన అస్థిత్వాన్నే మరిచి, అక్క కొడుకు కోసమే కట్టుబడటం, ముగ్గురికి నలుగురు కావడం సంక్షిప్తంగా వ్యక్తీకరించబడింది. అక్కను వదిలి చెల్లి, పిన్నిని వదిలి పిల్లాడు పుష్కర కాలంగా ఉండలేని తనం ఆవిష్కృతమైంది.

  1. *#ప్రతీకలు _ ప్రయోగాలు*:

‘నువ్వు నాతో ఆడుతున్న తోడు బొమ్మలాట, ఈ తోలు బొమ్మలాట యథాస్థితి అనివార్యమై నేను ఉద్ధారకుని పాత్రలో ఇమడలేకపోయినా, ఆత్మ బంధువు ప్రేమకు బందీనై… నీ గుంజకే నన్ను కట్టుకుని గింజుకుంటూ ఉండిపోయాను’.

పై పంక్తుల్లో ‘తోడు బొమ్మలాట’ అనే పదం కవిలోని ప్రయోగ దక్షతను నూతన పదసృష్టి చేసే మెలకువను నిరూపిస్తున్నది. అవును కదా! దాంపత్యం అనేది ఇరువురి మనసులతో హరివిల్లులోని వర్ణాల్లో కలిసిపోయి సాగేది. ఇంద్ర ధనుసులోని రంగులు విడివిడిగా కనిపించవు. కవి తన కాపురమనే హరివిల్లులో ప్రధానమైన్ రంగుతో కలవాలని కలుస్తూ, కలువలేక కరిగిపోతున్న రంగు. తోడుగా ఉన్న బొమ్మే తోలు బొమ్మలాట లాంటి జీవితాన్ని గడుపుతున్న వైనం. ‘తోడు బొమ్మలాట’ అనే ప్రయోగంలో అభివ్యక్తి చేశాడు. ఆత్మబంధువు ప్రేమకు బందీనై’ అనడంతో…ఆ తోడు బొమ్మలాట కేవలం అనాసక్తిగానో, అయిష్టంగానో అన్నది కాదని, అది తరగని ప్రేమ విరాగిగానే అన్నట్లు స్పష్టమవుతున్నది.

సాధారణంగానే ‘యశస్వి’ కవిత్వం ప్రతీకాత్మకంగా సాగుతుంటుంది. అభివ్యక్తి పరిణితి చెందిన అతీంద్రియతతో సంవేదనలను (sensations) భావముద్ర (Impresions)లను ప్రకటిస్తాడు. అయితే వస్తువును చూపడం వల్లనే దాని స్పృహ కలగడంవల్లనే అతీంద్రియత, అభివ్యక్తి ఏర్పడుతుందనే మూస ధోరణికి లోబడని వాడు. అందుకే వస్తువుపై పరిపూర్ణమైన అవగాహనతో, ప్రతీకాత్మకంగా భావాభివ్యక్తికి పూనుకున్నాడు.

ఆ వస్తువుకు పేరుపెట్టి చూపడంలో పద్యంలోని మూడువంతుల అందం హారించుకుపోతుంది. ఆ వస్తువేదో క్రమక్రమంగా అవగాహనలోనికి రావడానికి ఊహిస్తుండడంలోనే మనసుకొక తృప్తి, ఒక ఆనందం కలుగుతుంది. విషయాన్ని చూపడం కాదు ధ్వనింపజేయాలి. చర్మ చక్షువులకందని జీవిత రహస్యాన్ని (Mystery) నిర్దుష్టంగా కచ్చితంగా నిర్వహింపజేయడంలోనే ప్రతీకాత్మకత ఉంది. ఒకానొక మానసిక స్థితిని ఆవిష్కరించడానికి సంబంధించిన వస్తువులు క్రమోన్మీలనమయ్యేటట్టు దానిని ఆవాహన చేయడంలోనూ విపర్యంగా వస్తువునెన్నుకొని దాని నుండి సంబంధిత మానసిక స్థితికి క్రమంగా విడగొట్టడంలోనూ ఈ కవి కర్మ ఇమిడి ఉంది. (Literary Criticism, A short history- Malarmay, P:52)

ఇంత రాయడం వెనుక కవి తన కావ్య సృష్టికి కంటికి కనిపించని సూత్రాలను కొన్నింటిని పాటించిన అనుభవం తప్పక ఉండి ఉండాలి. ఇది కేవలం ఆవేశం, ఆవేదనల ద్వారా సాకారమయ్యింది కాదు. యువకులు కవిత్వానికి ఎట్టి పరిశ్రమ అవసరం లేదనుకుంటారు. సర్కస్ లో ఆశ్చర్యపరిచే అద్భుతమైన విన్యాసాలను చేసి చూపించే కళాకారుడు అంతకు ముందే ఎన్నోసార్లు ఎముకలు విరిచేటట్టు సాధన చేసి ఉంటాడు. కవికీ అటువంటి సాధనే అవసరం. అంతే కాని ఆవేశమో, ఆవేదనో కావ్య సృష్టికి కారణాలు కాజాలవు. కవితావేశం నిత్యాభ్యాసానికి పరిశ్రమకు ఫలితం అవుతుంది అంతే. దీనికి నిదర్శనంగా ఈ కవి రచించిన ‘తెల్లకాగితం’ ‘వేలికొసన’ కవిత్వ సంపుటాలు, ఒక్కమాట, రెండు మాటలు కవిత్వత్త్వాలను చూపించవచ్చు. ఇంతటి అభ్యసనం, సాధన మూలధనంగా ఉంది. కనుకనే రావూరి భరద్వాజ (ఐతరేయం), బోయి భీమన్న (రాగ వైశాఖి) వంటి ఉత్తమ రచనల సరసన చేర్చదగిన ”పరాం ప్రేయసిని” మనకందించ గలిగాడు. ఇంతటి ఉదాత్తమైన సృజన రావడానికి కవిలోని సమస్త మానసిక శక్తులను కూడదీసుకొని సమస్యను సంవిధానంతోను, తాత్వికతతోను ముడివేసి ప్రతీకాత్మకంగా కవితా నిర్మాణం చేయడమే ప్రధాన కారణం.

‘యశస్వి’ కలంలోని ధ్వన్యాత్మకత శుద్ధ వచనాన్ని కూడా విడిచి ఉ‍ండదు. దీనికి ఉదాహరణగా ‘నారికేళ సలిలము భంగిన్ ” అనే లేఖ నుండి చూడవచ్చు.

”వేరు వేరు నేపథ్యాల నుండి వచ్చి ఒక చోట కలబడ్డాం. మనం కన్నది ఒకడ్నే అయినా ఒక్కసారిగా నీకూ నాకూ నడుమ పిల్లాడు పిల్ల, నీకు ఇద్దరు, నాకు ముగ్గురూ పిల్లలై కొత్త కాపురం కాస్తా కుచేలమయింది’… జీవితం ఓ గాలి దుమారం. దూరం నుండి భయపెడుతుంది. గడ్డిపోచలం మనకేం భయం”

బిడ్డకు తల్లైన అక్కకు, చెల్లి తోడుగా రావడం వల్ల కవితో సహా నలుగురైన కుటుంబ సభ్యుల సంఖ్య, ఆర్థిక భారం పెరగడం, గాలి వీచిన వైపునకు గడ్డి పోచ కొట్టుకుపోయినట్టు జీవితం గడిచిపోవడం అనేది పై పంక్తులలోని భావం పైన కనిపించేవి కేవలం వచనంతో రాసిన వాక్యాలు కావు. అవి కవితా వచనం. ధ్వనిని, శ్లేషను అంతర్వాహినిగా ప్రవహింప జేస్తున్న కవి ప్రజ్ఞకు భౌతిక రూపాలు.

  1. *#జీవితం _ కవి నిర్వచనాలు*

ఈ కవి జీవితాన్ని నిర్వహించిన ప్రతీసారీ, అతనిలోని తాత్విక చింతన పదేపదే తొంగి చూస్తుండటం విశేషం. ‘జీవితం ఒక కళ’ (ఏంటిదంతా అంటే) జీవితం ఒక గాలి దుమారం (నారికేళ సలిలము భంగిన్ ), జీవితం పరీక్ష గుర్తుకొస్తున్నాయి. జీవితం అసాకారమైన నిజం (నిదురపో హాయిగా), జీవితమంటే షాపింగ్ మాల్ సంస్కృతి కాదు (ఇంతకీ ఏమిటంటానూ), జీవితం (నచ్చని ఇచ్చకాలు) మొదలైనవన్నీ జీవితానికి కవి పేర్కొన్న నిర్వచనాలు.

జీవితంపై ఒక స్పష్టమైన అవగాహన లేనివారు ఇచ్చే నిర్వచనాలు కావివి జీవితాన్ని ఆత్మీయంగా అనుభవించే తాదాత్మ్యతను పొందిన వారికే ఇవ్వడం సాధ్యపడేవి. ఇంకా ఈ జీవితానికి తృణమో, పణమో, దొరికిన చోట దొరికినంత అంటూ సంతృప్తిని, సర్దుబాటును కూడా అలవాటు చేయాలని చెప్పుకుంటాడు. జీవితాన్ని సాధ్యమైనంత సానుకూలంగా మలుచుకొని ఆనందాన్ని పొందాలని ఉవాచిస్తాడు.

  1. *#పిలుపులు _ వలపులు*

పిలుపులోనే నిర్మల ప్రేమ ప్రతిధ్వనిస్తుంది. ఈ రచన ప్రారంభమే పిలుపుతో మొదలవుతుంది. లడ్డూ పాపా! అనే సంభోధన కవి మనస్సులో ఆ సౌభాగ్యవతిపై గల అనురాగాన్ని సూచిస్తున్నది. ఇలాంటివే ఆయా సందర్భాల్లో ప్రయోగించినవి ఉన్నాయి.

పిల్లా!; ప్రియురాలా!; అలక చిలకా!; చందమామా!; వెన్నెలమ్మా!; బండుమల్లీ!; అలకల రాణీ!; నా రోజాపువ్వా!, లడ్డూ! మొదలైనవి. ఈ సంభోధనలన్నీ కవిలోని అనురాగ మూర్తిమత్వానికి ప్రతీకలు. ఒక భర్త భార్యను ఇంత గోముగా, ఇన్నిన్ని తీరుల పిలిచి మురిసిపోవడం అరుదు. ఈ సంభోధనలు  లేఖను ప్రారంభిస్తూనో, ప్రేమను ప్రకటించాలనుకున్నప్పుడు సన్నివేశాన్ని కల్పి‍ంచుకున్నప్పడో  సందర్భం తారసపడినప్పుడు తన్మయత్వం చెందుతూనో కవి ఇష్టపూర్వకంగా చేసినవి. ఈ ప్రతి సంభోధనలోనూ మనసుపెట్టి చూసిన వారికి పవిత్ర దాంపత్య రక్తి గోచరమవుతుంది.

ఇలా ప్రేమ ప్రకటన కొరకు హృదయ సమర్పణ భావనతో చేసిన సంభోధనలు బోయి భీమన్న గారి ‘జానపదుని జాబులు’, రాగ వైశాలి వంటి రచనల్లోనూ కనిపిస్తాయి. జానపదుని జాబులలో ప్రియసఖిని ఉద్దేశించి చేసిన వాటిలో నెచ్చెలీ!, ప్రియతమా!, చెలీ, ప్రియసహృద్దీ! మొదలైనవి ప్రస్తావనీయమైనవి ‘రాగవైశాఖి’లో

–        కళామయీ! ఆనందరమా! వైశాఖీ! ప్రణయ పరంజ్యోతీ! రాగోన్మనీ! దేవీ! పూర్ణకళా సమభిజ్ఞా! పూర్ణేందు మనోజ్ఞా! రాగపూర్ణజ్యోత్స్నా! రాగరమాపూర్ణీ! ఆమ్రవల్లరీ! రసాలీశ్వరీ! బ్రహ్మానంద కాదంబరీ! వంటివి కనిపిస్తాయి.

–        రాయప్రోలు సుబ్బారావు గారి ‘లలిత’ కావ్యం లోనూ కావ్య నాయికా గుణగణాలను తెల్పుతూ శీలవర్ణన చేసే పద్యం లోనూ ఇటువంతి ప్రియా సంబోధనలున్నాయి.

నా ప్రియ సఖీ! అనురూప గు

ణ ప్రచుర! ప్రసన్నశీల! నవనీత శిరీ!

ష ప్రణయ మృదుల హృదయ (లలిత- రాయప్రోలు)

షేక్స్పియర్ కూడ తన ప్రేయసిని దేవీ! అంటూ సంబోధించడం గమనించండి..

I grant I never saw goddess go-

`My Mistress’ when she walks, treads on the ground (sonnets, cXXX)

దేవులపల్లి కృష్ణ శాస్త్రి తన ప్రేయసి ‘ఊర్వశి’ని మఘవ మస్తక మకుట మాణిక్య రాజ్ఞి గా సంబోధించారు.

  1. కుల పాలికా ప్రణయము*

పరిశీలనగా పఠిస్తే ‘పరాం ప్రేయసి’లోని ప్రతి లేఖా ఖండికలోనూ కులపాలికా ప్రణయము నిండుదనంతో తొణికిసలాడుతూ గోచరమవుతుంది. ఇటువంటి కులపాలికా ప్రణయాన్ని రమ్యంగా చిత్రించిన వారిలో విశ్వనాథ, నాయని, అగ్రేసరులు, విశ్వనాథ ‘గిరికుమారుని ప్రేమ గీతాలు’, నాయని సుబ్బారావు ‘సౌభద్రుని ప్రణయ యాత్ర’, ఫలశ్రుతి’ అను కావ్యములు ఈ ప్రణయ చిత్రణకు ప్రతినిధి కావ్యాలు. కులపాలికా ప్రణయ చిత్రణలో వీరిపై పాశ్చాత్య ప్రభావం లేదు. ఇది మనగడ్డలో పుట్టి పెరిగిన సంప్రదాయమే. భారతీయుల గృహస్థాశ్రమ ధర్మము ఇంద్రియాతీతమైన అనురాగ రజ్జువులతో పెనగొన్నది’ (ఆధునికాంధ్ర కవిత్వము, సప్ర దాయములు, ప్రయోగములు _ పుట 333)

మన పూర్వీకులు భార్య ఎట్లుండవలెనో, భర్త ఎట్లు వ్యవహరించవలెనో శ్లోకాల్లో నిక్షిప్తం చేసి మనకందించారు. అటువంటి శ్లోకాలను పరిశీస్తే, ఈ కృతికర్త భర్తగా ఎలా తన కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించాడో తన రచనలోని సారాన్ని బట్టి అంచనా వేయవచ్చు.

