Tirupathi

కాని ఎవరు బాధ్యులు?

నాలుగు నెలల తర్వాత ఈ ఆదివారం ఒక ముఖ్యమైన పనిపై తిరుపతికి వెళ్లాను. దాదాపు 16 ఏళ్ల తర్వాత నా ఒకప్పటి స్నేహితుడు కాళయ్యను (గోపీ అని మరోపేరు) కలుసుకోవడానికి వెళ్లాను. నా సహచరి అనారోగ్యాన్ని డాక్టర్‌కు చూపించాలని చేసిన ప్రయత్నం విఫలం కావటంతో – మేము వెళ్లిన సమయానికే ఆ డాక్టర్ వాళ్లమ్మ కాలం చేశారు – దాంతో దొరికిన ఆ సెలవు రోజు ఖాళీ సమయాన్ని నా చిరకాల మిత్రుడిని కలుసుకోడానికి వాడుకున్నాను.

కాళహస్తిలో ఇతర స్నేహితులను కలుసుకుని తిరుపతికి వెళ్లేసరికి మధ్యాహ్నం దాటింది. జీవకోనలో ఉండే గోపీ ఇంటిని వెతుక్కుని పోయాం. మాకోసం అంతవరకూ ఎదురుచూస్తూ అప్పుడే నిద్రపోయాడట. లేపితే నిద్రలేమి కళ్లతో లేచాడు. పదహారేళ్ల తర్వాత మనిషి ఎలా ఉన్నాడని చూస్తే నెరసిన తల, పీక్కుపోయిన ముఖం, గుంటలుపడ్డ కళ్లు మనిషి వాడిపోయినా ఆ చూపుల్లో అప్పటికీ ఇప్పటికీ తగ్గని చురుకుతనం, ఒకప్పటి ఆశయాలను, ఆచరణలను ఏమాత్రం వదులుకోని దృఢత్వం. ఇదీ ఆ అలుపెరుగని బాటసారి నడివయసు రూపం.

బతుకుకోసం సాగించిన అలుపెరగని ప్రయాణంలో 16 సంవత్సరాల క్రితం విడిపోయాం.. తిరిగి కలుసుకోలేక పోయాం. ఈ మధ్యనే ఫోన్ కాంటాక్టు దొరికి మాట్లాడటం జరిగాక వీలైనంత త్వరలో ఈ ఆదివారం కలవడం… ఏం చేస్తున్నావు గోపీ అని ఫోన్‌లో అడిగితే…. చెయ్యవలసిన పనే చేస్తున్నా.. ఒకసారి తప్పక రా… స్వయంగా చూద్దువు గాని అన్నాడు. చివరికిలా కలిశాం.

తన దళిత నేపధ్యానికి సాహిత్య అధ్యయనం జత కావడంతో మట్టిమనుషుల బతుకుల్లో మౌలిక మార్పుకోసం ఆశయంతోనూ, ఆచరణతోనూ జీవితాన్ని ఫణంగా బెట్టిన తరం కాళయ్యది. అంటరానితనం… అవమానాలు, అగ్రకుల అభిజాత్యాలకు వ్యతిరేకంగా తిరగబడిన తరంలోంచి పుట్టుకొచ్చిన తిరుగుబాటు పొలికేక కాళయ్యది. జీవితంలో ఏమైనా మార్పుందా గోపీ…. అని అడిగితే జీవితం మాటేమో కాని తనలో ఏ మార్పూ లేదని నొక్కి చెప్పాడు. పెద్దగా చదువుకోకున్నా పుస్తకాలు అంటే ప్రాణం…

ఆశయాలకు అనుగుణంగా సాగిన జీవితం మధ్యలో అవాంతరాలతో వేరుబాట పట్టినా, గుండెనిండా నింపుకున్న ఆ ఆచరణను మరవలేని కాళయ్య… ఎక్కడున్నా తాను తానే అని నిరూపించిన కాళయ్య… 16 ఏళ్ల తర్వాత కూడా అన్యాయాలకు, అక్రమాలకు, దౌర్జన్యాలకు, సామాజిక దౌష్ట్యానికి వ్యతిరేకంగా గొంతు సడలించని ధిక్కారస్వరం కాళయ్య… ఇన్నేళ్ల తర్వాత సైతం ఎందుకు ఇంత పట్టుదల… రాజీపడి స్వంత బతుకును కూడా కాస్త చూసుకోరాదా అని స్నేహితులు, చుట్టాలు పక్కాలు ఎన్ని సార్లు చెప్పినా, తాను తప్పు చేయనంతవరకూ రాజీపడే ప్రశ్నేలేదని తేల్చి చెప్పిన కాళయ్య…

ఏమాత్రం మారలేదు. ‘అంబేద్కర్ రచనల సెట్ మొత్తం నా దగ్గర లేదు, కొన్ని సంపుటాలు కొనలేదు ఎక్కడైనా ఉంటే చూసిపెట్టవా’ అని మొదలెట్టాడు. అలా అని అంబేద్కరిస్టా అంటే పూర్తిగా అవునని చెప్పేందుకూ వీల్లేదు. కళ్ల ముందు అన్యాయం జరగొద్దు.. జరిగితే చూసి సహించవద్దు.. ఎవరో ఏదో అంటారని భయపడవద్దు. అన్యాయాన్ని ఏదో ఒకలా ఎదుర్కో.. నిస్సహాయులకు చేతనైన సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నించు అనే ఫిలాసఫీ తనది.
అందుకు ప్రేరణనిచ్చే సాహిత్యం ఏదైనా వదలడు. తాను పస్తులున్నా సరే… మంచి పుస్తకం కనబడితే వదలడు. పత్రికలో కనబడిన ఏ వ్యాసాన్ని అయినా ఓపికగా నోట్సులో రాసి భద్రపర్చుకునే అలవాటును మాత్రం అప్పటికీ ఇప్పటికీ వదల్లేదు. పత్రిక ఇవ్వాళ ఉంటుంది రేపు పోతుంది కాని నోట్సు అలా కాదుగా అనే ధీమా…

ఈ మనిషితో వేగలేం బాబూ.. ఇంత మొండితనం పనికిరాదు… మనకెందుకు తనతో తంటా అని నమ్మిన స్నేహితులు, పరిచయస్తులు, బంధువులు సైతం దూరం తొలిగినా, ఎవరూ తన బాధను పట్టించుకోకపోయినా నమ్మనదాన్ని వదలని తత్వం.. మరి తన బాధ వ్యక్తిగతం కాదు.. శ్రీశ్రీ కవిత్వాన్ని గురించి చలం పేర్కొన్నట్లుగా ప్రపంచం బాధను తనదిగా చేసుకున్నాడు మరి.

అందుకే ఉద్యమాల్లో కొనసాగినా, కొనసాగలేకపోయినా… వ్యక్తిగత జీవితం అనివార్యంగా గడపాల్సి వచ్చినా తాను మాత్రం తన జీవితానికి ఏనాడో విధించుకున్న లక్ష్యంనుంచి వైదొలగలేదు. దాంట్లో భాగంగానే గత పదేళ్లుగా తిరుపతిలోనే మాతమ్మల సంక్షేమ కేంద్రంలో పనిచేశాడు. రైస్ అనే స్వచ్చంద సేవాసంస్థ ఆధ్వర్యంలో నడిచే సంస్థ అది.. బాలకార్మిక నిర్మూలనా లక్ష్యంతో కేంద్ర ప్రభుత్వం నెలకొల్పిన జాతీయ బాల కార్మికుల ప్రాజెక్టు కింద నడుస్తున్న బాలకార్మికుల నిర్మూలనా వసతి కేంద్రంలో వాచ్‌మన్‌గా ఈ మధ్యే చేరాడు. జీవకోనలోని స్త్రీ శక్తి సంఘటన ఆధ్వర్యంలో నడుస్తున్న వసతి కేంద్రమిది. జీవకోనలో విశ్వం స్కూల్ ఎదురుగా ఉంటుంది.

ఎవరైతే అణగారిన ప్రజలపట్ల చెరగని ప్రేమ, నిబద్ధతలతో పనిచేస్తారో వారినే ఈ పనిలో నియమించుకోవాలన్న చిత్తూరు జిల్లా కలెక్టర్ రావత్‌ సలహా మేరకు, అనాథ పిల్లల సంరక్షణకోసం ఏర్పడిన ఈ వసతి కేంద్రంలో ప్రాజెక్ట్ డైరెక్టర్ మద్దతుతో చేరాడు కాళయ్య. జీతం రెండువేల రూపాయలు. పని గంటల మాట కొస్తే 24 గంటలూ ఆ పిల్లలను అంటిపెట్టుకుని ఉండాలి.