భార్య:

”కార్యేషుదాసీ కరణేషుమంత్రీ

భోజ్యేషు మాతా శయనేషు రంభా

రూపేచాలక్ష్మీ క్షమయా ధరిత్రీ

షట్కర్మ యుక్తా కులధర్మ పత్నీ” (చాటువు)

పనులు చేయుటలో దాసివలె, సలహాలివ్వడంలో మంత్రివలె, భోజనం వడ్డించేటప్పుడు తల్లివలె, సంసారిక సుఖాన్ని అందించేటప్పుడు  అనుకూలవతివలె, రూపంలో లక్ష్మిలాగ, సహనంలో భూమాతలా ఉండటం కులపత్ని కర్తవ్యమని భావము.

భర్త:

”కార్యేషు యోగీ కరణేషు దక్షఃర

భోజ్యేషు తృప్తః సుఖదుఃఖ మిత్రం

రూపేచ  కృష్ణః క్షమయాతు రామః

షట్కర్మ యుక్తః ఖలుధర్మ నాధః” (కామందజ నీతి శాస్త్రం)

పనులు చెయ్యడంలో ఒక యోగివలె ప్రతిఫలాన్ని ఆశించకుండా చెయ్యాలి. కుటుంబాన్ని నడపడంలో, కార్యాలను నిర్వహించడంలో నేర్పుతో సంయమనంతో వ్యవహరించాలి. సమర్థుడైన యుండాలి. రూపంలో కృష్ణునివలె మానసికంగా ఎల్లప్పుడూ ఉత్సాహంగా, సంతోషంగా ఉండాలి. ఓర్పు వహించడంలో రామునిలా క్షమించే గుణాన్ని కలిగి ఉండాలి. వడ్డించిన పదార్థాన్ని సంతృప్తిగా భుజించాలి. సుఖదుఃఖాలలో కుటుంబానికి మిత్రునివలె అండగా ఉండాలి. మంచి చెడుల్లో పాలు పంచుకోవాలి. ఈ ఆరు పనులు సక్రమంగా చేసే పురుషుడు ఉత్తమ పురుషునిగా, ధర్మ వర్తనునిగా కొనియాడబడతాడు.

ఈ పై ఆరు విధాలైన కర్మలను భర్తగా సక్రమంగా నిర్వర్తించడమే గాక ప్రేమ తాదాత్మ్యమును పొంది కవి చేసిన కావ్యరచన ఇది. ఇంద్రియాతీతమైన నిర్మల ప్రేమలో సమాధినొంది ఆనంద పీయూషను సాధించడానికి దీని పరమ లక్ష్యంగా ఉన్నది. దీనికి కవి అడుగడుగునా ప్రదర్శించిన అద్వైత దృష్టి దిక్సూచి.

  1. *#కవనంలో కవి జీవనం*

”కవి జీవితాన్ని అధ్యయనం చేయడమే కావ్య రహస్యాన్ని తెలుసుకునేందుకు ఏకైక మార్గమన్నది సరైనది కాదు. కొన్ని వాక్యాలు ఆత్మాశ్రయమైన రచనలుగా ఉండగా కొన్ని వస్తువాశ్రయమైనవై ఉంటాయి. ఆత్మాశ్రయమైన రచనలలో కూడా ‘నేను’ అన్నది సరిగ్గా కవి వ్యక్తిగత జీవితాన్నే ప్రతిఫలిస్తోందని నిర్ధరించడం కష్టం. కవి దర్శనం స్వీయమైన లౌకికానుభవ పరిధిని దాటే ఉంటుంది. కీట్సు  అన్నట్టు కవికి ప్రత్యేకమైన మూర్తిమత్వం లేదు. అతడు అత్యుత్తమ దేవతలా కనబడే పాత్రను సృష్టంచడంలో ఎంతటి ఉత్సాహాన్ని చూపుతాడో, పరమకిరాతకుడైన ‘ఇయాగో’ ను సృషించడంలోనూ అంతటి ఉత్సాహాన్ని చూపుతాడు. అన్ని పాత్రలలోను అతడు తాదాత్మ్య భావాన్ని భజిస్తాడు. (పాశ్చాత్య సాహిత్య విమర్శ _ చరిత్ర సిద్ధాంతాలు. పుట _ 171)

ఈ రచనలో కవి జీవితంలోని యదార్థ ఘటనలే కవిత్వం చేయబడ్డాయి. అయితే కవి జీవిత విశేషాలు అతని రచనల్లో తప్పక పొందుపరచబడతాయనే విషయంలో అర్థ సత్యమే ఉంది. కవి రచన అతని జీవితాన్ని ప్రతిఫలింపజేయడమనేది అరుదుగానే జరుగుతుంటుంది. కవి ఎన్నెన్నో ఉదాత్తమైన భావాలు రచనల్లో ఆవిష్కరిస్తాడు. అంతమాత్రాన ఆ కవి ఉత్తముడని నిర్ధారించడం సమంజసం కాదు. ఆ మాటకొస్తే, ప్రతీ కవి సమాజాన్ని ఉద్ధరించే విషయాలనే ప్రకటిస్తాడు. అటువంటప్పుడు కవులంతా మహోన్నతులే కావాలి కదా! వాస్తవం దానికి భిన్నంగా ఎందుకు ఉంది? అంటే కవి రచనలను బట్టి ఆ కవి జీవితాన్ని అంచనా వేయడవరకే చేయగలమని అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ రచన విషయంలో కవి జీవితంలోని కొన్ని యధార్ఘటనల ద్వారా రచనలోని వాస్తవికత మూలంగా కవి వ్యక్తిత్వము, వ్యవహార శైలి, జీవన విధానము ఆత్మౌన్నత్యమూ తెలుస్తాయి.

ఇది తన మనసులోని ఊసులను, నిజ జీవితంలోని అనుభవాలను జీవన సహచరితో నివేదించుకునేందుకు ఉద్దేశించినవని కవే స్వయంగా చెప్పుకున్నాడు.”ఇవి నాకు నేను చెప్పుకుం టున్న మాటలు… ఈ ఉత్తరాలు తనచుట్టూ గిరిగీసుకొని జీవితాన్ని గడిపేస్తున్న నెచ్చెలితో నా తలపోతలు”.. అని ఈ లేఖలన్నింటిలోను, తను ఓపిక ఉన్నప్పుడే చెప్పాలనుకుని చెప్పుకున్న యధార్థ గాథ. జ్ఞాపకాలను, స్వీయానుభవాలను సహచరికి గుర్తుచేసుకున్న విరహవ్యథ, అనురాగ సుధ, తియ్యని బాధ.

”కవి జీవితాన్ని తెలుసుకుంటే కావ్యంలో పేర్కొనబడిన కొన్న్ని అంశాలను అర్థం చేసుకోవడానికి వీలు కలుగవచ్చు. అతడొకానొక సాహిత్య సంప్రదాయంలో ఎలా పెరిగాడో, అతనిని ప్రభావితం చేసిన అంశాలేవో తెలుసుకోవడానికి అవకాశం ఉండవచ్చు. కాని టేన్ (Taine) ఒకానొక చోట అన్నట్టు ‘డికెన్స్ ‘ రాసిన నలభై సంపుటాలు ఆయనను గురించి తెలుసుకోవడానికి చాలు. రచయిత ప్రజ్ఞ (Talent) అంతా అతని రచనల్లోనే ఉంటుంది” (Forty valumes, more than suffice to know a man… his talent it in his work – Taine: A History of Modern Criticism. Vol. IV Rane Wellek)

ఒక కవి ఎదిగి వచ్చిన, సాహిత్య, సాంస్కృతిక, సంdప్రదాయాలు ఆ కవి రచనల్లో కనబడతాయి. ఈ రచనలోను అటువంటి సందర్భాలు ఉటంకించబడ్డాయి. ఇవే కవి నేపథ్యాన్ని తెలుసుకోవడానికి వీలు కల్పిస్తున్నాయి. పరిశీలనగా చదివితే ఈ కవి మధ్యతరగతి జీవన విధానం, సంప్రదాయాలకు విలువ నిచ్చి సంస్కారం, క్రమ శిక్షణలను నేర్చుకున్న వాతావరణం బోధపడుతుంది.

“అమ్మ దేవత, ఇదేమాట కనిపించిన చోటల్లా రాసుకున్నా… అమ్మ కథలన్నీ ఆణిముత్యాలే. నాన్న ఉద్యోగార్ధం ఊళ్ళట్టుకు తిరుగుతున్నప్పుడు పిల్లలిద్దర్నీ చెరో పక్కన వేసుకొని వినువీధిన చందమామను తన వేలికు వేలాడదీసి చూపించేది” (గుర్తుకొస్తున్నాయి. పుట 50)

”అమ్మ నాకు కావలసినంత  స్వేచ్ఛనిచ్చింది. చుట్టూ క్రమశిక్షణ అనే పంజరాన్ని నిర్మించింది. ప్రపంచం దృష్టి పడకుండా పెంచింది. ఆమె జీవనానుభవసారం నేను” (గుర్తుకొస్తున్నాయి. పుట 53)

”అమ్మ తాను చదువుకుంటూ మాకు చదువు చెప్పేది…సర్కారు బడుల్లో తెలుగు మీడియం చదువులు.. పెదనాన్న గారు క్లాస్ టీచర్. పెద్దమ్మ సంరక్షణలో పదవ తరగతి చదివించడం, చిన్నాన్న బోధించే కాలేజీలో పి.జి. చెయ్యడం ఇవన్నీ తీపి గుర్తులు” (గుర్తుకొస్తున్నాయి. పుట 54)

”డబ్బు ఇబ్బడి ముబ్బడిగా ఉంటే జీవితం ఈ తీరున ఉండేగా”… (మనోవైకల్యానికి మూల కారణం _ పుట. 69)

ఈ పై పంక్తులను బట్టి కవి నేపథ్యం కొంత కళ్ళముందు కదులుతుంది. ఉన్నంతలో సంతోషంగా, సంస్కారవంతంగా, గుంభనంగా సాగుతూ, సంప్రదాయాలకు విలువనిచ్చే కుటుంబంలో పుట్టి పెరిగినట్లు తెలుస్తుంది.

”ఆస్తి నాస్తైనా అంతస్తు దిగకపోవడం, వెంట ఏమీ తెచ్చుకోనక్కరలేదన్నా అమ్మ పెడతానన్న వడ్డాణం, అరవంకీ వంక అడ్డం పెట్టుకొని ఏర్పాట్లు (గడుసరి _ లాహిరి . పుట 31) అనడంతో తన జీవన సహచరిదీ ఒకప్పుడు బాగా బతికిన కుటుంబమని తెలుస్తుంది. ఇలా ఏ కవి రచనలోనైనా ఆ కవి నేపథ్యం ఎంతో కొంత తెలుసుకునే అవకాశం ఉంటుంది.

  1. *లతలు, కలతలు- అత్తాకోడళ్ళు*

వివాహంతో ఒక్కటైన జంట, ఆకుటుంబానికి మరో వ్యక్తిని అనుబంధంగా జతచేస్తుంది. పుట్టీపెరిగిన నేపథ్యాలు, ఆచరించిన సాంప్రదాయాలు, అలవాట్లు మెట్టినింటికి వచ్చేసరికి మార్పులకు చేర్పులకు గురికావలసి ఉంటుంది.

సాధారణంగా ఇటువంటి సందర్భాలలోనే ప్రత్యేకించి అత్తాకోడళ్ళ మధ్య విభేధాలకు అవకాశం ఉంటుంది.  ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకుని సర్దుకుపోతే సమస్యే లేదు. అహంభావాలు, ఐశ్వర్యాలు, అంతరాలు అడ్డుతగిలినప్పుడు వైరుధ్యాలు వస్తుంటాయి. అయితే అన్నికుటుంబాలలోనూ ఈ అంశాలే సమస్యలకు కారణాలు కాకపోవచ్చు. అవి మరో రూపంలో పొడచూపవచ్చు. ఈ రకమైన సందర్భాలను, సన్నివేశాలను సూచన ప్రాయంగా కవి ఈ రచనలో ప్రస్తావించడం కనిపిస్తుంది.

“ఉల్లినికోసినా కన్నీళ్లొస్తాయి, అత్త సుద్దులు చెప్పినా. కత్తి సానకు నిప్పురవ్వలు, పోపు వేగినపుడు చిటపటలూ సహజం. ప్రాయాన్ని బట్టి మారే అభిప్రాయాలు తప్ప అత్తాకోడళ్లిద్దరూ ఒకేనాణానికి రెండు వైపులాఉండి, గోడున నుంచున్నవాడ్ని గిరగిరా తిప్పుతారు. అత్త స్టాండర్డ్ వెర్షన్- బట్ ఓల్డ్; కోడలు అత్తకు లేటెస్ట్ వెర్షన్–బీటా. అత్త ఊసు లేకుండా  కోడలు ప్రెషరుకుక్కరు తెరవదు, కోడరికంలో అత్త వడ్డించేది అప్పుడప్పుడు అత్తెసరు మార్కులు. జీవితం వంట వండకముందు కత్తిపీటకు తప్ప కొత్తిమీరగాడికి ఈ వివరం అంతుచిక్కదు.” (అత్త ఉల్లిపాయ- కోడలు మిరపకాయ, పుట: 39)

అత్త పెద్దరికం తో కోడలు అనుభవలేమి కలబడితే వచ్చే పేచీలు సాధారణంగా జరిగేవే! అందుకే “కోడరికానికి అత్త వడ్దించేది అత్తెసరు మార్కులు” కోడలికి వివరం చెప్పవలసినది అత్తగారేనాయే. కోడలేమో తల్లి మీద బెంగతో తన “తిక్క”ను అత్తరికం మీదకే తప్ప ఎవరి మీద చూపించగలదు! అందుకే ఇరువురూ లౌక్యంగా వ్యవహరించాలని, భేషజాలను పక్కనపెట్టి స్నేహశాలను నిర్మించుకోవాలని సూచన కూడా చేస్తాడు కవి. ఇంకా “ఇటువంటి సందర్భాలే జీవన సాగర తీరాన్ని తాకే ప్రేమ కెరటాలని” సకారాత్మక భావజాలాన్ని పంచిపెడతాడు.