స్త్రీ శక్తి సంఘటన ఆధ్వర్యంలో నిర్వహిస్తున్న ఈ జాతీయ బాల కార్మికుల ప్రాజెక్టు డైరెక్టర్ సుశీల, కన్వీనర్ నాగిరెడ్డి, కౌన్సెలింగ్, వార్డెన్ సునీత, అకౌంటెంట్ శివ, కల్చరల్ ఆర్గనైజర్ సుబ్రమణ్యం, వాలంటీర్లు వెంకటముని, శేఖర్, పరశురామ్, (తిరుపతి పట్టణంలో అనాథ పిల్లలను గుర్తించి వసతికేంద్రానికి తీసుకువచ్చే బాధ్యతలు), వాచ్‌మన్ కాళయ్య, పిల్లల బాగోగులు చూసుకోవడానికి ఒక ఆయాగా, వంటమనిషిగా ఇద్దరు మహిళలు, వెరసి అనాథ పిల్లల సంరక్షణ….

ఇదీ ఇప్పుడు నేను చేస్తున్న పని అని మొదలెట్టాడు. నిజంగానే అది అనాథ పిల్లల మహాభారతం… అనాథ పిల్లల సంరక్షణకోసం చక్కటి భవంతిని సమకూర్చిన ప్రభుత్వం పిల్లల తిండి ఏర్పాట్లతోటే ప్రస్తుతం సరిపెడుతోందిట. వారికి కావలసిన ఇతర అవసరాలు అంటే మంచాలు, దుప్పట్లు, పుస్తకాలు, చదువుకు సంబంధించిన ఇతర అవసరాలు వంటివి ఎవరినుంచయినా విరాళాలుగా తీసుకుని నెరవేర్చాలని ఆ వసతి కేంద్ర నిర్వాహకులు ప్రస్తుతం తంటాలు పడుతున్నారు. ఇవన్నీ ఒక ఎత్తు అయితే ఈ పిల్లల భారతకథ వింటావా అంటూ కథ ప్రారంభించాడు కాళయ్య.

రాష్ట్రాల సరిహద్దుల దాటుకుని తిరుపతిలో వచ్చిపడిన వీధి పిల్లలు వీరంతా. తల్లిదండ్రుల పంచన బతికే పరిస్థితి తలక్రిందులై కుటుంబానికి, సమాజానికి, దూరంగా దిక్కులేని బతుకు బతికే వీధిపిల్లలు వీరు. కన్నవారి… ముఖ్యంగా తండ్రి ధాష్టీకం, బాదుడు తట్టుకోలేక ఇంటినుంచి పారిపోయి వచ్చేవారు కొందరు. కనడం మాత్రమే తెలిసి పెంచడానికి అవకాశాలు లేని, నిస్సహాయ కుటుంబాల నుంచి విసిరివేయబడిన వారు కొందరు…

బతుకుయాత్రలో భాగంగా ఊళ్లు తిరుగుతూ దురదృష్టవశాత్తూ కన్నకుటుంబం నుంచి తప్పిపోయి వీధులపాలైన వారు కొందరు. ఊరిపేరు తప్ప మరే వివరాలూ తెలీని వారు కొందరు. అన్నిటికంటే మించి ఎయిడ్స్ రోగం పాలై తల్లిదండ్రులు సమాజంచే వెలివేయబడగా, దిక్కూదివాణంలేక, మరో దారి లేక తొలుత వీధుల్లోకి, తర్వాత ఇలాంటి అనాథ పిల్లల వసతి కేంద్రాల్లోకి వచ్చి పడుతున్న దౌర్భాగ్యులు కొందరు.

కనీసం ఈ పరిస్థితుల్లో అయినా వీరు ఇలాగే ఎక్కడో ఒకచోట ఇబ్బందులతో అయినా బతికే  పరిస్థితి ఉంటే బాగుండేది. కాని ఇంటినుంచి బయటపడిన తర్వాత వీరు వేసే ప్రతి అడుగూ మానవసమాజంపై పెద్ద నేరారోపణ పత్రంలా తయారవుతోంది. మూడేళ్లు, అయిదేళ్లనుంచి 10 లేక 12 సంవత్సరాల మధ్య వయసుతో ఉన్న వీరంతా ఈ సమాజపు దుష్టత్వానికి బలవుతున్నారు. ఈ మూలా, ఆ మూలా అని కాదు భారతదేశమంతటా వీధిపిల్లల జీవితాలు మొత్తంగా రోగపూరిత క్రమంలోకి నెట్టబడుతున్నాయంటే ఆశ్చర్యపోవలసిన పనిలేదు.

మనం నమ్మగలమా… అయిదేళ్ల వయసునుంచే వీధిపిల్లలు గంజాయి, బ్రౌన్‌సుగర్ తదితర భయానక మత్తుమందుల పాలవుతున్నారంటే నమ్మగలమా? పాలుగారే పసిపాపలు వీధిపాలబడిన నేరానికి, మానవ మృగాలచేత చిక్కి అత్యాచారాలకు గురిఅవుతున్నారంటే నమ్మగలమా? పదేళ్లలోపు వయసు పిల్లలు హోమోసెక్సువల్ అలవాట్లకు బానిసలవుతూ నిర్వీర్యమైపోతున్నారంటే నమ్మగలమా… అనాథలుగా మారిన ఈ వీధిపిల్లలలో మొగ్గతొడుగుతున్న కొందరి ప్రతిభాపాటవాలు ఈ దేశ చరిత్రలో ఎందుకూ కొరగాకుండా మగ్గిపోతున్నాయంటే మనం నమ్మగలమా?

అలా అయితే తిరుపతి పట్టణంలోని జీవకోనలో ఉన్న ఆ బాలకార్మికుల నిర్మూలనా వసతి కేంద్రాన్ని ఒకసారి సందర్శించండి. వాళ్లు మనుషులే. కాని ఈ సమాజదౌష్ట్యం వారి శరీరాలపై పెట్టిన రక్కసి గాట్లను ఒకసారి చూసిరండి.. మీరు మనుషులేనా అంటూ తుపుక్కున ఉమ్మేసే విధంగా చూసే వారి చూపుల్లోని కసిని, కారుణ్యాన్ని ఒకసారి చూసి రండి. తాము చేయని నేరానికి, తమ పెద్దలు పెట్టే హింసకు తట్టుకోలేక పారిపోయినవారిని, కాసింత పొట్టకు ముద్దపెట్టలేక తరిమేసిన కుటుంబాల నిస్సహాయతకు, కాదు కాదు… ఈ దేశపు చేతకానితనానికి పసిప్రాయంలోనే బలయిపోయిన ఆ పిల్లల చూపుల్లో వేదనను ఓ సారి చూసిరండి…

వీళ్లను మనం మార్చగలమా… మార్చలేమన్నదే మా కాళయ్య అభిప్రాయం.. భూమ్మీద బాలకార్మికులు అనబడే వ్యవస్థ ఉన్నంతవరకూ వీరిని మార్చడం సాధ్యం కాదన్నదే తన నిశ్చితాభిప్రాయం… మార్చగలమో లేదో తర్వాతి మాట. వీళ్లు ఇంతకుమించి దిగజారిపోకుండా ఉండాలంటే ఏం చేయాలన్నదే తన సమస్య. ఆ కేంద్రం సమస్య…. ఆ పిల్లలతోడిదే జీవితంగా లెక్కించుకుంటూ వారు మళ్లీ ఆ భవంతి గేటు దాటిపోకుండా కాపలా కాస్తూ.. వీళ్లనేం చేయాలి అంటూ తల పట్టుకుని కూచునే కాళయ్యకు, గట్లు తెంచుకుని ఎగదన్నుకుంటూ వచ్చే కోపం…. వారిలా తయారైనందుకు కారకులైనవాళ్లను చూపుల్తోనే మాడ్చి భస్మం చేసే కోపం. కానీ ఏం చెయ్యగలడు?

ఏ వ్యవస్థ వారిని అట్లా చేసిందో, ఏ వ్యవస్థ మన గడ్డపై పిల్లలకు కనీస హక్కులు లేకుండా చేసి కన్నవారికి, సమాజానికి అధికారాలు కట్టబెట్టి వాళ్ల జీవితాలను ఇలా మలమలా మాడ్చివేసిందో ఆ వ్యవస్థను నడిపే ప్రభుత్వ అధ్వర్యంలోనే నడుస్తున్న వసతి కేంద్రంలో, పిల్లలను బయటకు పోకుండా కాపలా కాసే కాళయ్య ఏం చేయగలడు?
వీధి బతుకు తప్ప ప్రపంచం మీదే నమ్మకం పోయిన, తమ మీద తమకు నమ్మకంపోయిన ఈ పిల్లల వద్ద సంరక్షకులుగా ఉంటూ వారికి ఎలా నమ్మకం కలిగించాలి? వారి జీవితాలలో తాము మార్పును తీసుకువస్తామన్న నమ్మకం తాము ఎలా కలిగించాలి? జైలుగోడల్లాగా వాళ్లను నాలుగ్గోడల మధ్య బంధించి ఉంచుతున్న తాము, పిల్లల్లో తమ స్వంత బ్రతుకును తాము గడుపగలగమనే నమ్మకం ఎలా కలిగించాలి?