“ఇంతకుమించి సరిహద్దు తగాదాలేమైనా ఉంటాయా! అత్తా-కోడళ్ళకి! ఒకరు వేసవి మరొకరు వర్షరుతువు. వలయమై విస్తరిస్తున్న సందర్భాల మబ్బులు. ఎంత ఎండకాస్తే అంత వాన కురుస్తుంది. ఎండా- వానాలతో కలిసి నడవడం, ఏ సందర్భానికి ఆ గొడుగు పట్టడం ఇదే జీవనమకరందం.” (అత్త అల్లం- కోడలు వెల్లుల్లి, పుట 40) ఈ వాక్యాలలో అత్తకీ కోడలికి నడుమ కథానాయకుడి ప్రవేశం అత్యావశ్యకం అన్నట్లు ధ్వనిస్తుంది. వారి నడుమ కొడుకూ భర్త పాత్ర ప్రవేశం పలాయనత్వమే. ఇంకా చూస్తే ఏ పొరపచ్చాలలోనైనా వారే సర్దుకుపోతారని చెప్పడం ఉంది. అందుకే ‘ఎంత ఎండకు అంత వాన’ అంటున్నాడు. ఇంకాస్త ముందుకువెళ్ళి ’ ఏ ఎండకు ఆ గొడుగు పట్టడం జీవన మకరందం’ అంటున్నాడు. ఒకే కుటుంబ సభ్యుల మధ్య ఈ వ్యవహార శైలి సమంజసమేనా! కుటుంబ సభ్యుల మధ్య రహస్యాలు ఉండకూడదు, అనుమానాలకూ, అపోహలకూ తావివ్వకుండా అద్దం ముందు ముఖంలా అన్నీ అర్థవంతంగా ఉండాలి. అవసరమైనప్పుడు తల్లితో కొడుకుగా, భార్యతో భర్తగా ఉన్న వ్యక్తి కల్పించుకుని సమస్య పరిష్కారానికి సమర్థమైన పాత్ర పోషించాలి. అయితే కవి ఉద్దేశం ఇది కాకపోవచ్చు. ఎవరి మనస్సులను నొప్పించకుండా సంయమనం పాటిస్తే కొంతకాలానికి అవి సర్దుబాటు అవుతాయని అభిప్రాయం కావచ్చు. ఒక్కోసారి వాస్తవం మాట్లాడినా తన రెండు కళ్ళలాంటి వారి కంట నీరు కారడానికి కారణం కావచ్చు. మూడవ వ్యక్తి ప్రమేయం వల్ల సమస్య పెద్దది కావచ్చు. చిన్నచిన్న విభేధాలను పెద్దవి చేయడం ఇష్టం లేకనే కవి ఈవిధంగా ప్రస్తావించి ఉండవచ్చు. అందుకే ఏ సందర్భానికి ఎలా వ్యవహరించాలో తెలిసి ఉండాలన్న భావం వ్యక్తమౌతుంది.

విద్యావంతులు, విజ్ఞులు అయిన అత్తాకోడళ్ళ మధ్య అలసట బెంగల ఫలితంగా…అసహనాలు, విసుర్లు తప్పవైరుధ్యాలకు పెద్ద కారణాలు ఉండవని చెప్పడం కవి భావన. అవి గాలి వీచినప్పుడు తొలగిపోయే తెల్లమబ్బులవంటివి. అలా అప్పుడప్పుడు విబేధాలు పొడచూపడం, వాటీని సామరస్యంగా పరిష్కరించుకుని అప్పటికప్పుడు కలసిపోవడం జీవితాన్ని అందగింపజేస్తుందని కవి అభిప్రాయంగా ఉంది. ఈ విషయానే కవితాత్మకంగా లేఖ చివర్లో.. : “కూర ఘుమఘుమలాడాలంటే అల్లం-వెల్లుల్లిముద్దలా కలవాలి.. విడివిడిగా ఘాటు, కలియబెట్టి ఉడికించే పనిలో ఎక్కువ తక్కువలు అనుభవాలు. వండుకు తినడమే ఆస్వాదన. రుచులన్నీ కలిసే ఉంటాయి రసాలూరిస్తూ.” అంటాడు.

అత్తగా మారిన అమ్మకు కొడుకూ కోడలు అన్యోన్యంగా సుఖ జీవనం చేయాలని ఆశించడం తప్ప వేరే స్వార్థమేముంటుంది! ఆ ఇరువురి కలయికని తల్లి మనసుతో దీవించింది కనుకనే వారి సాంసారిక జీవనంలో అనూహ్యంగా ఏర్పడిన అంతరాయానికి చింతించడం.

విషయానుభవభోక్తమయినవారు అవగాహన చేసుకుంటారు. ఆత్మీయులు చనువుకొద్దీ మంచికోరి అసంతృప్తినీ, అసహనాన్ని ప్రదర్శిస్తారు. ఇక్కడ అత్త బాధ అర్థవంతం. ఈ ప్రాయం లో కోడలికి అర్థం కాదు. నడి వయసుకుకూడా రానికొడుకు తన కోడలిని పసిపాపలా లాలించవలసి రావడం ఏ కన్నతల్లి సంతోషంగా స్వీకరించగలదు! అదే అమ్మ మనసు ఔన్నత్యం. అయితే దీనికి కారణాల్ని వెతికి కోడలిని దోషిగా నిలబెట్టలేం. ఎవరూ కావాలని రుగ్మతల బారిన పడరు, అనుకోనివికూడా మంచికో- చెడుకో సంభవిస్తూనే ఉంటాయి.

 *నగరం- ఆశ్రయ గోపురం*

పుట్టి పెరిగింది ఏ ప్రాంతమైనా పెట్టి పోషించే ఊరే కన్నతల్లి అంటారు. అలా ఉద్యోగం నిమిత్తం హైదరాబాదు వచ్చినప్పుడు వారిని ఆ నగరం ఎంత ఆదరంగా ఆహ్వానించిందో, ఎలా ప్రేమాభిమానాలను కురిపిస్తూ అక్కున చేర్చుకున్నదో తెలియజేయడం ఈ రచనలో మరో ప్రత్యేకాంశంగా ఉంది. నగర వర్ణన చేసిన ఆధునిక కవులలో అలిశెట్టి ప్రభాకర్, శేషేంద్ర, కుందుర్తి, విరించి వంటి వారు ముందు వరుసలో ఉన్నారు.

‘దేశమంటే మట్టికాదోయ్ దేశమంటే మనుషులోయ్ ‘ అంటాడు గురజాడ. అటువంటి మంచి మనుషులున్న నగరం హైదరాబాదు అని కవి భావన. అనేక సందర్భాల్లో నగర సంబంధమైన అనుభవాలను గుర్తు చేసుకోవడం  ఈ లేఖల్లో ఒక పాయగా దర్శనమిస్తుంది. కవి ఆ నగరానికి కృతజ్ఞతలు చెప్పుకోవడం కనబడుతుంది.

‘హైదరాబాదు బదిలీ అయింది. అమీరుపేటలో బస. కోరుకున్న ఏకాంత వాసం”… ”హైదరాబాదు నీకు సలాం! పుట్టబోయే బిడ్డను, వాడి అమ్మను నువ్వే అమ్మలా కాపాడావు ఎప్పుడూ.. (మనవాడెలా వచ్చాడు పుట _ 36)

”నీ బొజ్జలో బజ్జున్న బుజ్జోడి సాక్షిగా భాగ్యనగరం మనకు ఎంతో ప్రేమను పంచింది. నీళ్ళోసుకున్న పిల్ల భర్తతోపాటు చాయ్ కొట్టుకు కూడా వస్తే వేడి నురగల పాలయ్యింది. వద్దన్నా బుజ్జగించి మరీ తాగించింది.. కూర్చోబెట్టి చల్లగాలయింది… రోడ్డు దాటే సమయాల్లో ట్రాఫిక్ పోలీస్ నీ అన్నో, బాబయ్యో అనిపించేవాడు. .. ఎందరికి ఏమిచ్చినా… నాకు నిన్ను అందంగా చూసుకునే అవకాశాన్ని ఊరంతా తోడుందన్న భరోసాని ఎల్లకాలం ఇచ్చింది ఈ భాగ్యనగరమే…

సఫల ప్రేమకథకు సాక్షిగా పుట్టిన ఈ నగరమే, తన దుమ్ము చేతులతో నిమిరి, వాన చినుకులతో తడిపి మనల్ని బిడ్డల్లా సాకింది. అక్కున చేర్చుకుంది. ఇప్పటికీ మన ఆలనాపాలనా చూస్తుంది ఈ నగరమే” (ఈ నగరం ఎంతో మంచిది. పుట 37)

”మనమంటే ఈ నగరానికి వల్లమాలిన వాత్సల్యం. పెళ్ళి పీటలపై ఉండగానే హనీమూన్ కి రమ్మని రామోజీ తారానగరం ఆహ్వానించింది. ఆ పై కాలాన ఈ నగరం రోజువారీ ఉద్యోగానికి అక్కడికే రప్పించుకుంది”. (ఇంకాస్త వెనక్కు వెళ్ళి. పుట 38)

ప్రేమకు సాక్షీ భూతంగా వెలిసిన భాగ్యనగరంపై కవికి ఎటువంటి ఫిర్యాదు లేదు. పైగా ఎంతో కృతజ్ఞత ఉంది. ఈ నగరంలో తోటివారికి సహాయపడే మంచి మనుషులను చూశాడు. స్వపర భేదం లేకుండా సహకారాన్నందించిన ఆప్యాయతల్ని దర్శ్ంచాడు. ఒడిలో లాలించి, పోషించిన మాతృత్వ మాధుర్యాలను అనుభూతించాడు. ప్రేమల్ని ప్రేమికుల్ని విజేతల్ని చేసే ఔదార్యాన్ని గ్రహించాడు. ఇదంతా కవిలోని సానుకూల మనస్తత్వానికి నిదర్శనం. దృష్టిని బట్టి సృష్టి అంటారు కదా! ఈ నగరంలో ఇరుకు జీవనాలు, మురికి మనస్తత్వాలు కనిపించలేదందుకే. ప్రేమే జీవన వేదనమైన వ్యక్తికి మంచితనం తప్ప వంచన కనిపించదు. మధుమాసం తప్ప శిశిర‍, తారస పడదు. విశ్వప్రేమ తత్వం ఈ పనికిరని పంపకిలాన్ని సమర్ధిస్తుందని కాదు. ఇక్కడ కవికి తన ఎడల నగరం ఎలా వ్యవహరించిందన్నదే ఇక్కడ ప్రస్తావించబడినది గనుక కవి నిందార్హుడు కాదు.

  1. *#ప్రేమంటే*

ఆదర్శవంతంగా మనుషుల్ని, మనసుల్ని ప్రేమించిన ఈ కవి నిజమైన ప్రేమంటే ఏమిటో, అదెలా ఉంటుందో తన శ్రీమతిని ఉద్దేశించి చెప్పిన మాటలు ఒక అద్వైత వాదిని, రససిద్ధిని పొందిన తాత్వికుణ్ణి స్ఫురింపజేస్తాయి.

”ప్రేమంటే పరీక్ష.. ప్రేమంటే రుచి తెలిసిన కమ్మని కూర. అమ్మ పెట్టిన ఆవకాయ  పచ్చడి, జీవన రసధుని. మధుర భావనా లాహిరి, జీవితం ఆ ప్రేమకోరే మనసు చేసే సాగర ఘోష. (వలపుల కిసమసలు. పుట 65)

”ప్రేమంటే భయాన్ని జయించడమే. ప్యార్ కియాతో డర్నాక్యా… ఈ పాట కన్నా గొప్ప జీవితసారం ఉంటుందంటావా! జీవన సహచరితో ప్రేమరతి క్రియ కాదు. నిత్యరత్యాంతర అనుభూతి. ఆనంద విభూతి (సాహిత్య సంస్కారం. పుట 56)

ఈ భౌతిక లోకాతీతమైన  భావనను కవి అనుభూతించినట్లు తెలుస్తున్న వాక్యాలు ప్రేమను నిర్వచించిన ప్రముఖులైన వారి కంటే ప్రత్యక్షంగా నిలబెడుతున్నాయి.

“నీపై నాప్రేమ, కలసి జీవించాలన్న సంకల్పం, జీవితాన్ని గొప్ప ఆకర్షణవైపు పారించింది. నిన్ను చేరడానికి  వీటిని మించిన తరంగశక్తి దొరకలేదు. ప్రేమనుమించిన అనుభూతి భావన నేనెన్నడూ పొందలేదు.” అంటాడు.

ఇటువంటి అనుభూతిని తన జీవిత భాగస్వామి తనతో పాటు పొందలేక పోతున్నందుకు, తన అనురాగాన్ని ఆమె ఆస్వాదించే పరిస్థితి దూరమైనందుకు”జీవనతంత్రి తెగిన చప్పుడు” ను అదే స్థితిలో వినగలుగుతున్నాడు.

“వేదనలో ప్రాణేశ్వరిని చూడడం సినిమా చూసినంత తేలికకాదు. నా ఎదలయ నువ్వైనప్పుడు, నీ మనోవయస్సు పదేళ్లున్నప్పుడు, నీ నవ్వులో నేలేనప్పుడు నా జీవన తంత్రి తెగిన చప్పుడు.” (రహస్య సమాచారం, పుట: 57)

ఇంకా ప్రేమ ఏమేమి చేస్తుందో,  దాని ప్రభావం ఏ విధంగా ఉంటుందో తెలుపుతూ..

“పశుప్రవృత్తి నుంచి ఇంకా బయటపడని మగాడు ప్రేమను పండించుకోవడం ముందు విధివంచితుడే. ఎందుకంటే ఏం చెప్పను!! ప్రేమ  నిత్యచైతన్యశీలి  ఎన్నిరంగులైనా మార్చగలదు. మగాడి కామమే జీవితసత్యం. ఒక్క ఒప్పందానికి జీవితాన్ని తాకట్టుపెట్టి ఎన్ని  అవసరాలైనా తీర్చగలదు.” అంటాడు(వద్దంటే వినవే, పుట: 59). చదువుతుంటే, తరచి చూడగలిగితే, ఈ పంక్తుల సారాంశానికి తన జీవితాన్ని నిదర్శనంగా నిలబెట్టినట్టు కనపడుతుంది కదూ!

ప్రేమటే కామించడం కాదు, ప్రేమంటే రెండు శరీరాలు కలవడం కాదు. ప్రేమంటే ఒక అద్భుత అపుర్వ అవ్యక్త ఆనంద వేదన; అలౌకిక ఆత్మానుభూతి. రెండు మనసుల మధ్య రవళించే రాగమోహన మధుర నాదం, రాగరంజిత లోచనకాంతి, రాగ రోచిర్నిత్య నిర్మలధర స్మితం. ఇంతా చదివి ఈ కవి ప్రజ్ఞను, ఆదర్శ ప్రేమను, తాత్విక భావనా శక్తిని అతిశయోక్తులనుకోనూ వచ్చు.

“ అపూర్వ లోకాలలో, లోకోత్తర సౌందర్యాలను దర్శించి, దివ్య మాధుర్యాలను అనుభవించి, తన అనుభవ పీయూషాన్ని పంచిపెట్టవచ్చిన కవి.. సామాన్యుడికి  సహజోక్తి లో అర్థం కాడు; పైగా అనుమానించబడతాడు కూడా! ఏ కోణం నుంచి చూసేవాడికి ఆ కోణం నుంచి కనపడేది సత్యం. మరో దృక్కోణాన్ని ఆదరించలేడు తన అనుభవం లో లేనిది నమ్మనీయదు. అర్థం చేసుకోలేడు సామాన్యుడు.. గుర్తించ లేడు పండితుడు, సహించలేడు నాయకుడు.(డా. బోయి భీమన్న రాగవైశాఖి, పుట: 233)

ఇలా ప్రేమను నిరవచించడం లో, ప్రేమకై తపించడంలో ఈ కవి చెబుతున్నదేమంటే.. ప్రతి ప్రాణి ప్రేమించబడాలి, తనకు తానుగా ప్రేమించాలి. ఆ ప్రేమలో స్వార్థం ఊహలో కూడా ఉండకూడదు. కేవలం శారీరిక అవసరానికై బంధాలను నెలకొల్పుకోవడం కామంతప్ప ప్రేమ అనుకోవడాం అమాయకత్వం అవుతుంది. ప్రేమ కోసం ఏ త్యాగానికైనా సిద్ధపడాలి. ప్రేమకోసం శారీరక సుఖాలనైనా త్యజించగలగాలి. తాను ప్రేమిస్తున్న వ్యక్తి తనను ప్రేమించాల్సిందే అని  శాశించకూడదు, అలా శాసన బద్ధమైన అనురాగమేదన్నా కానీవండి, అది ప్రేమ అనిపించుకోదు. అలాంటిది అసలు ప్రేమగా పరిగణించకూడదు. ఒక్కసారి ప్రేమిస్తే అది అమృతతుల్యమూ, దివ్యమూ, ఆనంద పరమమూ అయ్యుండాలి. అదే ఆనంద లబ్ది.. పరమామృత రససిద్ధి అది పొందిన వాడెవరైనా పరాం ప్రేయసీ వల్లభుడే. అదే ఈ కావ్య లక్ష్యమై గోచరిస్తుంది.

ఇదే ప్రవచనాన్ని రాగ వైశాఖిలో భీమన్న గారు పలవరించి, పరితపించిన విధం చదివితీరవలసినదే!

ఇద్దరమే!

మనమిద్దరమే!

సంయోగమో, వియోగమో

సంతోషమో, విరహవ్యధో

బ్రతుకేమైననూ గాని!

మనసుకున్న స్వేచ్ఛా రతి

తనువుకు లేకున్న గాని

తనువుకున్న పొలిమేరలు

దాటరానివైనగాని!

విరహాగ్నులలో తనువులు

కరిగి బూదియే యైననూ

మన బూదియే విబూధిగా

మహియే శైవము కాగా

మన మనసులు జోడు కట్టి

మబ్బులు మెరుపులు కాగా

మన ఆత్మలు కలసిపోయి

మధురామృతమే కాగా! –-( రాగవైశాఖి, డా. బోయి భీమన్న)

  1. *#అలకలు-అల్లికలు*

ప్రేమ పారవశం తో ప్రకటించిన కవి పెళ్ళీ పుస్తకం లో అలకలకూ, విసుర్లకూ, అనుమానాలకూ, అపోహలకూ, అల్లికలకూ తావే లేదా అంటే.. ఆ పేజీ సిద్ధంగా ఉంది. అవి లేకపోతే ఆస్వాదనకు రుచి ఎక్కడిది?

“నా వేలికి దురదెక్కి నీ కళ్ళకింద పరచుకున్న  నల్లమబ్బులని తుంటరిగా ఓ చీకటి దినాన ఎత్తిచూపితే, నిను పోల్చి పలుచన చేసినట్టు నాపై నీ కుంభవృష్టి. అక్కవానకు తోడు చెల్లిగాలి. చిలికిన గాలివాన అబద్దాన్ని నిజమని నమ్మిస్తూ చక్రవాతమై కూర్చుంది. ఊహనైనా చేయని తప్పుకు తలవంచలేక, తీరం దాటించడానికి పూనుకుంటే కలసిరాని వాతావరణం, గొడవ నన్ను గడపదాటించింది. అల్పపీడనదిశగా నా అజ్ఞాతవాసం. ఏ ఇబ్బందైనా ముగిసేదే! ఎడబాటు దాటాక, ఏమని ఆక్రోశించావు! ‘ఎవరోవచ్చి కలపాల్సిన అవసరం ఉందా నిన్నూ నన్నూ! కలసి జీవిద్దామని ఒట్టేసుకున్నప్పుడు వీళ్ళెవరు ఉన్నారు!” (నిన్ను చూడకుంటే నాకు బెంగ, పుట: 68)

దంపతుల నడుమ అప్పుడప్పుడూ సరదాకో, అపోహల వల్లనో జరిగే సంఘటనలు, గిల్లికజ్జాలు కూడా సద్దుమణిగాక భలే అనుభూతుల్ని మిగిలుస్తాయి. కవి ప్రస్తావించిన సందర్భమూ అటువంటిదే. కవి ప్రాణ సఖి అన్నట్లు చెప్పిన వాక్యం ఆ సౌభాగ్యవతి వివేచనకూ, వివేకానికి సాక్ష్యంగా నిలుస్తుంది. ’ ‘ఎవరోవచ్చి కలపాల్సిన అవసరం ఉందా నిన్నూ నన్నూ! కలసి జీవిద్దామని ఒట్టేసుకున్నప్పుడు వీళ్ళెవరు ఉన్నారు!’ అనే మాట, నీవే నేనుగా ఒకరికోసం మరొకరం బ్రతుకుతున్నప్పుడు.. సహజంగా పొడచూపే మనస్పర్థలతో ఎడమొహం, పెడమొహం గా ఉంటాం. ఆతరువాత ఒకరినొకరం చూసుకుని, కోపం చల్లార్చుకుని పరిస్థితిని చక్కదిద్దుకుంటాం. అంతేకాని, ఎవరో వచ్చి మన ఇద్దరి మధ్యన సయోధ్య కుదర్చడం అవసరమా! ఇద్దరం ఒకరికొకరం ఒక్కటై జీవించాలని ప్రమాణాలు చేసుకున్నప్పుడు మధ్యవర్తులెవరూ లేరు కదా! (ఇక్కడ  నాయికా, నాయకులు ముందుగా ప్రేమించుకుని, ఆ పై పెద్దల ద్వారా ఒక్కటైయ్యారన్న మాట దృష్టిలో ఉంచుకోవడం సముచితం.) ఇప్పుడు మాత్రం మూడవ వ్యక్తి ప్రమేయమెందుకు! మన సమస్యను మనమే పరిష్కరించుకునే వారం కాదా! అని అడగడంలో సందర్భ శుద్ధి, వివేచన కనిపిస్తున్నాయి. ఆపై, వారిరువురే సయోధ్యకు ఒకరి వైపు మరొకరు జరిగి సర్దుకోవడం పరిష్కార క్రమాన్ని సూచిస్తుంది.

ఈ సందర్భం లో కూడాఆమె పైన ఇసుమంతైనా ప్రేమ తగ్గని అచంచలత అతనిది. ఇదే లేఖలో నిలదీసి అడిగితే వెళ్ళిపోవడమేనా? అని అడిగినప్పుడు ఇలా చెబుతున్నాడు కవి.

“చివరిప్రశ్నకి సమాధానం నీ విషణ్ణవదనాన్ని చూడలేకనే. అపోహలు ఏనాటికైనా తొలగేను గానీ, నిన్నలా నిత్య శోకాగ్నిలో దగ్దం చేయలేకనే. కంటి నలుపెందుకంటెనో అని కొంటెగా అడిగినందునే ఇంత మంటపెట్టినావే! నువ్వు ఖండితవు కావని, విరహోత్కంఠితగా గడిపిన క్షణాలన్నీ మన్వంతరాలపాటు నే నీతోడు ఉండేందుకు చేసుకున్న వెసులుబాటు అని నీకు చెప్పాలని.”

నిజమైన ప్రేమికులు దాంపత్య జీవనం లో తల్లిదండ్రులు గా మారి, వయసు గడిచి పెద్దవారైనా ప్రేమించుకుంటూనే ఉంటారు. వీరికి వయసు, ముసలితనం, బాధ్యతలూ అడ్డురావు. వారి విసురు లోనూ కసురులోనూ, విరహం లోనూ, తిట్టులోనూ, తట్టులోనూ ప్రేమే ప్రదర్శితమౌతుంది. రెండు మనసుల్లోనూ ప్రేమే నిండి ఉంటుంది. అందుకే ఒకరినొకరు సత్వరం అర్థం చేసుకున్నారు. ఆ సందర్భం లో ఎడబాటునుకోరి అనుబ్భవించిన కవి,  ఆమెను కనిపెట్టుకుని ఉండడానికి ఇంటి చుట్టూ  తనని గమనించకుండా జాగ్రత్తలు పడుతూ తిరిగాడట. వేషం మార్చి తిరిగాననడం లో ఔచిత్యమిదే. ఇది ప్రేమకున్న విశిష్ట బలం. అప్పుడు శరీరం మాత్రం వెళ్ళింది గానీ మనసును నీ చెంత విడిచి వెళ్ళానంటాడు.

  • *# ప్రక్రియ- నామౌచిత్యం* 

మనసులోని ఊసులకు అక్షర రూపమిచ్చి, కాగితం పై రాసి ఆత్మాశ్రయ రీతిలో తన మనోహరికి అందించినందువల్ల ఇవి ప్రేమలేఖలు. ప్రణయ వీచికలు, మృదుమధుర భావ వాటికలు. వీటిలో ఉన్నదంతా.. కొంత కవితావచనం, మరికొంత శుద్ధవచనం. సంక్షిప్తత, సూటిదనం, వేగం, మార్మికతల కలయిక. ఈ రచనని అనేక ఉపశీర్షికలతో ఉన్న దీర్ఘ కావ్యమనవచ్చును. కవే స్వయంగా తన సహచరికి జ్ఞాపకాలను, ప్రణయాన్ని,విరహాన్ని వ్యక్తం చేస్తూ రాసుకున్న లేఖలు అని చెప్పడం వల్ల ఇవి కచ్చితం గా లేఖలు.  కవిత్వ లేఖలు, కమనీయ తేనెవాకలు.

ఈ రచనకు పరాం ప్రేయసీ అని పేరు పెట్టడం లో కవి ఉద్దేశం తేటతెల్లమౌతుంది. ఈ పదానికి సామాన్య అర్థం నువ్వే నా ప్రియసఖివి అని. ఈ పదానికి వ్యుత్పత్తి చూస్తే పరాం అపి ప్రేయసీ. అని అంటే, ఇప్పటికీ ఎప్పటికీ నీవే నా ప్రేయసివని శ్లేష బోధపడుతుంది. (శ్రీ ప్రతివాది భయంకర అణ్ణన్‌స్వామి రచించిన వేంకటేశ్వర ప్రపత్తి లో వినిపించే ‘పరాం ప్రేయసీం’ మూలమైనా, ఉత్తరపదం విశేషణం బదులుగా సంబోధన అయ్యి శీర్షిక స్వతంత్రమైనది.)  కనుక ఈ రచనకు పరాం ప్రేయసీ సరిగ్గా సరిపోయింది, నామౌచిత్యమూ ఇనుమడించింది.

  • *#రచనా వైశిష్ట్యం, భాషాప్రయోగం*

వచనం రాసినా, కవిత్వం రాసినా చదువరికి విసుగు కలిగించకుండా  చదివించాలి. వాక్యం వెంట వాక్యం పఠిత చూపును పరుగులు పెట్టించాలి. మనస్సును మథనానికి గురిచెయ్యాలి. వాక్యాన్ని ఆసక్తికరంగా నడిపించాలి. భావగ్రాహ్యతకు యోగ్యంగా మలచాలి. ఇలా చదివించే వాక్యాన్ని రాయడానికి కవులు అనేక పద్దతులు అవలంబిస్తుంటారు. కొందరు అక్షరరమ్యతను, మరికొందరు ప్రాసవాక్యప్రయోగాలు, యతులు ప్రాసయతులు, నుడులు, నానుడులు, లోకోక్తులు, సామెతలు మొదలైన వాటిని ప్రయోగిస్తారు.

ఇలా చదివించే వాక్య నిర్మాణానికి సరంజామా చేసుకున్నాడు యశస్వి. అందుకే ఈ లేఖల్లోభాషా సౌందర్యం తొణికిసలాడుతుంటుంది. అలాగే చదివించే గుణం మెండుగా ఉంది.

కొన్ని ఉదాహరణలు:

•        నచ్చకపోతే ఇచ్చకాలని సరిపెట్టుకోండి (ప్రాస యతి)

•        వసివాడిన మనసు ఊసుల్ని కలబోసుకుంటున్నా ( వృత్యానుప్రాస- సకార ఆవృత్తి)

•        నచ్చడాలు, మెచ్చడాలు పక్కనబెట్టి స్వచ్ఛంగా మాట్లాడుకుందామా!

•        నీకై రాస్తున్న నా సమస్తం- అస్తవ్యస్తంగా ప్రస్తావించేది

•        అసూర్యంపశ్యవనీ అరవిందవనీ అవగాహన ఉన్నా అయితేనేం అవసరం కదా అని..

•        ఎరుపెక్కిన బుగ్గలు బరువెక్కిన కనురెప్పలు ఒప్పులకుప్పకు నా తలపు నెచ్చలియై వెచ్చబరుస్తుందని

•        ఓనాడు నిశ్శబ్దం గట్తు తెగింది.. నీ గుట్టు విప్పింది

•        అలజడి అంతరంగాన్ని అతలాకుతలం చేసి ఆడిస్తుందని

•        కలిసి కూర్చున్నాక కదలి వచ్చిన కర్బనపానీయాలు

•        తోడు నీడలా ఉండాలా! నీ నీడ తోడుగ నిలుచుండాలా!

•        అది తట్టొరసల తుర్రు పిట్ట, నీకన్నా గుట్టు, ఓ పట్టాన ఏదీ నచ్చబెట్టుకోదుకదా!, అన్నీ నువ్వే సరిపెట్టుకోవాలి.

•        నాలుగేళ్ల నాలుగు నెలల నాలుగో వారం లో

•        మన ప్రాణాలు రెండూ పెనవేసుకున్నాక నన్ను నీలో నిలిపి నవమాసాలూ ఎదురుచూశాను

•        నల్ల చుక్కల తెల్లచీరలో చుక్కలే ఆనావు.

•        నా తపన తలపులను తాకలేదా!

•        ఆస్తి నాస్తైనా అంతస్తు దిగకపోవడం

•        జీవితం ఊహించనివీ తెస్తుందని ఊహించలేక ఉండిపోయావు.