సమాజానికి తాను చేయగల సేవ అంటూ ఇంకా ఏదైనా ఉందంటే ఇక్కడే చేయాలంటాడు కాళయ్య. ఇంత చిన్నవయసులో గంజాయి, భంగు వంటి మత్తుపదార్ధాలకు లోనయిన వీరిని ఎలా బాగుచేయడం. తిండి తప్ప మరో సౌకర్యాన్ని ప్రస్తుతానికి కల్పించలేని ఈ వసతి గృహంలో వీళ్లకు ఏ దారి చూపించాలి? రైళ్లలో చెత్త తోస్తూ, ప్రయాణీకులు ఇచ్చింది తీసుకుంటూ దాంతో తిండి, భంగు కొనుక్కుని బతికేవారు కొందరు, రోడ్లపై చెత్త, ప్లాస్టిక్ సంచులు, ఖాలీ డబ్బాలు సేకరించి వాటిని కేజీల లెక్కన అమ్మి, వచ్చిందాంతో గంజాయి కొనుక్కునేందుకు పరుగెత్తేవారు కొందరు…

న్యాయంగా తమకు రావలిసింది కూడా ఇవ్వకుండా దోపిడి చేసే యజమానులపై కోపంతో పనివదిలి పారిపోయేవారు కొందరు… తల్లిదండ్రీ పెత్తనం, యజమానుల పెత్తనం, సమాజ పెత్తనం వంటివాటికి దూరమై ఇదే నిజమైన స్వేచ్ఛగా భ్రమిస్తూ సకల వ్యసనాల బారిన పడుతున్న వారు  కొందరు… – స్వేచ్ఛకు, విశృంఖలత్వానికి మధ్య వార ఏమిటో పెద్దలం… మనలోనే చాలామందికి తెలీదు.. వారికేం తెలుస్తుంది మరి -

జీవితం అంటే రైల్లో చెత్త తోసి అడుక్కోవడం, ప్లాస్టిక్ సంచులు ఏరుకుని డబ్బులకు అమ్ముకుని జల్సా చేయడం అంటే తినడం, తాగడం, మత్తు పీల్చడం, సినిమా చూడడం, పిల్లాళ్లు ఒకరినొకరు కరుచుకుని ఆనందపడే భయంకర స్థితిని అనుభవించడం తప్ప ఇంకో జీవితం లేనంతగా, తెలియనంతగా వాళ్లు కురచబారిపోయారు. సాధారణ మానవ జీవితానికి ఇంతగా దూరమైన, పరాయితనానికి గురైన వీరికి బయటనుంచి మనం నీతులు చెబితే తలకెక్కుతాయా? అసలు వీళ్లకు నీతులు చెప్పేటంత అర్హత, స్థాయి మన సమాజానికి ఉన్నాయా? ఉంటే, ఇది నీతిమంతమైన సమాజమే అయితే, వీళ్లకు ఇలాంటి జీవితం ఎలా ప్రాప్తిస్తుంది?

ఈ వసతి కేంద్రం సైతం ఇలాంటి అనాథ పిల్లలకు తిండి పెట్టి వసతి కల్పించడంతోనే సరిపెట్టుకుంది కాని ఈ చలికాలాన్ని వాళ్లు ఎలా ఎదుర్కోవాలి అనే ఆలోచన జోలికి పోలేదు. ఇందుకు ఈ కేంద్రం నిర్వాహకులను నిందించి ప్రయోజనం లేదు.. ఈ ప్రాజెక్టు తలపెట్టిన కేంద్ర ప్రభుత్వం కనీస వనరులను కల్పించలేకపోతోంది కాబట్టి తిండి, వసతి తప్ప ఇతర సౌకర్యాలను ఎలా సమకూర్చి పెట్టాలి అని ఈ కేంద్రం నిర్వాహకులు అందరూ తపన పడుతున్నారు. కాళయ్య కడుపు మంట ఇక్కడే బద్దలవుతుంది. తిండి, వసతి ఏర్పాటు చేసే ప్రభుత్వానికి వారి ఇతర అవసరాలు చలికాలంలో కప్పుకోడానికి దుప్పటిలాంటివి అందించకపోతే ఎలా? మూడు నెలలుగా వీళ్లు చలిలోనే కప్పుకోవడానికి గుడ్డ లేక వణుకుతూ నేలమీదే పడుకుంటున్నారు అని విరుచుకుపడతాడు.

అయితే ప్రాజెక్ట్ డైరెక్టర్‌తో సహా అందరి మీదా వత్తిడి తీసుకువస్తున్నాడు కాళయ్య. చలిబారినుంచి వారిని కాపాడలేనప్పుడు గోడలు కట్టి వారిని బంధించగలమా, వారిని ఈ కేంద్రంలో నిలుపుకోగలమా? చదువులో అద్భుత ప్రతిభా పాటవాలను ప్రదర్శించేవారు ఈ పిల్లల్లో కొందరున్నారు. కనీసం వారికి రాసుకోవడానికి కాగితం, కలం, కార్టూన్‌లు గీయగలవారికి స్కెచ్‌లు, బోర్డులు, పేపర్‌లు వంటివి కూడా కేంద్రం సజావుగా సమకూర్చలేకపోతోంది.

ఏ రకంగానూ చదువురాని, చదువుకోవాలనే ఆసక్తి లేని కొందరు పిల్లలను తప్పక కేంద్రం బయటకు పనికోసం పంపాలి. బాలకార్మికుల నిర్మూలన అంటూనే వాళ్లకు కూడా పనికల్పించాల్సిన పరిస్థితి. పనికల్పించాలంటే వాళ్లను నమ్మి బయటకు పంపాలి. అలా బయటకు పంపిన వాళ్లు నమ్మించి మరీ ఒక రోజు పనిముగిసిన తర్వాత కేంద్రానికి రాకుండా పోయారు. ఇక ఎవరిని నమ్మాలి. ఇంతమంది కాపలా కాస్తూ, సంరక్షణా బాధ్యతలు నిర్వహిస్తూ కూడా పిల్లలు పారిపోతున్నారంటే ప్రభుత్వం నుంచి వచ్చే ఒత్తిడిని ఎవరు భరించాలి?

ప్రశ్నలు.. అన్నీ ప్రశ్నలే.. పరిష్కారం కనుచూపుమేరలో కనబడని ప్రశ్నలు. ఇదే సిసలైన మానవసేవగా భావిస్తూ కూడా ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయతతో తలపట్టుకోవలసిన స్థితి. కాళయ్య ఇదే అడిగాడు… 16 ఏళ్ల తర్వాత ఇద్దరం కలుసుకున్న ఆనందం కంటే తన కళ్లముందు ఎదురవుతున్న తీవ్ర సమస్యకు పరిష్కారం వైపే తను దృష్టి పెట్టాడు. ఇంటికి రావడం కంటే ఆ వసతి కేంద్రానికి వచ్చి పిల్లలను ఒకసారి చూస్తే బాగుంటుందని ప్రతిపాదించాడు. పై అధికారుల అనుమతి లేకుండా ఎలా రావడం అని నేను సందేహిస్తే, ‘నేనున్నాగా వాళ్లకు చెప్పే కలుద్దువుగాని’ అని పిలుచుకుపోయాడు.

ఆ విధంగా ఆదివారం సాయంత్రం 3 గంటలనుంచి 5 గంటల దాకా ఆ కేంద్రంలో గడిపాం… అక్కడి పరిస్థితిపై ముందే కాళయ్య ఒక అవగాహన కలిగించాడు కాబట్టి, పోతూ పోతూ అక్కడున్న 60 మంది పిల్లలకూ అరటిపళ్లు పట్టుకుపోయాం. అక్కడి పిల్లలను, మనిషిని నమ్మలేని భయానక భీభత్స దృశ్యాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూశాక కాళయ్య వాళ్ల గురించి చెప్పింది తక్కువే అనిపించింది. బాలకార్మికులపై, వీధిపిల్లలపై ఈ సమాజం సాగిస్తున్న పాప ఫలితం అంతా అక్కడే పుట్టగా దాల్చిందా అనిపించింది వారిని చూస్తే….

కాళయ్య, సుబ్రమణ్యం, వెంకటముని అక్కడి పిల్లలను పరిచయం చేశారు. వారిలో కొందరితో నేరుగా మాట్లాడించారు. అనంతపురం లోని యాడికి గ్రామం నుంచి, ఖమ్మం నుంచి, ముంబైనుంచి, ఢిల్లీదాకా, ఇంకా చెప్పాల్సి వస్తే నేపాల్ దాకా మానవ సమాజం సాగించిన, సాగిస్తున్న అమానుషత్వానికి ప్రతిరూపాలుగా దేశంలోని అన్ని ప్రాంతాలకు చెందిన పిల్లలు అక్కడ చేరారు.

వీళ్లకు అరటిపండు ఇచ్చి కాసింత కడుపు నింపడం సమస్యకు పరిష్కారం కాదని తెలుసు. నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పి వారిని ఏమార్చవచ్చనుకుంటే అంతకు మించిన నయవంచన మరొకటి లేదని కూడా తెలుసు. వాళ్లకు కావలసింది నీతులు కాదు, మాటలు అసలే కాదు. వాళ్ల తక్షణావసరాలు తీరాలి… ఈ క్షణమే వారికి అందాల్సినవి… చలికి కాచుకోవడానికి దుప్పట్లు, వారిలో చదువుపట్ల ఆసక్తి ఉన్నవారికి తక్షణం అందించాల్సిన పుస్తకాలు. డ్రాయింగ్ షీట్లు, స్కెచెస్ లాంటివి.