•        అమ్మను తలపించే బొమ్మవు, నా బొమ్మ అమ్మవు

యతి ప్రయోగం తో వాక్య నిర్మాణం:

•        అమ్మ కథలన్నీ ఆణిముత్యాలే

•        ఎడబాతు దాటాక, ఏమని ఆక్రోశించావు

•        ఆనందం కొలబద్దకు అందని జీవితాలు

యమకాలంకార వాక్య ప్రయోగాలు:

•        అరవంకీ వంక అడ్డం పెట్టుకుని

•        ఎంత బతిమాలితే మాలిమి అయ్యావు

•        ప్రాయాన్ని బట్టి మారే అభిప్రాయాలు

•        నాగోల ఎలాగోలా నీకు చేరాలని

కొత్త పదప్రయోగాలు

•        తోడు బొమ్మలాట, అక్కవాన, చెల్లిగాలి, తలపుల దండెం,, దుమ్ముచేతుల నగరం, అల్లరి కెరటాలు, కాలం సాన, వెన్నెలగాలుల ప్రసారం, మబ్బుదిబ్బలు, పెదాల పరదాలు, పదాలతోటదడి, మనసు పాత్ర.. మొదలైనవి

నుడి నానుడుల ప్రయోగం:

•        తృణమో పణమో, దొరికినచోట దొరికినంత, ఏ ఎండకాగొడుగు, ఎంత ఎండకు అంతవాన, ఒకే నాణేనికి రెండు వైపులు, పోపులో కరివేపాకు, కష్టాలతో చలికాచుకోవడం

•        అడపాదడపా, మల్లగుల్లాలు, ఆఘమేఘాలు, తట్టొరసల తుర్రుపిట్ట, నా మానాన నేను, ఆలనాపాలన, మొహంమొత్తడం, చుట్టపుచూపు, దూరభారం, గంపకిందకోడి, నల్లేరు పై నడక, తేటతెల్లం, కడిగినముత్యం, నిలబడ్డ నిజం, కొరుకుడు పడటం.. మొదలైనవి.

ముగింపు:

పరాం ప్రేయసీ కవితా వచనం తో నూతన పదప్రయోగాలతో, శైలీ శిల్ప నవ్యతతో కూడిన విశిష్ట రచన. స్వచ్ఛమైన ప్రేమతత్వాన్ని ఈ సమాజానికి ప్రవచించడం వల్ల ఈ లేఖలన్నీ ప్రత్యేకమైనవిగా  నిరూపించుకున్నాయి. లేఖా సాహిత్యం లో ‘పరాం ప్రేయసీ’ ది ప్రత్యేక ఒరవడి. తెలుగు సాహిత్య లోకం  ఈ రచన  విశిష్ట స్థానాన్ని సంపాదిస్తుందనడంలో ఎటువంటి సందేహమూ లేదు. సాహిత్య పరంగా ఇది  ప్రత్యేకమైన శైలీ శిల్పరీతులతో ప్రణాళికాబద్ధంగా రాసిన ఉత్తమ రచన.

వాస్తవిజ సంఘటనల సమాహారాన్ని, అందునా స్వవిషయాన్ని కవిత్వం చేసి రాయడం, అందునా స్వవిషయాన్ని కవిత్వం చేసి రాయడం, అందులో సమాజం ప్రతిఫలించడం.. అదీ లేఖా సాహిత్యం లో విశిష్టంగా భాసిస్తుండడం సామాన్యమైన విషయం కాదు. వస్తువు పై సంపూర్ణ అవగాహనతో సృజించిన ఈ రచనను పాఠకుల మదికి చేర్చి కావ్య ప్రయోజనాన్ని సాధించాలనుకున్న కవి ప్రయత్నం నూరుపాళ్ళూ సఫలమైందని చెప్పవచ్చు.

ఇది ఈ రచన పై నా అవగాహన మేరకు పరిమిత జ్ఞానంతో  చేసిన విశ్లేషణ. ఇంకా అనేక దృష్టి కోణాలతో పరిశీలించి అనుశీలన చేయడానికి విస్తారమైన వనరులున్న కావ్యమిది. పాఠకులు అనుభవించగలిగినంత ఆలోచనామృతాన్ని అందిస్తుందని నిస్సంకోచంగా చెప్పవచ్చు.

ఆధార గ్రంధాలు:

1.డా. బోయి భీమన్న వచన గ్రంధాలు (జానపదుని జాబులు, రాగవైశాఖి)

2.పాశ్చాత్య సాహిత్య విమర్శ, చరిత్ర, సిద్ధాంతాలు- వడలి మందేశ్వరరావు

3.ఉర్దూ సాహిత్యం- డా. సామల సదాశివ

4.ఊర్వశి- కృష్ణ శాస్త్రి

5.ఆధునికాంధ్ర కవిత్వము- సంప్రదాయము, ప్రయోగాలు డా. సి నారాయణ రెడ్డి

6.లలిత- రాయప్రోలు సుబ్బారావు

7.శ్రీ శ్రీకవితా ప్రస్థానం- డా. అద్దేపల్లి రామ్మోహన రావుపోతగాని సత్యనారాయణ 26.11.2018

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

పరాం ప్రేయసీ.. ముగింపు

Published by under my social views

నమ్మకమీయరా..

నీకు తెలియడం లేదు గానీ, నువ్వెంత పొంకంగా ఉన్నా జీవితం నిన్ను భయపెట్టింది. ఏదో అభద్రతాభావం నీతో జతకట్టింది. నీకు భరోసా కలిగించని వర్తమానం-సహచరుడిగా ఇది నా వైఫల్యం. మన్నించు, మన్నించు.. నిన్ను నిన్నుగా స్వీకరించని పెద్దరికాల్ని, నీకనుగుణంగా లేని లోకాన్ని క్షమించు. దయచేసి సాటిమనుషుల అవసరాన్ని గుర్తించు. బిడ్డను ఒద్దికగా సాకుతున్నావు సరే, వాడు ఎదిగాక నిలబడేందుకు సమూహాన్ని గుర్తించు. వసుధైకకుటుంబాన్ని నిర్మించు.

కోరికల కీరవాణి కొసరికొసరి ఊరిస్తూన్నవేళ నేనే నీ శారిక. నదీమతల్లులఎదలపై సోలి అల్లుకుపోవాలని ఆశపడే వేళ నువ్వే జలనిధి. సుధాంశుతూలికల మొనలతో మేనెల్ల జల్లుమనేలా నిమిరించు కోవాలని ఉబలాట పడే వేళ నువ్వే నా వెన్నెల. మవ్వంపు పువ్వుల చిరునవ్వు, తళుకు, చురుకు, తావి నావే కావాలని తపించేవేళ నాపూబోణి. మబ్బుదిబ్బల అబ్బురాలలో కలిసిపోయి అల్లరి చేయాలన్నా… అరుణకిరణాల జడిజాలులు ముక్కులతో చురుక్కు మనిపించుకోవాలన్నా అది నీతోనే. నువ్వు మాత్రమే నా ప్రియసఖి. సఖ్యతకు దూరంగా ఉన్నా నీకన్నా నాకు దగ్గరెవరూ లేరు లడ్డూ!.. నువ్వు నా ‘పరమ ప్రేయసీ’.

నా మనోగతం.. నీకు నీనుండి తరలిపోయిన నమ్మకం మరలిరావాలని. నీతో నా జీవితాన్ని స్నేహంగా మొదలుపెట్టాలని. రెక్కలిప్పిన గువ్వవై నువ్వు నాతో కలసి మళ్ళీ ఎగరడం చూడాలని ఎదురుచూసే నీ క్షేమపిపాసి…  సతీష్- యశస్వి.

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-49

Published by under my social views

చరణ వాంగ్మూలం

సఖ్యం సాప్తపదీనాం అంటారే పెద్దలు. వేల అడుగులు కలిసి ప్రయాణించాం! ఇప్పుడన్నా నా మొరాలకించవా!!

నీ మీగాలును ఆటల్లో తొక్కినప్పుడు నువ్వు విలవిలలాడడం, ఆనాడు నిన్నలా అదే చూడడం. ఎంత బతిమాలితే మాలిమి అయ్యావు ఆ రోజు. అది గుచ్చుకున్న పలుకేదో గుండెల్లో ఇప్పుడూ కలుక్కుమంటుంటే నిద్రవేళ నీ కాలిదరికి మెత్తగా ఒత్తాలని సంజాయించుతూ  చేరతానా, నా చేయి తగలగానే తాబేలు లెక్కన దుప్పట్లోకి ముడుచుకుపోతావు. ఒత్తిగిల్లినవేళ నీ మడమ దొరుకుతుంది అదిమితే నీకు ఊరటని అప్పటికి ఆదమరచి ఉంటావు, ఆ కాసేపే నీ స్పర్శానుభవం. చెయ్యి కాలకుండా కాఫీకప్పును పట్టుకుని చిరుచెమటతో మునివేళ్ళ మీద చిట్టిచిట్టి అడుగులు వేసుకుంటూ గబగబా వచ్చి నవ్వులతో అందించే కొత్త పెళ్ళికూతురి వేలు తగిలినట్టే మురుస్తాను. ఇప్పుడంటే సరదాకైనా దరిచేరనీవు. ఉద్యోగానికి  బయల్దేరేటప్పుడు షేక్ హాండ్ ఇమ్మంటే నో..నో.. అంటూ నీ మెటికలు నా పిడికిలికి సుతారంగా తాటిస్తావే, అప్పుడు ఉషోదయపు వెచ్చదనం తాకిన తుషారాన్ని .

 “ఈ జగాన అతి సుందరమైన వాటిని చూడలేం, తాకలేం. కేవలం అనుభూతి మాత్రమే చెందగలం” అన్న హెలెన్ కెల్లెర్ మాట.. సగం అబద్దంగా తోస్తుంది.

నీ చేతిలో సబ్బు అవసరాన్ని మించి అరిగినప్పుడల్లా, నా మనసుపాత్ర లో మరుగుతున్న కన్నీళ్లు. ఆపై నీకు ఎప్పటీకీ  వినిపించని  వెక్కిళ్లు.

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-48

Published by under my social views

నిశ్శబ్ద సాంగత్యాలు

జీవితం నుంచి పెద్దగా ఆరోపణలేం లేవు! నీకు నయమవడం, నాకు సంయమనం కోరుకోవడం తప్ప. అప్పుడప్పుడు తొంగిచూసే  నిశ్సబ్దసాంగత్యాలు చాలు, ఆనందాన్ని ప్రోది చేసుకోవడానికి. పెళ్ళవ్వడం, ఎల్లలు లేని ప్రేమను ఇద్దరూ కుదించి ఓ ఇల్లవ్వడం,  ఒకరికొకరు గువ్వలవ్వడం నుంచి పిల్లల్నివ్వడం,  ఒకరికోసం ఒకరు బతకడం నుంచి  కన్నవారికోసం కలసి బతకడం, సరదాలు పరదాల చాటుకెళ్ళి  బాధ్యతలు భుజాలకెక్కిపోవడం, ఇవి ఎవరికైనా తప్పవు కదా! మళ్ళాఇన్నాళ్ళకి,  మూతిముడిచినా, నాలికమడిచినా, చూపుకలపకున్నా, మాటవినిపించుకోకున్నా విసురుగ తప్పుకున్నా, దురుసుగా కసురుకున్నా, ఒకరికొకరమని తేలిపోయాక ఎవరిని ఎవరు ఏమన్నా, చూసేవారేమనుకున్నా ఇచ్చుకునేవి, పుచ్చుకున్నవి లెక్క తేలిపోయినా, చెప్పాలనుకున్నవన్నీ ఎప్పుడో చెప్పుకున్నాక ఈ రంగస్థలం మీద నీకూ నాకూ రోజులెన్ని మిగిలున్నా రాలిపోయేదాక, జీవితంలోంచి తూలిపోయేదాక అనుభవిస్తుంటే భలే ఉంటాయి, నిశ్శబ్దసాంగత్యాలు.

మనం పిల్లలం లడ్డూ! పొరపాటున పెద్దవాళ్ళైపోయాం. ఒకరికి ఒకరప్ప, ఒంటిగ లేమప్పా..అని పాడాలని ఉంది. ఇది నిన్నింకాస్త మెరుగ్గా చూడాలన్న తపనలో గుండె లయతప్పుతుంది. నువ్వు మాత్రం నవ్వుతూనే ఉంటావు. నీ నవ్వులో నేను కనపడ్డప్పుడల్లా నీకూనాకూ ఉన్నాడప్ప, ఆపై ఉన్నప్ప. ఎప్పటికీ నువ్వే నేనప్పా అని చెప్పాలనే. ఇలా చూడు.

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-47

Published by under my social views

పొసగని కాలంలో

సమాధానం చెబుతాను. అడిగింది నువ్వే. నమ్మడం మాట దేముడెరుగు వినిపించుకోవు. మరి అడగడమెందుకో అర్థం కాదు రోదిస్తావ్! మనో ఆకాశాన్ని చిందరవందర చేస్తావ్. నేను మరనై ధ్వనికాలుష్యాన్ని, పదకాలుష్యాన్ని ఆశ్రయిస్తాను. ఒకరికి పట్టిన దయ్యాన్ని వేరొకరు వదిలించాలని చూస్తాం. సమాధానపడడం సాధ్యం కాదు. పరిస్థితి విషమిస్తుంది.  కొన్నిక్షణాలు మరణిస్తాయి. మనమధ్య చీకటి పరుచుకుంటుంది. నువ్వు అంతఃపురంలో విశ్రమిస్తావు. నేను సమాధిలోకి దారి వెతుకుతుంటాను. కీచురాళ్లు రొదపెడుతూనే ఉంటాయి. కాలం అకాలంలో శమిస్తుంది. మరో నిమిషానికి శపిస్తుంది. ఏదోశక్తి ఇద్దరినీ పరీక్షిస్తుందని ఎవరో ఒక్కరికే అనిపిస్తుంది. ప్రాణం పాతరోజులకై పరితపిస్తుంది. అందని ఏకాంతం పరిహసిస్తుంది. దిండు తడుస్తుంది. రాత్రి గడుస్తుంది.. నిట్టూర్పు విడుస్తుంది. పొద్దు పొడుస్తుంది. ఇద్దరిమధ్య ప్రేమ.. మౌనంగా పురుడుపోసుకుంటుంది. అహం ఊపిరి తీసుకుంటుంది.

ఇచ్చిపుచ్చుకోవడంలో మాట.. తీరాలు దాటిస్తుంది. అంతరాలు పాటిస్తుంది. చేతల్లో కసిదీర్చుకుంటుంది. రాతల్లో ఓదార్చుకుంటుంది. ప్రేమ అమరం.. కదా! తను మాయమై.. మనసుల్ని నలిపేస్తుంది..  మనుషుల్నిమాత్రం  కొన ప్రాణాలతో నిలిపే ఉంచుతుంది. ‘కలసి జీవించడం కావాలి’ కదా!!  అంటుంది.

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-46

Published by under my social views

నీకో మాట చెప్పాలి..