తమ తల్లితండ్రులు ఉన్నారో లేరో… ఉన్నా తమను తిరిగి దగ్గరకు తీసుకుంటారో… తీసుకోరో, తమ ఊర్లను తిరిగి తాము చూస్తామో లేమో… బతకడం అంటే ఏమిటో కూడా తెలీని స్థితిలో ఈ అనాథ పిల్లల వసతి కేంద్రంలోకి వచ్చిపడిన వారిని వేధిస్తున్న యక్షప్రశ్నలు ఇవే… అన్నిటికీ మించి ప్రపంచం మీదే వీరు కోల్పోయిన నమ్మకాన్ని ఎలా మళ్లీ వీరిలో కల్పించాలి?

ఎవరో ఎక్కడో పాడిన పాటను విని ఆ బాణీ ఆధారంగా చదువుకు దూరమైన తమ విషాద స్థితిని గురించి హృదయం కరిగేలా పాడేవారు, తాము తిరిగి చదువు కొనసాగిస్తామో లేదో తలుచుకుని విలపించేవారు,  సంవత్సరాలుగా బంధాలు తెగిన తర్వాత ఇక్కడ ఈ కేంద్రంలో నిర్వాహకులు కాస్త మనసుకు సన్నిహితం అయ్యేసరికి అకస్మాత్తుగా తల్లిదండ్రులు గుర్తుకొచ్చి వెళ్లిపోతామనేవారు కొందరు… ఇది ఆ వసతి కేంద్రంలో పిల్లల పరిస్థితి.

హుస్సేన్ అనే అబ్బాయి సేలం నుంచి వచ్చాడు. తల్లిదండ్రులు లేరట. అన్న ఉన్నాడు కాని తన గురించి తెలిసినా రాడని బాధ. కిషోర్ అనే ఒక మూగ అబ్బాయి ఢిల్లీనుంచి వచ్చాడు. 7వ తరగతి వరకు చదువుకున్నాడు. ఈ నిర్వాహకులు స్కెచ్ మరియు షీట్ ఇస్తే పర్యావరణంపై నాలుగైదు చిత్రాలు గీశాడు. కాలుష్యం బారినపడిన భూమాత ఏడుస్తోంది అనే అర్థం వచ్చేలా చిత్రం గీసి దానికి ఎర్త్ క్రైయింగ్ (Earth Crying) అనే పేరు పెట్టాడు.

ఆ బొమ్మ చూస్తూనే నాకు కడుపులో ఎక్కడో దేవినట్లయింది. ఎవరి పాపఫలితంగా ఇలాంటి పిల్లలు కుటుంబాలకు, చదువుకు, కళకు, చిత్రలేఖనానికి దూరమైపోయారు? ఎందుకిలా జరుగుతోంది. చివరకు ఇలాంటి వారిని ప్రోత్సహించడానికి తగిన కనీస నిధులు లేని పరిస్థితి. సంస్థాగతంగా వీరికి అందుతున్న మద్దతుకు తోడుగా వ్యక్తులు కనీసం తమ తమ ఖర్చుల్లో కొంత మినహాయించుకుని వీరికి అందించగలిగితే ఈ కేంద్రం పిల్లలకు కనీసపాటి అవసరాలు కొంతలో అయినా నెరవేరతాయి. స్వయంగా ఆ కేంద్రానికి వెళ్లి చూస్తే తప్ప సమాజం ఇలాంటి వారి పట్ల స్పందించలేదేమో…

ముంబై నుంచి ఇక్కడికి వచ్చిన నేపాల్ రమేష్, ఖమ్మంనుంచి ఎల్లయ్య, హైదరాబాద్ నుంచి వచ్చిన పాటల రమేష్… ఇంకా దాదాపు 60 మంది బాలబాలికలు… నిస్సహాయంగా ఎదురుచూస్తూ…. కుటుంబాలకోసం, ఆదరణ కోసం, చదువుకోసం, స్వేచ్ఛకోసం, అందరు మనుషులుగా జీవించేందుకోసం…. ప్రపంచాన్ని నమ్మీ నమ్మని భయానక స్థితిలో ఉంటూ…. ఎదురుచూస్తున్నారు….

ఒక రెండుగంటల వ్యవధిలో ఈ వసతి కేంద్రానికి సంబంధించిన పూర్తి వివరాలు సేకరించడంలో లోపాలు ఉండవచ్చు…. కాని సంస్థాగతంగా జరిగే కృషితో పాటు వ్యక్తులుగా తలుచుకుంటే, మనం చేసే ఏ పాటి సహాయం అయినా వీళ్ల జీవితాల్లో కాసింత మార్పును తీసుకువస్తుందేమో.. కాళయ్యే స్వయంగా చెప్పినట్లుగా వీళ్లను మార్చడం అలా ఉంచి మళ్లీ ఆ పాతజీవితానికి, ఆ వీధి జీవితానికి, ఆ గంజాయి జీవితానికి పోకుండా చేస్తే చాలు.. అదే పెద్ద మార్పు.

దీనికి మాత్రమే కట్టుబడిపోయిన స్థితిలో, ఆ పిల్లలను ప్రత్యక్షంగా చూసి చలించిపోయిన స్థితిలో అప్పటికప్పుడే వాళ్లకు చైతనైన సహాయం చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. వాళ్లకు తక్షణం కావల్సిన పుస్తకాలు, స్కెచెస్, డ్రాయింగ్ షీట్లకు, అలాగే సగం మందికి సరిపడా దుప్పట్లకు గాను ఒక రూ.1500-00 లను ఈ రెండురోజుల్లో పంపించగలిగాను. తిరుపతిలోనే ఒక మహిళా లెక్చరర్ మిగతా సగంమందికి అవసరమైన దుప్పట్లను ఇస్తామని హామీ ఇచ్చారట. ఇలా ఈ రెండు రోజులలోపే ఆ పసిపిల్లలకు దుప్పట్లు అందనున్నాయి.

సంస్థాగతంగా స్త్రీశక్తి సంఘటన చేస్తున్న కృషి, సేకరిస్తున్న నిధులకు వ్యక్తుల సహాయం కూడా చాలా అవసరం. ఇది వ్యక్తులు తమకు తాముగా పూనుకుంటే తప్ప, హృదయ స్పందనలతో ముందుకు కదలితే తప్ప వ్యక్తుల సహాయం అనేది ఆచరణలోకి రాదు. ఏ అమానవీయ సమాజం ఆ పసిపిల్లలను దేశవ్యాప్తంగా ఇలా తయారుచేస్తుందో, వారి బాల్యాన్ని బలిపెడుతూందో ఆ సమాజంలోని వ్యక్తులే ఆ పిల్లల గురించి కాస్సేపు ఆలోచిస్తే తప్ప ఇది జరగదు.

స్కెచెస్, పుస్తకాలు, డ్రాయింగ్ షీట్లు, తర్వాత ఇప్పుడు దుప్పట్లు ఇవి మాత్రమే కాదు. తమపై తమకు నమ్మకం కుదిరేంతవరకూ, తిరిగి పాతబాటలోకి కొట్టుకుపోకుండా వారు మనుషులను, సమాజాన్ని పూర్తిగా నమ్మేంతవరకు  వారికి నిరంతర సహాయం అందాలి. ఒక రోజు, నెల, సంవత్సరం కాలవ్యవధితో ఈ సహాయాన్ని ముడిపెట్టలేం. అన్నిటికంటే మించి వాళ్లకు మేమున్నాం మీకు తోడు నిలుస్తాం, జీవితం పట్ల భయం వద్దు, సమాజంపై అనుమానం వద్దు అని పలకరించే వారి తోడు కావాలి.

మన విలువైన సమయంలో కాసింత వ్యవధిని వీరికి కేటాయించి ధైర్యం చెప్పే మనుషులు కావాలి. వాళ్లు స్కూలు పిల్లలా, యూనివర్శిటీ విద్యార్థులా, లేక ఉద్యోగులా, అధికారులా అని కాదు సమాజంలోని అన్ని రంగాలలోంచి ఇలాంటి పతితులకు, భ్రష్టులకు, బాధాసర్ప ద్రష్టులకు ఆపన్న హస్తం అందించే మానవ హృదయాల అండ కావాలి. ఆ పిల్లలు మనసా వాచా ఇదే కోరుకుంటున్నారు.