అల్లంత దూరాన నను చూస్తూ ఓ మాట చెప్పినా, పని అప్పజెప్పినా.. గట్టిగా హత్తుకుని చెప్పినట్టే..  ఆలకించడానికి నువ్వే నా నిండా నిండి ఉన్నప్పుడు నా బుర్రనెక్కడ ఖాళీ!! – నీమాట.. మొహంమొత్తిన దినమన్నదే లేదు. నాకేదీ గట్టిగా గుచ్చుకున్న గుర్తులేదు. నీ తలపు మరచిన క్షణమన్నది ఉన్నదో లేదో!! బంధం.. ఎంతపనిచేసిందో లాలిత్యమూ.. మాధుర్యమూ తగ్గిందని అబద్దాలు చెప్పను.. పాకం గట్టిపడిందంతే.. పంచదార చిలకల్లాంటి మాటలు కొరుకుడు పడడంలేదు. నాకే సొంతమైపోయిన నీ మనసు మాటల్లోంచి తొంగి చూడడం లేదు.  రేపటిరోజుల ఆలోచనల్లో తప్ప పెళ్ళిబంధానికి-వర్తమానంతో సంబంధం లేదు. కాలంసానపై గంధపుచెక్క జీవితాలను అరగదీసుకుంటూ వెళ్ళదీస్తున్నాం. లోకానికి సువాసనలు వెదజల్లుతూ కరిగిపోతున్నాం. అరిగిపోయి ఒకరికొకరం దూరంగా జరిగిపోతున్నాం. ఇద్దరం పూర్ణంగా ఉండలేక విడివిడిగా ఒక్కటౌతున్నాం. సాన్నిహిత్యానికి దూరంగా కలిసి ఉంటున్నాం.

నువు ఎదురుగా లేనప్పుడు నీకోమాట చెప్పాలి.. నువ్వంటే  బోలెడు ఇష్టమని..  నిన్ను విసిగించడమంత ఇష్టమని నిను దూరం నుండే ముద్దాడడం ఎంతో కష్టమని.. అయినా సరే నువ్వు వద్దన్నాక నీ మాట వినక తప్పుతుందా! 

నేనలా ఉండలేను కానీ, నువ్వు నామాట వినకపోతే అని నీకెదురువస్తే మన మధ్య ఉప్పెనే కదా! మరి, నువ్వు నాతో లేనిదెప్పుడు!! చనువు ఎంత పనిచేస్తుందో చూస్తున్నావా!!

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-45

Published by under my social views


మనోవైకల్యానికి మూలకారణం

మంకుపట్టులన్నీ పెంపకం లోపాలని సరిపెట్టుకున్నా, ఇంట్రడక్షన్ టు సైకాలజీ ఏడో ఎడిషను చదవడం మొదలుపెట్టా. క్లిఫొర్డ్ టి మోర్గాన్, రిచర్డ్ ఎ కింగ్ ల వల్ల నాకు అవగాహన వచ్చినా, నీ ఆరోగ్యం చక్కబడేనా!  టాబ్లెట్ మనసును దారిలోకి తెస్తుందని  విశ్వసించలేను కానీ, అవసరానికి ఔషధం కన్నా దారిమళ్ళింపు  కనపడలేదు. ‘ఆశ’ ని ఆశ్రయించాను. తిమ్మరాజు కథలో తోకపోయి కత్తి వచ్చె అన్నట్టు స్క్రిజో తగ్గి ఓసీడీ వచ్చింది. నీకేమి అర్ధమైందో ఏమో, మాటతీరు మారి పసితనం హెచ్చింది. అప్పుడప్పుడు అనిపిస్తూ ఉంటుంది, నీ పిల్లాణ్ని చెల్లినీ సాకుతూ నాతో సామీప్యత వద్దనుకున్న ధోరణే రుగ్మతకు మూలం అని. బలోపేతమైన నీ కాల్పనిక భావనల్ని  తుంచివేయడానికి నా ముందుచూపు చాలదు. ‘వేలికొసలు తాకనిదే వీణ పాట పాడేనా, చల్లగాలి తాకనిదే నల్లమబ్బు కురిసేనా’ అని కృష్ణశాస్త్రి గారిలా పాడుకోలేకపోయా, మంచిరోజులొస్తాయని ఎదురుచూస్తూ ఉండిపోయాను. అప్పుడప్పుడు నీకు అనిపించినట్టే నాకూ అనిపిస్తూ ఉంటుంది.. డబ్బు ఇబ్బడిముబ్బడిగా ఉంటే జీవితం ఈ తీరున ఉండేదా అని. అసలా ఆలోచనే రుగ్మతనీ మనసూ,  ఏమిఇచ్చి ప్రసన్నతను కొనగలమని మెదడూ  పోట్లాడుకుంటుంటాయి. నీకివేమీ పట్టవు, నీ ఆలోచనల్ని నేను జోకొట్టలేను.

నిన్ను విసిగించనంతవరకూ నీకన్నా మంచిపిల్ల ఉంటుందా! నువ్వుమాత్రం కడిగిన ముత్యమల్లే.. బాబుగాడితో ఆడుకుంటూ పాడుకుంటూ.. నీ ఆలోచనల్లో నువ్వై.. ఈ లోకానికి ఏమీ కాకుండా విడిగా ఉండిపోతూ…

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-44

Published by under my social views

నిన్ను చూడకుంటే.. నాకు బెంగ

నలుడి నుంచి రాముడి వరకూ సహచరి ఎడబాటుని తట్టుకున్నవారే. వారంతటవారే వదిలిపెట్టినందున మాటపడ్డవారే. లోకం ఇప్పటికీ మగవార్ని మహారాజుల్ని చేసి తిట్టుకుంటూనే ఉంటుంది. కలి ప్రభావాన ఒకరు, కాలం కలసిరాక మరొకరు విధికి వశమయ్యారు, వారి కష్టాలకు నేను తోడు! నా వేలికి దురదెక్కి నీ కళ్ళకింద పరచుకున్న  నల్లమబ్బులని తుంటరిగా ఓ చీకటి దినాన ఎత్తిచూపితే, నిను పోల్చి పలుచన చేసినట్టు నాపై నీ కుంభవృష్టి. అక్కవానకు తోడు చెల్లిగాలి. చిలికిన గాలివాన అబద్దాన్ని నిజమని నమ్మిస్తూ చక్రవాతమై కూర్చుంది. ఊహనైనా చేయని తప్పుకు తలవంచలేక, తీరం దాటించడానికి పూనుకుంటే కలసిరాని వాతావరణం, గొడవ నన్ను గడపదాటించింది. అల్పపీడనదిశగా నా అజ్ఞాతవాసం. ఏ ఇబ్బందైనా ముగిసేదే! ఎడబాటు దాటాక, ఏమని ఆక్రోశించావు! ‘ఎవరోవచ్చి కలపాల్సిన అవసరం ఉందా నిన్నూ నన్నూ! కలసి జీవిద్దామని ఒట్టేసుకున్నప్పుడు వీళ్ళెవరు ఉన్నారు!  నిలదీసి అడిగితే వెళ్ళిపోవటమేనా!’ చివరిప్రశ్నకి సమాధానం నీ విషణ్ణవదనాన్ని చూడలేకనే. అపోహలు ఏనాటికైనా తొలగేను గానీ, నిన్నలా నిత్య శోకాగ్నిలో దగ్దం చేయలేకనే. కంటి నలుపెందుకంటెనో అని కొంటెగా అడిగినందునే ఇంత మంటపెట్టినావే! నువ్వు ఖండితవు కావని, విరహోత్కంఠితగా గడిపిన క్షణాలన్నీ మన్వంతరాలపాటు నే నీతోడు ఉండేందుకు చేసుకున్న వెసులుబాటు అని నీకు చెప్పాలని.

ఆకాలాన నిన్ను కనిపెట్టుకు ఉండడానికి ఇంటిచుట్టూ వేషం మార్చి తిరిగానని నీకెన్నటికైనా నే చెప్పగలనా! ఇంటిని వదిలివెళ్ళింది ఈ  శరీరం మాత్రమేగా!! మనసెక్కడ దాచిపెట్టానో, నీకెలా తెలుపను!!

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-42

Published by under my social views

అదే.. నీవు అదే.. నేను, అదే..మాట.. పదే పదే

ఎందుకంటావు నీకీ సతమతమని నాతో,  ఎక్కడన్నా రెండు నిముషాలు అదనంగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తే అనుకుంటాను కదా!, జంటపక్షి గూట్లో ఎదురుచూస్తుంటుందని. తలచుకోకుంటే స్తిమితంగా ఉండలేను. మనిషి కన్నా ముందు మనసక్కడ వాలిపోతుంది. ఎందుకన్నా! అంత బెదురు!! ఇబ్బందైతే వదినని వదిలేయరాదూ, ఓ అనుజుడి కాందిశీకత్వపు పైత్యం. మీరింకా కలిసే ఉన్నారా! రాశిచక్రం చూసిన ఓ జ్యోతిశ్శాస్త్ర ప్రవర్తకుని విస్మయం. తరచిచూస్తే ఇవన్నీ అల్పజ్ఞతలు. విజ్ఞత ఏదైనా ఉందీ అంటే అది మనం ఒకే నాణేనికి ఇరు తట్టులం. జిబ్రాన్ చెప్పినట్టే మనం కలిసి పుట్టాం. ఊసులు కలబోసుకునే మళ్ళా ఈ నేలమీద కలుసుకున్నాం. నువ్వు మగబిడ్డ అయిఉంటే చెయ్యాల్సిన మీ తండ్రి అంతిమ సంస్కారాలు విధి నాతో  జరిపించడం దీనికి తార్కాణం. భద్ర జీవిత శకలాల్ని కాలదన్నిన తర పరంపర తామర ఐనా తంపరలోనున్నా పురస్సరుడిగా కలశాలెత్తడం నా విపశ్యన. అందుకే నేనెక్కడున్నా చీకటి పడ్డాక, నాగుండె నీకై కొట్టుకునేది. నీ గట్టుకే నేచేరి నన్ను గుట్టుగా చిక్కబెట్టుకునేది.

నువ్వెంతలా ఆకట్టుకోకపోతే నే ఇట్లా అయిపోయానని ఊరు ఊరికే అనుకుంటుందా!  నీ అవసరాల నడుమే నా మనుగడ. ఏనాడైనా నువ్వు నా గడపలో లేనప్పుడు నే ఒక్కడినే ధీమాగా గడపగలిగానా?  స్తంభించిన కాలం ఇక నా ఎదపై నీ చిత్తరువై. నేను తొలకరికై వేచిచూసే మొలకనై నీకై.

RTS Perm Link

No responses yet

Oct 26 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-41

Published by under my social views

వలపుల కిసమసలు

పరిపరితపనల యవ్వనకాలాన అగ్నిపరీక్షలా వచ్చావు.  ప్రేమంటే పరీక్షని, అది దాటడం తేలికకాదని తెలియని వాణ్నే. కాలం గడిచే కొద్దీ అనుభవం అయ్యింది..  ప్రేమంటే  రుచి తెలిసిన కమ్మని కూర, అమ్మ పట్టిన ఆవకాయ పచ్చడి, జీవన రసధుని. మధుర భావనా లాహిరి. జీవితం ఆ ప్రేమ కోరే మనసు చేసే సాగర ఘోష. ఆంక్షలపై సంధ్యాకిరణాలు ప్రతిఫలించినా, కాంక్షలపై వెన్నెలగాలులు ప్రసరిస్తున్నా, కాలం కొత్తగాయాల్ని- గేయాల్నీ రచిస్తున్నా, మనమెప్పటికీ విడిపోము. నాలో నిన్ను నింపుకుని నేనూ, నువ్వూ  ఎప్పటికప్పుడు.. విడివిడిగా కనిపిస్తూ ఉంటాము. నా ఎద మలుపుల్లో నీ గలగలల  హోరు వినిపిస్తూనే ఉంటుంది.  నీ రూపం నిండిన కళ్ళకు లోకం కనపడదు. ఎందుకింత ఆలస్యమన్న మన తొలి పరిచయానికి సమాధానం  దొరకనేలేదు. 

నా రోజా పువ్వా! ఇంకేమి చెయ్యగలను నీకోసం. నువ్వు కోరినట్టే ఉండాలని గుండె గువ్వ..  నీ ముల్లుకే గుచ్చుకుని వేలాడుతోంది చూడు.  నెత్తురు పారితేనేమిలే. నా కన్నీరుని చులకన చేయకు. చిలికిన గుండెలో చిందేదేదైనా, చివరకు మిగిలేదేదో నీకు మాత్రం తెలియదా. ఎన్నిసార్లు పలికినా అది నిన్నేకదా! ఇప్పుడీ నిశీధివీధిన ఒంటరిగా నిలబెట్టి పసిపాపవై తుంటరిగా నవ్వుతున్నావే! నా తపన తలపులను తాకలేదా!