మనకున్న కుటుంబ బాధ్యతల్లో, ఇతర జీవన రంగాల్లో కొట్టుమిట్టులాడుతున్నప్పటికీ ఆ పిల్లలకు ఏదో ఒకరకమైన సాయం అందించగలం. వందలు, వేలు అంటూ విరాళాలు మనం ఇవ్వలేకపోవచ్చు… కాని విధివంచితులుగా, సమాజ వంచితులుగా మిగిలివున్న ఆ పసిమొగ్గలకు మనం సహాయపడగలం. మనం పెట్టే రకరకాల ఖర్చులో కనీసం పది రూపాయలను మిగిల్చి వారికి అందించగలిగితే…. వారంలో ఏదో ఒక రోజు జీవకోనలో ఆ స్త్రీ శక్తి సంఘటన ఆధ్వర్యంలోని వసతి కేంద్రానికి పోయి వారికి ధైర్యం చెప్పగలిగితే… కొన్ని నోట్ పుస్తకాలు, పెన్సిళ్లు లాంటి స్టేషనరీ సామగ్రిని మనకున్నంతలో తీసుకుపోయి వారికి అందించగలిగితే….

మిత్రులారా! ఇలాంటి అనాథలు భారతదేశవ్యాప్తంగా, ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రతిచోటా విస్తరించి ఉన్నారు. అయిదు పదేళ్ల వయసులోనే వారు జీవచ్ఛవాలైపోయారు. మాదకద్రవ్యాల బారినపడి సగం చచ్చిన స్థితిలో ఉన్నారు. వాళ్లను మార్చే ప్రయత్నం అంటూ ఒకటి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా జరుగుతోంది. మా కాళయ్య నొక్కి చెప్పినట్లుగా వాళ్లు పూర్తిగా మారకపోయినా ఫరవాలేదు. వాళ్లు మనుషులను, ఈ సమాజాన్ని నమ్మకపోయినా పరవాలేదు. కాని మళ్లీ వాళ్లు ఆ పాత దారిని పట్టకపోతే చాలు… వేయి రూపాలలో విరుచుకుపడుతున్న ఈ సమాజ దౌష్ట్యం బారిన వాళ్లు మళ్లీ పడకపోతే చాలు. దీనికి మనమేం చేయగలం… ఆలోచించండి.

మాకిది కావాలి అని అడగేటంత పరిపక్వత కూడా లేని ఆ పిల్లలు మానవ సమాజం సృష్టించిన భీభత్సానికి ప్రతిరూపాలు… వారిని మీకు తోచిన రూపంలో పలుకరించదలిస్తే… ప్లీజ్… ఈ క్రింది చిరునామాను సంప్రదించండి…

సుశీల
ప్రాజెక్ట్ డైరెక్టర్
స్త్రీ శక్తి సంఘటన
బాలకార్మికుల నిర్మూలన వసతి కేంద్రం
జీవకోన
తిరుపతి.
(లీలామహల్ సమీపంలో)
మొబైల్ – 9394029038 (కాళయ్య, వాచ్‌మెన్. సంస్థకే కాదు పిల్లల జీవితానికి కూడా..)

Nagireddy,  Convener : 9959789458

NB: ప్రస్తుతానికి అయితే సంస్థ డైరెక్టర్, తదితర  బాధ్యుల వివరాలు, ఫోన్ నంబర్లు ఈ వ్యాసం రాసే సమయానికి నాకు లభ్యం కాలేదు.

కె.రాజశేఖర రాజు.

webdunia.com

చెన్నై

మొబైల్ : +91 9884612596

Email : raju.sekar@webdunia.net

My Another blog

http://raju123.mywebdunia.com/

Filed under: Uncategorized | No Comments »

నిండు నీరాజనాలు….

తిరుపతిలో నా స్వంత అనుభవాన్ని అక్షరాలుగా మార్చి నిన్న -ఫిబ్రవరి 26- Telugu.webdunia.com లోని వెబ్‌దునియా బ్లాగులో అనాథ పిల్లలపై ప్రచురించిన ఒక కథనం ఆ నిర్భాగ్యుల తక్షణావసరాలను కొన్నింటిని సత్వరమే తీర్చగల స్పందనలను కొందరిలో కలుగజేసింది. 18 ఏళ్లనుంచి 35 ఏళ్ల వయసులో ఉన్న యువతరానికి కావలసిన అన్ని మసాలాలను అందించడానికి, వారిని ఆకర్షించడానికి పత్రికలు, టీవీలు, వెబ్‌సైట్లు వగైరాలు నానా పాట్లు పడుతున్న ఈ రోజుల్లో, అనాథ పిల్లల జీవన్మరణ సమస్యలు వంటి అనాకర్షణీయమైన, నలుపు తెలుపు జీవితాంశం గురించి ఓ కథనం రాస్తే స్పందించే హృదయాలు ఉన్నాయని, నైతికంగానూ, వీలుంటే ఆర్థికంగా, వస్తురూపంగా కూడా ఆ పిల్లలకు మద్దతు అందించేందుకు నిస్వార్థంగానే ముందుకొచ్చే మానవీయ లక్షణం ఇప్పటి తరంలోనూ ఎంతో కొంత ఉందని రుజువు చేసేలా కొందరు నిన్నా, ఈరోజు కూడా స్పందించారు. వారి ఈ తక్షణ స్పందనలకు నా మనఃపూర్వక కృతజ్ఞతలు. వారి స్పందనలను, వాటికి నా ప్రతిస్పందనలను కింద పొందుపరుస్తున్నాను.

అలాగే… తిరుపతిలోని నా మిత్రుడు ఎం.వి ప్రసాద్ ద్వారా ఆ పిల్లలకు అత్యవసరంగా అవసరమైన మందులు, స్కూలు ఫీజులు అందనున్నాయి. వసతికేంద్రంలో పిల్లలకు దుప్పట్లను పంపిణీ చేసేందుకు వెళ్లిన ప్రసాద్ అక్కడి పరిస్థితిని స్వయంగా చూసి చలించిపోయి అప్పటికప్పుడే తను చేయగల సహాయాన్ని ప్రకటించాడు. తన స్నేహితులను కూడా ఈ పిల్లల విషయంలో ఏమైనా చేయగలరేమో అడగడానికి సిద్ధమైపోయాడు. ఈ మెయిల్ స్పందనలు, వ్యక్తులుగా ప్రసాద్ లాంటి వాళ్లు ఆ పిల్లలకు అందించిన ఈ చిన్నపాటి అవసరాలు ఇంతటితో ఆగిపోవడం కాకుండా నిరంతరం సాగే సహాయ ప్రక్రియగా మారాలి. ఆర్థికంగా సహాయం చేయలేని యూనివర్శిటీ విద్యార్థులు నైతిక మద్దతు అందించేందుకు సెలవుదినాల్లో వారి వద్దకు పోయి ధైర్యం చెప్పి వారితో గడిపే ప్రక్రియ ఇప్పటికే కొనసాగుతూ ఉంది. ఇంకా కొనసాగాలి కూడా…

మనం సమాజాన్ని మార్చలేం అనుకున్నా కొన్ని చేతనైన పనులు చేయగలం అనే స్థైర్యాన్ని ఈ స్పందనలు, సహాయాలు కలిగిస్తున్నాయి. అందుకు వారిని మనస్పూర్తిగా అభినందిస్తూ….

నా కథనానికి మిత్రుల స్పందనలు, వారికి నా ప్రతిస్పందనలను అన్నిటినీ కింద పొందుపర్చడం జరుగుతోంది.

—– Original Message —–
From: Mahesh
To: Raju
Sent: Tuesday, February 26, 2008 6:04 PM
Subject: Pls see this article… and think it…

http://raju123.mywebdunia.com/2008/02/26/1204022220000.html

మాబోంట్లకు కనువిప్పు….

రాజుగారు,
వ్యక్తిగత పని మీద తిరుపతి వెళ్లిన మీరు ప్రపంచమంతా వ్యాపించి ఉన్న బాలల దుస్థితికి నమూనాగా నిలిచి చివరకు తిరుపతిలోని శరణాలయంలో తలదాచుకుంటున్న రేపటి పౌరులను చలిమర గదుల్లో ఉదర పోషణార్థం అక్షరాలను అమ్ముకుంటున్న నా లాంటి వారికి పరిచయం చేయడం ద్వారా సమాజం పట్ల మీకున్న బాధ్యతను తెలుపుతూనే మా లాంటి వాళ్లకు కనువిప్పు కలిగించారు. నేను, నా కుటుంబం అనే స్వార్థం నుంచి నేను నా సమాజం అనే ఆలోచనా భావజాలాన్ని పెంచేటటువంటి ఎలాంటి కార్యక్రమాన్ని మీరు చేపట్టినా మిమ్మల్ని అనుసరించడానికి నేను సైతం అంటూ వస్తాను.
భవదీయుడు,
మహేష్
———————-
—– Original Message —–
From: Rajasekhar
To: Mahesh
Sent: Tuesday, February 26, 2008 8:14 PM
Subject: Re: మా బోంట్లకు కనువిప్పు

మహేష్ గారూ..

ధన్యవాదాలు… ఈ మాట చాలు…

దయచేసి మీరు కింద ఏ వ్యాఖ్య అయితే రాశారో దాన్ని ఆ న్యూస్‌లో వ్యాఖ్యను జోడించు అనేదానిపై క్లిక్ చేసి అక్కడ మీ మెయిల్ ఐడిని జతచేసి పోస్ట్ చేయగలరు. అనాథ బాలల పట్ల మీ స్పందనను ఇతరులు ఎవరయినా మన వెబ్‌సైట్లో చూడగలిగితే ఏ ఒక్కరిలో అయినా ఏదో ఒక సహాయం చేస్తామనే భావన ఏర్పడితే, ఆ పిల్లల కనీస అవసరాల్లో కొన్ని అయినా తీరేందుకు మార్గం ఏర్పడుతుందని నా ఆశ.

తిరుపతిలో నా స్నేహితుడు ప్రసాద్‌కి డబ్బు పంపి తననే దుప్పట్లు కొని ఆ వసతి కేంద్రం వద్దకు వెళ్లి పిల్లలకు స్వయంగా ఇవ్వమని చెప్పాను. ఆ పనిమీద అక్కడికి వెళ్లిన ప్రసాద్ వాళ్ల దయనీయ స్థితి కళ్లారా చూసి అప్పటికప్పుడే స్పందించాడు. వాళ్లకయ్యే మెడికల్ అవసరాలకు అయ్యే మందులు తానే ఇస్తానని హామీ ఇచ్చాడు. తను స్వయంగా మెడికల్ ఏజెన్సీ ఒకటి నడుపుతున్నాడు. అలాగే ఆ వసతి గృహంలోని అయిదుగురి పిల్లలకు స్కూల్లో ఫీజులను కడతానని హామీ ఇచ్చాడు. తిరుపతిలోని విశ్వం స్కూల్ యజమానులు తన స్నేహితులే కాబట్టి మరి కొద్దిమంది పిల్లలకు సీట్లు ఇప్పించే విషయం వారితో మాట్లాడతానని హామీ ఇచ్చాడు. ఇంకా తన స్నేహితులకు చెప్పి ఏదో ఒక సహాయం చేసేలా వారిని కదిలిస్తానని చెప్పాడు.

మనం డబ్బురూపంలోనే వారికి సహాయం చేయపనిలేదు. మీరూ, నేనూ, ఇంకా మన స్నేహితులూ ఏ కొందరయినా కనీసం నెలకు ఒక్కొక్కరం పదిరూపాయల చొప్పున అయినా ఇవ్వగలిగితే ఓ పదిమంది చేతులు ఇలా సహాయాన్ని అందిస్తే లభించే వంద రెండువందల రూపాయలతో ఆ పిల్లలకు నిజంగా అవసరమైన స్టేషనరీని, నోట్ పుస్తకాలను, స్కెచెస్‌ను తదితరాలను పంపగలం. ఈ సమాజం చేస్తున్న పాపాలకు వాళ్లు బలవుతున్నారు. మనం కాకపోతే ఇంకెవరు స్పందించగలరు చెప్పండి… మనం రెగ్యులర్‌గా ఇవ్వలేకున్నా, మనం నిస్సహాయులకు పరిమితంగా అయినా సహాయం చేయగల స్థితిలో ఉన్నాం అని గుర్తిస్తే అది ఎంత చిన్న సహాయమైనా సరే వాళ్లకు జీవితాలపై తిరిగి విశ్వాసాన్ని ఏర్పరుస్తుందనే నా ప్రగాఢ నమ్మకం. దానికి చేయూతనిస్తారని ఆశిస్తూ..

మీ స్పందనకు హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలతో,

మీ
రాజు.
=========================

—– Original Message —–
From: “Ramesh Babu”
To:
Sent: Wednesday, February 27, 2008 2:05 AM
Subject: Reply For ur Article

Dear Sir

సమాజంలో జరుగుతున్న, జరిగిపోయిన, జరుగబోతున్న అన్యాయాలను, పిల్లలపట్ల ఆప్యాయతను, అనురాగాన్ని పంచాల్సిన పెద్దలే వారి శూన్య భవిష్యత్తును చేజేతులా నాశనం చేయడాన్ని మా కళ్లకు కట్టినట్లుగా… అందరినీ ఆలోచింపజేసేదిగా మీ మనోభావాలు అందరికీ చేరాయని.. చేరాలని కోరుకుంటున్నా..

అయితే మీరు గమనించాల్సింది ఒకటుంది… చిన్నవాడిగా తప్పుగా చెబుతున్నాననుకోకండి.. ఈ దేశం ఏం చేస్తోంది.. వాళ్ల వినాశనాన్ని కళ్లప్పగించి చూస్తోందని మీరు వ్రాసినదాన్ని మాత్రం నేను అంగీకరించలేను.

దౌర్భాగ్యం ఈ దేశానిది కాదండి.. మనది… అన్ని మనలోనే ఉన్నాయి. మనలా సంపాదిస్తూ కూడా ఎలాంటి సంతృప్తి లేని జీవితాలను అనుభవిస్తున్న వారందరిలోను ఉన్నాయి.. అంటే వారందరూ దేశంలోనే కదా ఉన్నారు. అప్పుడు దేశాన్నే కదా అంటే.. ఎలా అవుతుంది. తల్లి మనల్ని కంటుంది.. మన బుద్ధిని కాదన్నది నా అభిప్రాయం. కాదంటారా.. మాస్టారు..

మనలాంటి వారందరూ గనుక పూనుకుంటే.. ఇలాంటి సమస్యలను చాలా తేలికగా కాకపోయినా.. దేశంలో ఇంతటి దౌర్భగ్యాన్ని ఎదుర్కొంటున్న వారందరినీ రక్షించలేకపోయినా.. మునుముందు ఇలాంటి వారి సంఖ్యను మనం నిరోధించవచ్చని భావిస్తున్నాను.

మీరు కళ్లారా చూశానంటున్నారు.. స్వయాన (ఆయన మనసులో ఏముందో మనకు తెలీదు) కాళయ్యలాంటి వాళ్లకు నిజంగా అంతటి సామాజిక స్పృహ, మార్చాలన్న ధ్యేయమే ఉంటే మరొకరిని నిందించక్కర్లేదు. ఎవరినీ చూసి కోప్పడనక్కర్లేదు. ఈ సమాజాన్ని మార్చే ప్రయత్నం చేయనక్కర్లేదు.

కాళయ్య లాంటి వాళ్లందరూ కలిసి చర్చించి.. ఉపాధి అవకాశాన్ని కల్పించుకుని.. పిల్లలను కూడా ప్రభుత్వ మద్ధతుతో నడిపించవచ్చు. (ఇది విమర్శకాదు… ) అలాగే అది అంత సులువు కాదనుకోండి. కాని చేయాలన్న సంకల్పం మన మనస్సులో వస్తే.. ఆ దేవుడు తప్పక దారి చూపిస్తాడు. అది ఎలాగైనా సరే..

నా ఈ లేఖ విమర్శకాదని ఎరుగవలసినది ప్రార్ధించే..

మీ రమేష్…(M. Ramesh Babu (WD))
===============

థాంక్యూ రమేష్,

ఏ మాత్రం వ్యవధిలేని పోర్టల్ వర్క్‌లో ఉండి కూడా నా కథనానికి ఇంత పెద్ద స్పందనను పంపినందుకు కృతజ్ఞతలు… దాన్ని దయచేసి వెబ్‌దునియా బ్లాగ్‌లోని నా ఆర్టికల్‌ను ఒకసారి తిరిగి ఓపెన్ చేసి నా కథనం కిందిభాగంలో ‘వ్యాఖ్యను జోడించు’ అనే ఆప్షన్‌ని క్లిక్ చేసి అందులో ఈ దిద్దిన నీ లెటర్‌ను పోస్ట్ చేయగలవు. ఇది చాలా అవసరం..

ఎందుకంటే ఆ వసతికేంద్రం పిల్లలూ, నిర్వాహకులూ, కొందరు స్నేహితులూ ఈ కథనాన్ని చూస్తున్నారు. దానిపట్ల సమాజం స్పందిస్తున్న తీరును వారు చూడాలి. వారికి నైతికంగా మద్దతు అందించే వారు ఈ సమాజంలో ఉన్నారని వారికి విశ్వాసం కలగాలి. అందుకే నీ లెటర్‌ను డైరెక్ట్‌గా వెబ్ దునియా వ్యాఖ్యను జోడించులో పోస్ట్ చేస్తే వాళ్లు నీ హృదయ స్పందనను నేరుగా చూడగలరు. నీ మంచి స్పందనను వాళ్లూ పంచుకునేందుకు అవకాశం ఇస్తావని ఆశిస్తూ..

ఇక పోతే నువ్వు ప్రస్తావించిన కాళయ్య కోపం గురించి కొంత వివరంగా….