నిలబడ్డ నిజమే మన ప్రేమ కధ. కొద్దిగా నా వేదనని ఆలకించు. నీకై ఆగిన యానాన్ని కలిసి మళ్లీ కొనసాగించు.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-40

Published by under my social views

నిదురపో హాయిగా
నేనేం రాస్తానో నీకు ఆసక్తి ఎందుకుండదో అని అనుకుంటూ ఉంటాను. ఏదో చెప్పాలని నేను, నీతీరున లో నువ్వూ. నడుమ కాగితాలు చిరుగుతున్నాయి అక్షరాలబలం చాలక. కలంనెప్పులు పడుతుంది నన్ను ఈరీతిన కనలేక. పుట్టినప్పుడు లేని కలతను జీవితాంతం మొయ్యలేక అమాయకత్వాన్ని మిగుల్చుకోలేనితనం ఆపసోపాలు పడుతుంది. ఉన్న కొద్దిరోజుల్లో మంచిని పంచలేక ముసిరిన భావకాలుష్యంలోంచి మిగిలిఉందనుకుంటున్న మానవత్వం రాలేక మల్లగుల్లాలు పడుతుంది. చుట్టుముట్టిన చీకటిలోంచి, చేతికందనంత ఎత్తున వేలాడే నక్షత్రాల్లా మిణుకు మిణుకుమంటూ స్వచ్ఛత అరకొరగా అగుపడుతుంది. బురదలోనే కూరుకుని నుంచున్నా, నీ వదనోదయం కోసం మనసు మొరెత్తి కలువలా ఎడబాటు గాలులతో కలబడుతోంది. ఏదో చెప్పాలని ఉన్నా, ఏమి లేదన్న నిజం జీవితాన్ని దిశమొలతో నలుగురిముందు నిలబెడుతుంది. ఎవరన్నా నిశ్శబ్దాన్ని పసిగెడతారేమోనని కొట్టుకుంటున్న గుండె ఘడియ ఘడియకు తడబడుతోంది. నేనేమి చెబుతాను! నువ్వేమి వింటావు!! లడ్డూ పాపా! నిద్దురపో! హాయిగా. రేపన్నది మనకు మిగిలుండాలి. కేరింతల పసిపాప నవ్వై నువ్వున్నప్పుడు పంచుకుందామనుకునే ఈ మాట నిద్రలోను వినపడుతూనే ఉంది.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-39

Published by under my social views

14. పదాలతోటదడి
అందరూ అడుగుతున్నారు ఇలా ఎందుకు రాసుకోవడం అని.. ఏం చెప్పను! పదాల తోట దడి కొక్కాన్ని తీస్తున్నా మూస్తున్నా. పూలతావి తాకిన తుమ్మెద ఎద చేసే ఝంకారం నీ నామజపమైన వేళ. చెదిరేతూనీగల్లా నా భవభావాలు గడికోమాటున బరి దాటుతున్నా.. పదాల తోటదడి కొక్కాన్ని తీస్తున్నా మూస్తున్నా. నీలో నన్ను వెతికి వెతికి వగచి తలవంచి నిలువలేక ఈ భావావేశపు గింగిరులు. జారిపడ్డ ఆలోచనల కంపన కంటి కొలనింట. కదిలే పిట్టలా కనుచూపు మింటివెంట.. అందుకే పదాల తోట దడి కొక్కాన్ని తీస్తున్నా మూస్తున్నా. ఎండిన ఆకులా నా మాట రాలి తేలి నిన్ను చేర ముద్దాడ.. పదాల తోట దడి కొక్కాన్ని తీస్తున్నా మూస్తున్నా. మాట తేరుపై మనసు చేసే ఓ సంధ్యా రాగం మనప్రణయం. అందుకే పదాల తోటదడి కొక్కాన్ని తీస్తున్నా మూస్తున్నా. ఉక్కిరిబిక్కిరిలో కదలాడే కలువనీడలా వణికిస్తున్న నీటి పొర. తడుస్తున్న కనురెప్పలను పొడుస్తున్న వెన్నెల కిరణాల తుంపర. మనసుతో వేడుతున్నా.. నీ రాకచూడని కాలాన్ని నీ మాట వినిపించని రాగాన్ని యుగాల ఎడబాటుని నన్నొదిలి వెళ్ళమని. పెదాల పరదాల తెరదీసి పలవరిస్తున్నా పదాల తోట దడి కొక్కాన్ని తీస్తున్నా.. మూస్తున్నా.. వెనక్కి వచ్చి నా కళ్ళన వేలాడే నీకోసం కన్నీరుగా మారి నిరీక్షిస్తున్నా.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-38

Published by under my social views

మాటలు లేని కాలాన..
ఏకారణంగానైనా ఆలస్యంగా ఇంటికొస్తే పలకరించేదానివి కావు, గంటలు గడిచేవి, గుండెలను కరిగించి పోసిన గంట కాలమై కాలుస్తుందో.. రవమై మోగుతుందో! నీ మేనిగంధాల పలకరింతలు నను దాటివెళ్ళిన జాడలను మరుగుపరచలేక నిలువనీయనివ్వవు. నీ ఊహే లోపలా-బయటా మంచుని కరిగిస్తుందే! నిట్టూర్పుల్లో మనప్రేమ వెచ్చదనం మంచుబిందువులను ఆవిరి చేసినా గతించడాన్ని మాపలేని కాలాన్నడుగు నా మనసేంటో. ఆనాటి మనసంగమాన్ని నిరంతరతను నింపుకున్న మన స్నేహాన్ని అడుగు. నిన్ను-నన్నులను దాటిన మన భావననడుగు. వేర్లు వేరైనా ఒకటైన మన జీవితాలని అడుగు. మనంలేని నాడూ ఒకరికొకరిని చూపించడం నేర్పమన్నావా కళ్ళకి. మన అందాలు నింపుకున్న లోకంలో అనవరతం ప్రేమై శ్వాసించనీ హృదయాన్ని. చెవులకు నిశ్శబ్ద నిలయాల్లో పారవశ్యపు పదనిసనలను వినిపించనీ. సాయాన్ని స్పృశించనీ చేతులను.. ఆర్తిగా ప్రార్థనలో పెదవి పలుకనప్పుడూ నా గళాన్ని విను. కన్నీళ్ళను నీ పెదవులతో చెరిపెయ్యరాదూ.. నా ప్రమేయం లేకుండా రాలుతున్నాయి పూలై. పొదవిపట్టుకో నన్ను ఊహవై.. నీకు దగ్గరగా ఉన్నప్పుడూ. నన్ను చూస్తే ఒంటరితనానికి జాలేస్తుంది, అన్నమైనా పెట్టరాదూ! నీ చేతుల్తో..

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-37

Published by under my social views

మాట వినని మనసా!
నువ్వు అర్థం కాని ఆరోజుల్లో నీ అలకలు నన్ను నీళ్ళను చేసి కుదిపేవి. నన్ను, నారాతల్నీ తప్పు పట్టేదానివి. నీ స్థానాన్ని ఎక్కడ సృజన ఆక్రమిస్తుందో అన్నభయం. జీవితంపట్ల నీ భయాలు నేనెరుగుదును. నిన్ను వదిలి రోజూ కొంత సమయం బయట ఉండే అవసరం నా దృషిని ఎక్కడ మరలుస్తుందో అన్న నీ దిగులు. అప్పటి మన ఘర్షణలే గాయాలు. వేదనే గేయాలు. గాయాలు నాకు గేయాలై వినిపిస్తున్నప్పుడు గేయాలు గాయాలై సలిపేస్తున్నప్పుడు, గాయం నేనైనప్పుడు ఎవరు గాయపడ్డట్టూ!! కోల్పోయేది స్నేహ సౌహార్దమో కుటుంబ క్షేమమో, నా ముగింపు ప్రజావినోదమో, స్వీయ విషాదమో. నా కళ్ళకు నీ కలల భయమెందుకో! ఎందుకిలా నమ్మకాల తరాజు చీకటితో పాటు మొగ్గుతుంది! ఎందుకో గడిచిన రోజుల జీవితం ఒంటరి ఆలోచనలను కుదుపుతుంది. వాలినపొద్దు మరునాటికి వెన్ను పొడుస్తుంది. ఏవిషాదాలు మెదులుతున్నాయి తలపుల్లో నాకెందుకు ఒంటరి నేనంటే భయం? పలుకని నిజాలు నను బేరీజు వేస్తున్నాయా! నేనుండని రేపటి వెలుగుల గుట్టు ఈరోజే విప్పిపోనీ. అలకల రాణీ! నువ్వొప్పుకున్న నెప్పేగా మన అనుబంధం ఏళ్ళు గడచినా మళ్ళీ నీతో మనసువిప్పి చెప్పుకోనీ. నిన్ను ఎప్పటికీ ప్రేమించిన మాటొకటి ఈరోజు ఇప్పుడే చెప్పిపోనీ.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-36

Published by under my social views

నిను చేరాలనే..
గాలివాటుకి అనిపిస్తుంటుంది ఒంటరితనమే నా చిరునామా కదా అని. అప్పుడు ఈనేలపై నా అడుగుల తడబాటు. తలపుల్లో నిలిచిఉన్నది నీవైనప్పుడు ఎడబాటుకు అర్థమేముంది! అడుగుఅడుగులో మెదిలే సవ్వడై ఎద ప్రతిధ్వనిస్తుంది. పగలైనా రేయైనా నీ ఊహే నన్ను నాకు వివరించేది, నను నిలువరించి వరించేది. యుగాల విరామంలో క్షణాలు గడుస్తున్నాయి. అంతరంగాల్లో మనోభావాలే జ్ఞాపకాల కూనిరాగాలై నిలుస్తున్నాయి. ఆకాశం చలికాగుతుంది నాతో, నాఊపిరిలో వెచ్చదనానికి మంచులా కరుగుతావన్న ఆశ. నిలకడ వదిలిన నీ మునివేళ్ళను మునిమాపు వేళల్లో సందెపొద్దు సూరీడు ముద్దాడివెళ్లేలోగా కలవిడిచి అనుకుంటున్నా. ఇలనైనా నిను చేరాలంతే.. శీతలపవనాలు ప్రేరేపించే నాదాలై పక్షుల కువకువలు స్వరజతులై ఉత్తేజితం చేసేవేళ నిశీథిని వీధుల విషాద ఛాయల్లో నువ్వు విశ్రమించవని, అంబరవీధుల పహారా మాని నీకై నిలవనా! మేఘాల వీవెనలతో చెమిర్చిన మోహనాన్నే తడమనా!! మంచుబిందువులు నీ పెదవిపై వాలేలోగా నిను చేరాలంతే. నిను జీవితంలా శ్వాసించనీ. నీ ఊహల్లో నేను నేనుగా ఉండాలనే ఆవిర్లు విరజిమ్మే ఈ గుండె చప్పుడు. ఆగేలోగా నిను చేరాలనే. వెన్నెల కిరణాల దాడిలో నే ఓడేలోగా..

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-35

Published by under my social views

వద్దంటే వినవే
నీ మనస్తత్వం పట్టుబడని నాడు, ఇలా తలపోసుకున్న.. ఇంటికొస్తానో లేదో ఆపాదమస్తకం అవలోకనాలింగనాలు. ఖాళీ చేతుల్ని తడిమె నీ కళ్ళు దిగులుగా వాలిపోతాయి. అంకురాన్ని మొలకెత్తించిన దర్పం నీది. క్షమయా ధరిత్రీ అని ఆ క్షణం మరుస్తావు. ప్రేమని పిల్లల పాలు చేసిన మమకారం ఏకపక్ష నిర్ణయంతో సామరస్యాన్ని ఏమారుస్తుంది. ఆ మూడుగుళ్ళాటలో ఇల్లు న్యాయస్థానం అవ్వడం నే దోషినవ్వడం.. రూఢీ అవుతుంది.
అభ్యంగన స్నానాలలో తడిసి మెరిసాక.. శిక్షకు తలవంచి.. చూపులంటిన కాళ్ళూ నాలిక కరచుకొన్న చెప్పులు గుమ్మం పహారాలో బజారున పడతాయి. డబ్బుల తోలుతిత్తి నాకన్నా నయం సన్నబడడానికి కష్టంగానైనా ఆరాటపడుతుంది. సివంగి వేటాడి తెస్తే విందారగించే మృగరాజులా నా దర్పం ఎందుకో! కాఫీ కప్పు అడగకుండా అందుకునే నా ఆనందం నీకెన్ని సింహావలోకనాలకైనా అంతుచిక్కదు. పశు ప్రవృత్తి నుంచి ఇంకా బయటపడని మగాడు ప్రేమను పండించుకోవడం ముందు విధివంచితుడే. ఎందుకంటే ప్రేమ నిత్య చైతన్యశీలి ఎన్నిరంగులైనా మార్చగలదు. మగాడి కామమే జీవితసత్యం. ఒక్క ఒప్పందానికి ఎన్ని అవసరాలైనా తీర్చగలదు. – ఎప్పుడో రాసుకున్న ఈ మాటలతో నాకు పేచీ లేదుగానీ, భామా! కామాన్ని కామనతో మార్చి చదుకోమని కామన.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-34

Published by under my social views

చల్తే చల్తే.. హైదరబాద్
అప్పటికీ, ఇప్పటికీ ఈ నగరంలానే నీలో మార్పులు, సిటీ బస్సులు కూడా ఎక్కేవాళ్ళం అన్ని హాల్స్ కీ, మాల్స్ కీ, హొటెల్స్ కీ. లుంబినీలో బాంబు పేలకముందు శనివారాలు అక్కడేకదా నే వచ్చేదాక తచ్చాడేవాళ్ళు, ఆదెబ్బ దాదాపు ఏడాది మీ కాళ్ళను కట్టేయలేదూ! లక్కీని నీళ్ళల్లో ఆడించడానికి కదూ, లుంబినికి, జలవిహార్ కీ వెళ్ళేవాళ్ళం! మనమిద్దరమే తిరిగేరోజుల్లో యల్లారెడ్డిగూడా హైదరాబాద్ రెస్టరెంట్, క్రిష్ణకాంత్ పార్కు కబుర్లు ఆ అనుభూతులే వేరు. మీఠాపాన్ వేసుకున్నప్పుడు కావాలంటే సిగరెట్ తాగొచ్చని సూచించేదానివి. ఇప్పుడు రోడ్ మీద ఎవరు కాల్చినా మొదటి అంతస్తు బాల్కనీలోకి వాసనొస్తుంది. ఇప్పుడు ఐమాక్స్ లో సినిమా, స్వాగత్ పెబుల్స్ లో బఫె అది కూడా నెలకొక్క తూరి. నాకు తెలుసు ఆదివారమొస్తే నీ మనసు ఐమాక్స్ కి పరిగెడుతుందని, ఫుడ్ కోర్ట్ లో గంటలకొద్దీ గడపాలని ఉంటుందని. మెక్ డోనాల్డ్ లో చికెన్ నగ్గెట్స్ తిని కోక్ తాగాలని ఉంటుందని. నీ ఒళ్ళు చూశావా కోవా బిళ్ళలా ఎంతలా గుల్లిరిగిపోయిందో, గణేష్ దగ్గర గుంజీలు తీసేదానివి, కిందకూచోలేక పూజల్నీ మానేశావు. వాకింగ్ చెయ్యమంటే ఉదయాన్నే వరండాలో తిరుగుతున్నా కదా అంటావ్! మంచే కదా చెబుతున్నా, ఎప్పుడు నా మాట వింటావ్!