అనాథపిల్లల సమస్యలో తలమునకలవుతూ ఏం చేయాలి అని సతమతమవుతూ తను సంపాదించే రెండు వేల రూపాయల చిన్న జీతంలో కూడా ఓ రెండు వందల వరకు స్వచ్ఛందంగా ఆ పిల్లలకోసం ఖర్చు పెడుతున్న వాచ్‌మన్ కాళయ్య లాంటి వారి ఆవేశాన్ని మనం సహృదయంతోనే అర్థం చేసుకోవాలి రమేష్.. ఇంతకుమించి వారికి తాము ఏమీ చేయలేకపోతున్నామే అనే బాధ, వాళ్లను ఈ స్థితిలో నిర్దాక్షిణ్యంగా వదలివేస్తున్న సమాజంపై కోపం ఇవన్నీ స్పందించే హృదయం ఉన్న వారి ధర్మాగ్రహం లాగే అర్థం చేసుకుంటే బాగుంటుంది కదా…. నీ స్పందనను విమర్శిస్తూ ఇలా అనడం లేదు. న్యాయ, ధర్మాల పట్ల పక్షపాతంతో, అనురక్తితో మనం కోపగించుకునే స్వభావానికి సానుకూలాంశమే కాని వ్యతిరేకాంశం ఉండదనే నా అభిప్రాయం…

అభినందనలతో
రాజు.
==============================
Harsha నుండి ఫిబ్రవరి 27, 2008 1:32:15 PM IST

రాజుగారు, మీరు రాసిన ఈ కథనం, క్షమించాలి…. నిజం… మళ్లీ క్షమించాలి పచ్చి నిజం, నిజంగా మనస్సులో ఏదో అలజడిని సృష్టించి, నేను కూడా ఏమైనా చేయాలన్న భావాన్ని పెంచింది. అందువలన మీరు పూనుకున్న ఈ చిన్ని కార్యక్రమానికి నేను కూడా ఉడుతా భక్తిగా సహాయం చేయాలని తపిస్తూ…….

మీ హర్ష
harsha.vardhana@webdunia.net;
————–

నీ ఈ తక్షణ స్పందనకు కృతజ్ఞతలు హర్షా…
అవకాశం వస్తే, ఆ పిల్లలకు చిన్ని చిన్ని సహాయాలు అవసరమయ్యే స్థితి వస్తే ఖచ్చితంగా నీ సహాయం ఎంతో అవసరమవుతుంది. అలాంటి క్షణాల్లో నీ చేయూతను ఆశిస్తూ..

ధన్యవాదాలతో…
రాజు…

కె.రాజశేఖర రాజు.

webdunia.com

చెన్నై

మొబైల్ : +91 9884612596

Email : raju.sekar@webdunia.net

My Another blog

http://raju123.mywebdunia.com/

Filed under: Uncategorized | No Comments »

స్వామి నిను చేర దిగివచ్చెనో….

అమ్మగారిని నమ్ముకుంటే చాలు.. అనుకున్నవన్నీ నెరవేరుతాయని తెలుగు సామెత. అయ్యగారు అధికార స్థానంలో ఉండి ఒక పట్టాన కొరుకుడు పడని రకం మనిషి అయితే ఆయన సతీమణి… అదే…. అమ్మగారిని కాకాపడితే చాలు ఎంత కష్టమైన పని అయినా ఇట్టే జరిగిపోతుంది. పై సామెత అంతరార్థం ఇదే కదా….

తరతరాలుగా జన జీవితంలో ఒకానొక అనుభవం ఎంత అద్భుతమైన సామెతగా తయారైందంటే, ఈ అమ్మగారిని నమ్ముకుని పని పూర్తి చేసుకునే భావన ఈ నాటికీ తెలుగు సినిమాల్లో, సాహిత్యంలో పదేపదే ప్రస్తావించబడుతోంది. అమ్మగారికి మొరపెట్టుకోవడం ద్వారా సాక్షాత్తూ కోరిన వరాలిచ్చే శ్రీనివాసుడ్ని సైతం వశపర్చుకోవచ్చు అనే మేటి సందేశాన్ని దాదాపు 40 ఏళ్ల క్రితం ఓ తెలుగు సినిమా పాట చిరస్మరణీయ రీతిలో వెలువరించింది.

“నడిరేయి ఏ జాములో స్వామి నిను చేర దిగివచ్చెనో..” దాదాపు తెలుగు తెలిసిన ప్రతి ఒక్కరి నోటా ఈ పాట బహుశా నానుతూనే ఉంటుంది. ‘భక్తునికి భగవంతునికి అనుసంధానం అంబికా దర్బార్ బత్తీ’ అని నేటి కాలంలో కాస్త వరుస మారి ఉండవచ్చు కాని దేవదేవుడిని సైతం వశపర్చుకోవాలంటే, ఆ దేవదేవికి మొరపెట్టుకోవడం కంటే మించిన సులభమైన మార్గం మరొకటి లేదని ఈ పాత సినిమా గీతం చెబుతోంది. ఈ పాట రంగులరాట్నం సినిమాలోది. సగటు మనిషి గుణాలను దేవుడికే ఆపాదించి అలరించిన ఈ గీతం తెలుగు సినీ గీత సాహిత్యంలో వెల్లివిరిసిన ఓ అనర్ఘరత్నం.

తెలుగు నుడికారానికి, తెలుగు పదాల తియ్యందనాలకు సాక్షీభూతంలా నిలిచిన ఈ పాట ఎలా మొదలవుతుందో చూడండి. భక్తుల సేవలో తరించిన తిరుమల శ్రీనివాసుడు ఇక విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి ఏడుకొండలూ దిగి అలివేలి మంగ చెంత చేరడానికి సిద్ధమయ్యే సమయాన్ని భక్తుడు వడిసిపట్టుకున్న తీరును ఈ పాట పల్లవి అద్భుతంగా చిత్రించింది. “నడిరేయి ఏ జాములో స్వామి నినుచేర దిగివచ్చునో తిరుమల శిఖరాలు దిగివచ్చునో”. ఈ సందర్భంలో ‘సరిగ్గా సమయం చూసి స్పాట్ పెట్టరా అదురుతుంది..’ అనే సగటు డైలాగ్ స్ఫురించలేదూ మనకు.

ఈ చరణం తర్వాత పాటలో మొదలయ్యే ఒక్కో వాక్యం, పదం తెలుగు సాహిత్యంలో కరుణరసానికి తలమానికాలుగా కలకాలం వెలుగొందుతాయంటే ఆశ్చర్యపడనవసరం లేదు.

సగటు అధికారి సతీమణికి తృణమో, ఫలమో, ధాన్యమో, వస్త్రమో ఏదో ఒకటి అర్పిస్తే ఆమె మొహమాటానికైనా వాటిని తీసుకుని ఆ వ్యక్తిపై ప్రసన్న కరుణా కటాక్ష వీక్షణాలను కురిపించవచ్చు గాక, భర్తకు ఆ పని చేసిపెట్టమని ప్రతిపాదించవచ్చు గాక. కాని ఇక్కడ సాక్షాత్తూ దేవదేవితో వ్యవహారం కావటంతో ఇక్కడ లంచం గించం పనికిరాదు. ఈ నిరుపేద భక్తుడు ఎంత ఒద్దికతో, ఎంత వినయపూర్వకంగా ఆమెను వేడుకుంటున్నాడో చూడండి…

‘మముగన్న మాయమ్మ అలివేలు మంగమ్మ’ – అమ్మలగన్నయమ్మ కాదు మా భక్తులందరి అమ్మవు… నీకు కాకపోతే ఇంకెవరికి చెప్పుకోగలం మేము…. ఇంతకు మించిన నమస్కార బాణం ఎవరైనా ఎక్కడైనా సంధించి ఉండగా చూశామా మనం.. హృదయాన్ని ఇంత గాఢంగా కొడితే మనమే కాదు ఆ అలివేలమ్మ సైతం కరిగిపోదా మరి..

‘పతిదేవు ఒడిలోన మురిసేటి వేళ స్వామి చిరునవ్వు వెన్నెలలు కురిసేటి వేళ’… మనస్తత్వ పరిశీలనా శక్తి తారాస్థాయికి చేరితే తప్ప ఇంత గొప్ప వాక్యం కవి మనసులోంచి రాదు. సుదీర్ఘ విరామానంతరం దంపతులు కలుసుకోవడం… తమకే సొంతమైన ఏకాంతంలో ఒకరి ఒడిలో ఒకరు అలసి సొలసి సేదతీరడం, సతీ సంపర్కగత హృదయాంతరంగుడై భర్త సంతోష సముద్రంలో తేలియాడుతుండడం.. సమయం, సందర్భాన్ని చూసి మరీ కొట్టడం అంటే ఇదే కదా…

ఎంత దేవదేవులైతే మాత్రం భార్యా భర్త సంబంధంలోకి వచ్చాక గొడవలంటూ రాకపోవు గదా. మరి విన్నపాలు తీరవలెనంటే ఈ గొడవల కాపురం ఉండకూడదు. అందుకే పతిదేవుడి ఒడిలో అమ్మగారు మురిసిపోతున్నప్పుడు, ఆమె మురిపాలు చూసి శ్రీనివాసుడు మందహాసపు వెన్నెలలు కురిపిస్తున్నప్పుడు.. అప్పుడు, ఆ సమయంలో మాత్రమే స్వామికి మాగురించి చెప్పు తల్లీ అని మొరపెట్టుకోవడం.