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-33

Published by under my social views

రహస్య సమాచారం
నీపై నా ప్రేమ, కలసి జీవించాలన్న ఆలోచన జీవితాన్ని గొప్ప ఆకర్షణవైపు పారించింది. నిన్ను మళ్ళీ చేరడానికి వీటిని మించిన తరంగశక్తి దొరకనే లేదు. ప్రేమను మించిన అనుభూతి భావన నేను పొందలేదు. పాటలకు లయబద్దంగా అడుగులు కదుపుతున్నప్పుడు ఎంత ఆనందంగా ఉంటావో, వంట చేస్తున్నప్పుడూ అంతే ఆనందంగా కనిపిస్తావు. తెరమీద కనిపించే ప్రేమ సన్నివేశాల్ని భలే లోనికి తీసుకుంటావు. నీ పక్కనే కూర్చుని సినిమా చూద్దామనుకుంటానా! నీ వదనపు రంగులు వెండితెరపై వాటికన్నా గొప్పగా అనిపించవు. నిన్ను తదేకంగా చూస్తున్న నన్ను గమనించి నవ్వేస్తావు; ఓ గుద్దు గుద్దినంత పనిచేసి తెరవైపు నా చూపులు మరలేలా చేస్తావు. సినిమా చూస్తున్న ఆ కాసేపూ కేరింతలు కొడతావు, తుళ్ళిపడతావు, కన్నీరై ఒలికిపోతావు. నన్ను కదిలించేస్తావు. కనుల ముందర కదిలే బొమ్మల కథ నిజం కాదు అన్న విశ్వాసాన్ని తొలగించుకుని లీనమైపొతావు, నేను ఈ సన్నివేశం మరపురాక మౌనమైపొతాను, నాకు పదేళ్ళప్పుడు వంశీ అన్వేషణ సినిమా ఇంత విహ్వలతకు లోనుచేసింది. వేదనలో ప్రాణేశని చూడడం సినిమా చూసినంత తేలికకాదు. అందునా నాయదలో లయ నువ్వైనప్పుడు, నీ మనోవయస్సు పదేళ్ళున్నప్పుడు, ఇప్పుడు. కొద్దిగా నొప్పి, నీ నవ్వులో నేలేనప్పుడు.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-32

Published by under my social views

సాహిత్య సంస్కారం
మీది సినీరంగ నేపధ్యమని మీ భాషలో మాట్లాడుతున్నా; కొన్ని సినిమాప్రేమలపై విముఖత నాకు. పద్మాకుమారి అక్క ఏక్ తారా గ్రూపు వార్షికోత్సవసభకు నన్ను అధ్యక్షుడ్ని చేసిన సందర్భం. ఆసభ సాక్షిగా ఇదే మాట చెప్పా. గాలి, నేల, వెలుగు, చినుకులతో పోల్చుకుని తాను చితిలోకన్నా నడిచొస్తానని గొప్పలు చెప్పుకున్న మగధీరుడు ఈ కాలం ప్రేమకి నిదర్శనం కారాదు, రోమాంచితం అవ్వడం స్వీయానుభూతికి ఎన్నడూ కొలమానం కాదు, మూత్రశాలకు వెళ్ళి బరువుదించుకున్నప్పుడూ ఒళ్ళునిక్కబొడుచుకుంటుంది, భయపడ్దప్పుడూ, వాటికి ఉదాత్తత ఏముంటుంది! హోవర్డ్ ఫాస్ట్ ’ స్పార్టకస్ లో ఓ సన్నివేశం-ప్రేయసి వరీనియాతో స్పార్టా – “నన్ను నువ్వు ప్రేమించినట్లైతే, నేను దూరంగాఉన్నా, చచ్చిపోయినా చచ్చిపోతాననవు. “ఏం” జీవితమే లేకపోతే మరేమీ ఉండదు కనుక”. ఒండరులు ప్రేమపంచుకునే కార్యాలన్నీ భయాన్ని జయించినందునే సాకారమౌతాయి. ప్రేమంటే భయాన్ని జయించడమే. ప్యార్ కియాతో డరనా క్యా- కన్నా గొప్పసారం ఉందంటావా! జీవనసహచరితో ప్రేమంటే రతిక్రియ కాదు; రత్యానంతర అనుభూతి, ఆనందవిభూతి. భయాల్ని నువు చుట్టుకున్న ఈవేళ కూడా నీతోడు నేనున్నాను. ఏనాటి కైనా ఈ చీకటి విడిపోయేను.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-31

Published by under my social views

ఇంతకీ ఏంటంటాను!
సాహిత్యం సంస్కారాన్ని నేర్పుతుంది. అదేంటో తెలియని అమాయకత్వం నీది. ఎలా పెంచాలో తెలియక మీ భవిష్యత్తు తలుపులు మూసేసింది ముందుతరం. జీవితమంటే షాపింగ్ మాల్ సంస్కృతి కాదు, డాబుగా కనబడడం కాదు, ఎవరి కాళ్ళ మీద వాళ్ళు నిలబడడం. ఒద్దికగా సర్దుకోవడం. నేను చెప్పినా నువ్వు వినిపించుకోవు, చనువు ఎంత పని చేస్తుందో చూశావా! అందుకే ఇలా నా మాటామనసూ పరుస్తున్నా. యుగధర్మం ఒకటుంటుంది. త్రేతాయుగాన రాముడు చీకటి పడిందని చెప్పి విశ్రాంతి తీసుకుని మరునాడు యుద్ధానికి రమ్మని రావణుడిని వెనక్కి పంపేశాడట. ద్వాపరలో రథమెక్కితే నిలువరించలేమని రాధేయుడ్ని కృష్ణుడు నిరాయుధుడిగా ఉన్నప్పుడే వధించమన్నాడు. కలియుగంలో తనను వదిలివెళ్లిన లక్ష్మిని వెతుక్కుంటూ వచ్చి వేరే పెళ్లి చేసుకున్నాడు శ్రీనివాసుడు. కాలమహిమ. ఎవరితో ఏ పనిని ఎలా చేయిస్తుందో! ఎవరెలా ఉంటే మనకెందుకు అంటావా! నా మాట నువ్వు వినిపించుకుంటే నేనూఅదే అంటా. నువ్వూనేను ఈ యుగానికి చెందినవాళ్ళం మాత్రమేనా! మనకథ బ్లాక్ బస్టర్ జోనర్ కానీ, కాకపోనీ. ఇది సీరియస్ కామెడీ సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్. కొన్ని సీన్లు తొలగిస్తే.. క్లాసికల్ రొమాంటిక్ మెలోడ్రామా. నాకు నువ్వు-నీకు నేను సీక్వెల్ రెండు.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-30

Published by under my social views

5. ….గుర్తుకొస్తున్నాయి.
అమ్మ హిందీ భాషా ప్రవీణ్ పూర్తయ్యింది. హైస్కూల్ చదువుతో పాటు నాతో పరీక్షలు కట్టించడం సమాంతరంగా మొదలైంది. హిందీ సాహిత్యం చదవాల్సిన అవసరం. అప్పుడే క్రికెట్టు కూడా చూడడమూ ఆడడమూ. గవర్నమెంట్ బడుల్లో తెలుగు మీడియం, ఆటపాటలతో రోజులు దొర్లిపోవడం. పెదనాన్నగారు క్లాస్ టీచరుగా పెద్దమ్మ(అమ్మ అక్క) సంరక్షణ లో పది చదవడం, చిన్నాన్న(నాన్న తమ్ముడు) కాలేజీలో పీజీ చెయ్యడం ఇవన్నీ తీపి గుర్తులు, ఇంటర్ రెసిడెన్షియల్ జీవితం ఓ చేదు గుళిక. డిగ్రీ చదువు నల్లేరు పై నడక.. అప్పట్లో డాన్సు ప్రదర్శనలు నే వేసిన తప్పటడుగులు. డిగ్రీలో శ్రీకాంత్ అడ్డాల సావాసం వెచ్చని తలపు. కొప్పర్తి మాష్టారి పరిచయం ఓ మేలుమలుపు. అప్పుడేది చేతికి అందితే అది చదివా. వెక్కెక్కి ఏడుస్తూ సహవాసి రక్తాశ్రువులు, ఊహల్లో విహరిస్తూ.. బొమ్మదేవర నాగకుమారి ఆంధ్రభూమి సీరియల్ పయనమయే ప్రియతమా. యండమూరి ఓ పజిల్, షాడో మధుబాబు ఓ విజిల్. కొన్ని పదుల కవిత్వ పుస్తకాలను ఆశ్వాదిస్తూ. పుస్తకాలు నాకు ప్రేమను పంచసాగాయి. పుస్తకం తీస్తేనే నిద్రొచ్చేసే నీకు.. ఎంత చదివినా తరగని పుస్తకంలా దొరికావు. తరిచేకొద్దీ కొత్తగా అనిపించే మస్తకం నువ్వే. చూసేకొద్దీ నచ్చే సినిమా మనదే. ఎలా చెప్పేది! నువ్వంటే ఎంత ఇష్టం నాకు!!

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-29

Published by under my social views

4. ….గుర్తుకొస్తున్నాయి..
అమ్మ నాకు కావలసినంత స్వేచ్ఛ ఇచ్చింది. దాని చుట్టూ క్రమశిక్షణ అనే పెద్ద పంజరాన్ని నిర్మించింది. వేరే ప్రపంచం మీద దృష్టి లేకుండా పెంచింది. ఆమె జీవనానుభవసారం నేను. కథలు, చదివిన పుస్తకాలు ఊహాలోకంలో విహరింపజేశాయి. చందమామలు, బాలమిత్రలు, బుజ్జాయిలు నేస్తాలు నాకు. ఆపై ఇతిహాసాలు, ఎన్టీఓడి పౌరాణిక సినిమాలూ ఆసక్తిరేపాయి. ఐదోక్లాసప్పుడు ఐభీమవరం గ్రామంలో ఉండేవాళ్ళం. సైకిల్ తొక్కుతూ లైబ్రరీకి వెళ్ళబోయి కనుమూరి బాపిరాజు గారి కారుకు అడ్డంగా పడ్డాను. మోకాళ్ళు కొట్టుకుపోయిన నన్ను చేతులమీద ఎత్తుకుని తెచ్చి అప్పగించారు. దెబ్బలు తగ్గేవరకు పుస్తకాలు, కాసెట్లు ఇంటికి తెచ్చిచ్చే ఏర్పాటు చేశారు. వాటితోపాటు చదివా, కెనెత్ ఆండర్సన్ వేటడైరీ- శివానిపల్లి నల్ల చిరుత, భారతదేశపుటడవుల్లో ఇతర సాహసాలు. ఒక వైపు పులిపిల్లలతో ఆడుకున్న బాలభరతుడి సారస్వతం, మరోవైపు మనుషుల్ని తినే మృగాల భరతం. పచ్చిపాలలో కోడిగుడ్డు కలుపుకుని కథల్ని తాగినరోజులు… నీకొంగుకు కట్టుకున్నాక నామానాన నేను కొట్టుకుపోకుండా ఒడిసిపట్టుకున్నావు. నీ అవసరాలకు నా స్వేచ్ఛని ముడిపెట్టి గంపకింద కోడిలా దాపెట్టావు. రాసే అలవాటును రాజిల్లేట్టు చేశావు. ఎలా కృతజ్ఞత తీర్చుకోను!

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-28

Published by under my social views

3. …గుర్తుకొస్తున్నాయి..
మొదటి ఏడేళ్ళూ ఊహ తెలియనిహాయిలో, తరువాత ఇరవై నేర్చుకునే తపనలో. ఎదగడం ఎంతసేపు! కొవ్వూరు, తణుకు, ఆకివీడు, ఖమ్మం, నారాయణపురం-కాన్వెంటు-హైస్కూలు చదువులు; విజయవాడ, తణుకు, కాకినాడ-ఇంటర్ డిగ్రీ పీజీలు, ఉజ్జోగం రాజమహేంద్రి, అక్కడే కలిసాగా నిన్ను, ఆగింది ఎక్కడ! ఆయాసం తగ్గనే లేదు. చదువు చెడకుండానే డాన్సు, డ్రాయింగు. చుట్టాలింటికి ఎన్నడూ వెళ్ళిందిలేదు. ఉక్రోషానికి కొదవులేదు, డిక్టేషన్ లో మార్కు తగ్గినా, ఎలక్యూషన్ లో మెట్టుదిగినా, రికార్డుబుక్కులో బొమ్మెయ్యమన్నప్పుడు అన్నయ్య బెట్టు చేసినా తన్నుకొచ్చేది కన్నీరు. అమ్మ నా హిందీ ట్యూషన్ టీచరు, ఫస్ట్ ఎయిడ్ డాక్టరు. అపాహిజ్ లా మిగిలిపోవడమో, తునక్ మిజాజ్ లా ఊగిపోవడమో కూడదనే చెప్పేది సుద్దులు గాయాలకి కట్లుకడుతూ. వంట పట్టించుకునే వయసొచ్చేటప్పటికి చాలా దెబ్బలు తగిలాయి లడ్డూ పాపా! దెబ్బతిన్నవాడ్ని కొట్టి ఏడ్చే ఆమ్మలే లోకమంతా. గారం కొంత చెడగొట్టింది. పోగొట్టుకున్నా సున్నితత్వం కొంత, మాట మెత్తదనం మారలేదు, మొండితనం మిగిలిఉంది ఉంది కొంత. జీవితంపరీక్ష ఓ కవ్వింత, గెలవాలని నీకోసం నా ప్రయాసం. పట్టు చిక్కుతుందన్న ఆశ రవ్వంత. చాలమందికి ఉప్పూ నిప్పూ కాపురం చేయడం వింత.

RTS Perm Link

No responses yet

Aug 01 2018

| ప రాం ప్రే య సీ..!|-27

Published by under my social views

..గుర్తుకొస్తున్నాయి..
అదిగో అప్పుడు నాకు ఊహ రాలేదు, పసికాళ్ళకు వేసిన సాక్సులు ఒరుసుకుపోయి గుక్కపట్టాను, నొప్పి గుర్తులేదు; మిగిలిపోయిన మచ్చ ఓ జ్ఞాపకం. నాన్న కొట్టాడని అమ్మ ఒకతె గోదారి ఒడ్డుకు వెళ్ళి కూర్చోడం, పక్కింటి వెంకట్రావు మామయ్య చూసి తీసుకురావడం. తిరిగి రాకపోతే మాగతేమయ్యేదో; అమ్మా! ముందెప్పుడన్నా ఇలా పోవాలనిపిస్తే మమ్మల్ని మాత్రం మమ్మల్ని చంపొద్దమ్మా.. అన్న అన్నమాట ఎప్పటికీ జ్ఞాపకం. వరదాయని నదికి వరదవచ్చి శివలింగాన్ని చుట్టినరోజు, గట్టుతెగి కొట్టుకుపోతామేమో అన్న భయం, అమ్మ గుండెచిక్కబెట్టుకుని పసుపూకుంకుమలు సమర్పించుకుంటున్న దృశ్యం ఓ జ్ఞాపకం. ఇంటిముందున్న సైకిల్ రిక్షా కడ్డీతొక్కబోయి జారినప్పుడు తొడ ఇరుక్కుపోయి విలవిల్లాడుతుంటే అమ్మవచ్చి విడిపించిన జ్ఞాపకం. పిల్లి బయట పరిగెడుతుంటే నేను బెదిరి కిటికీలోంచి జారి గడ్డం బద్దలుకొట్టుకున్నప్పుడు చెరోచంకన బిడ్దల్నెత్తుకుని అమ్మ ఆసుపత్రికి పరిగెత్తుకుంటూ తీసుకెళ్ళిన జ్ఞాపకం. రెండేళ్ళకోసారి ఊరు మారిన జ్ఞాపకం, ఊరుమారిన ప్రతిసారీ దూరమైన స్నేహితులు జ్ఞాపకం. చెమరింతల నీ కళ్ళతడిజారిన బంగారు చెక్కిళ్ళు, నిద్రలేని రాత్రుళ్ళలో తీరని దిగుళ్ళు.. రెండేళ్ళ ఎడబాటుకు ఆనవాళ్ళు. ప్రతీసందర్భమూ తీపి బాధల జ్ఞాపకమే.

RTS Perm Link

No responses yet

Next »

RTSMirror Powered by JalleDa