ఏమి స్పాట్ ఇది… ఏమి తెలివి ఇది. దాంపత్యం జీవితం చల్లగా సాగుతున్న క్షణాల్లోనే ఎవరి కోరికలయినా తీరే అవకాశం ఉంటుంది. అందుకే చిరునవ్వును వెన్నెలతో పోల్చడం. సంసార నౌక సరిగా లేకపోతే భగవంతుడయినా భక్తుల మొర ఆలకించగలడా మరి….పసిడి ముద్దలలాంటి ఈ వాక్యాలు రాయాలంటేనే కవికి సైతం ఎంత జీవితానుభవం ఉండాలి?

‘విభునికి మా మాట వినిపించవమ్మా, ప్రభునికి మా మనవి వినిపించవమ్మా’ విభుడు, ప్రభువు అనే పదాలు తమ స్థానాల్లో చేరినప్పుడు మాట, మనవి కూడా వాటి స్థానాల్లో చక్కగా చేరిపోయాయి చూడండి. విభుడు అంటే అలివేలమ్మ నాధుడు.. ఇక్కడ అమ్మద్వారా తన మాటను స్వామికి వినిపించాలనే భక్తుడి చమత్కారం… ప్రభువుకు మా మనవి వినిపించవమ్మా అనే చోట జగన్నాధుడికి తప్పనిసరి గౌరవం ఇస్తూ చూపిన చమత్కారం ఎంత చక్కగా కుదిరిపోయాయి మరి.

‘ఏడేడు శిఖరాలు నే నడువలేను.. ఏపాటి కానుక అందించలేను
వెంకన్న పాదాలు దర్శించలేను.. వివరించి నా బాధ వినిపించలేను’

నేరుగా సమస్యను పరిష్కార కర్త వద్దకు తీసుకుపోలేక అమ్మగారి నోటిమాట ద్వారా పరిష్కారానికి ప్రయత్నించడానికి కారణముంది మరి. రాజమార్గంలో పోలేనప్పుడే కదా అమ్మగారి మార్గం తెరుచుకుంటుంది ఎవరికైనా. లంచంతో పని అంటేనే అడ్డమార్గంలో పోవడం. అయితే ఇది భక్తుడికి భగవంతునికి మధ్య అనుసంధాన మార్గం కాబట్టి దేవుడితో నేరుగా ఎందుకు వ్యవహరించలేకపోతున్నాడో నిజమైన కారణాలను భక్తుడు వివరించాలి.

అందుకే ఆ కారణాలను అత్యంత నిజాయితీతో అతి గొప్ప గీతపాదంలో చెప్పడం. తిరుమల కొండలు ఎక్కలేని బలహీనత, ఎక్కినా హుండీలో కానుకలు సమర్పించలేని దౌర్భాగ్యం, ఈ రెండూ కలిసి కొండపై వెంకన్న పాదదర్శనాన్ని భక్తుడికి లేకుండా చేస్తున్నాయట. ఇలా రాజమార్గంలో తన బాధ వినిపించుకోలేని నిస్సహాయ పరిస్థితుల్లోనే భక్తుడు పాహిమాం అంటూ దేవికి మొక్కుతున్నాడు. నీవే తప్ప ఇతఃపరంబెరుగను అనే రీతిలో సాక్షాత్తూ అలివేలిమంగే దైవ,భక్తుల అనుసంధాన మార్గమయింది.

ఇంతవరకూ పాట నడిచిన తీరు ఒక ఎత్తు అయితే కింది ముగింపు పాదాలు నడిచిన తీరు ఒక ఎత్తు.. భక్తుడి బాధ ఆక్రందన నిష్టూరంగా, ధర్మాగ్రహంగా మారితే ఆ దేవదేవుడి గొప్పదనం సైతం గడ్డిపోచలా విలువ లేకుండా పోయే పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది. అక్షరాలను మంత్రసమన్విత శక్తులుగా చేసుకుని కవి అల్లిన మాటల తూటాలను కింది వాక్యాలలో చూద్దాం మరి..

‘కలవారినేకాని కరుణించలేడా నిరుపేద మొరలేవి వినిపించుకోడా
కన్నీటి బ్రతుకుల కనలేనివాడు స్వామి కరుణామయుండన్న బిరుదేలనమ్మా’

ఉన్నవాళ్లకు సులభ దర్శనాలు, ప్రత్యేక దర్శనాలు, ఆర్బాటపు దర్శనాలు జరగడం ఇప్పుడూ అప్పుడూ కూడా ఆనవాయితీగా నడుస్తున్నట్లుంది. దైవదర్శనకు కూడా ఆస్తి అంతస్తుల తేడా ఉందన్నమాట. ఎంత గొప్ప సామాజిక దర్శనమిది. ఈనాటికీ తిరుమల దేవుడి దర్శనంలో సామాన్యులే అన్ని ఇబ్బందులకు గురవుతుండడం ఓ నగ్నసత్యం మరి.

ఎంత మొరపెట్టుకున్నా దేవుడు వినడా, కనడా, దర్శనమీయడా… అలాగయితే పేదలను కరుణించలేనివాడు, పేదల మొరలాలకించలేనివాడు, కన్నీటి బతుకులను చూడలేనివాడు కరుణామయుడన్న బిరుదుకు అర్హుడేనా… ఇదీ భక్తుడికి భగవంతుడికి మధ్య పరాకాష్టకు చేరుకున్న అనుసంధానం. భక్తుడికి కడుపు కాలితే, ఎంతసేపు ప్రార్థించినా మొరవినకపోతే లోకంలో సమస్త భక్తులు చేపట్టే అంతిమ మార్గమే ఇది.

మా మొరలు వినిపించుకోని నువ్వేం కరుణామయుడివి, నువ్వేం దేవుడివి స్వామీ… ఈ ఆక్రోశం, భక్తుడు మాత్రమే అధికారయుతంగా ప్రయోగించగల ఈ ఆక్రోశం దెబ్బకు సాక్షాత్తూ ఆ శ్రీనివాసుడే ఏడుకొండలూ దిగి భక్తుని వద్దకు పరుగెత్తుకురాడా..

ఆ కరుణామయుడిని కరుణ రసం తోడుతో సుతిమెత్తగా కొట్టిన మహత్తర గీతం కాబట్టే ఇది నాలుగు దశాబ్దాల అనంతరం సైతం తెలుగు భక్తిగీతాల్లో అగ్రగామిగా జనం హృదయాల్లో నిలుస్తోంది. దాశరధి రాయగా, రంగులరాట్నం సినిమాలో ఘంటసాల, జానకి పాడగా రూపొందిన ఈ గీతం కరుణరసానికి జయకేతనంలాగా నిలుస్తూ రస హృదయాలను అలరిస్తోంది.

మానుష లక్షణాలను దేవుడికి ఆపాదించి, దేవదేవితో భక్తుడి విన్నపం, సంవాదం రూపంలో తయారైన ఈ పాట ప్రతి భక్తి పాటల క్యాసెట్‌లో, భక్తిపాటల సిడిలో, డివిడిలో తప్పక చోటుచేసుకుని వస్తోంది. ఎవరయినా తెలుగు వారు ఈ పాట ఇప్పటిదాకా వినకపోతే తప్పకుండా వినడానికి ప్రయత్నించండి.

అచ్చతెలుగు పదాల తియ్యందనాలను ఆస్వాదించడానికైనా ఈ పాటను మళ్లీ ఓ సారి వినండి…

నడిరేయి ఏ జాములో స్వామి నినుచేర దిగివచ్చునో
తిరుమల శిఖరాలు దిగివచ్చునో

మముగన్న మాయమ్మ అలివేలు మంగమ్మ
పతిదేవు ఒడిలోన మురిసేటి వేళ
స్వామి చిరునవ్వు వెన్నెలలు కురిసేటి వేళ
విభునికి మా మాట వినిపించవమ్మా
ప్రభునికి మా మనవి వినిపించవమ్మా

ఏడేడు శిఖరాలు నే నడువలేను
ఏపాటి కానుక అందించలేను
వెంకన్న పాదాలు దర్శించలేను
వివరించి నా బాధ వినిపించలేను

అమ్మా .. మముగన్న మాయమ్మ అలిమేలుమంగా
విభునికి మా మాట వినిపించవమ్మా
ప్రభునికి మా మనవి వినిపించవమ్మా

కలవారినేకాని కరుణించలేడా
నిరుపేద మొరలేవి వినిపించుకోడా
కన్నీటి బ్రతుకుల కనలేనివాడు
స్వామి కరుణామయుండన్న బిరుదేలనమ్మా
అడగవే మా తల్లి అనురాగవల్లి
అడగవే మాయమ్మా అలిమేలుమంగా..

Filed under: Uncategorized | No Comments »

మా తెలుగు పద్యమూ…

పల్లెటూరి బడిలో 8వ తరగతి చదువుతున్న రోజులు….7వ తరగతి నుంచి అప్పుడే పెద్దక్లాసుకు ఎగబాకివచ్చిన రోజులు.. మా క్లాసుకు రెండు సెక్షన్‌లు. 8 ఎ, 8 బి. మా బి సెక్షన్‌కి తెలుగు టీచర్‌గా సహదేవరెడ్డి సార్ వచ్చేవారు. పురాణాలు, ప్రబంధాలు, చక్కటి పద్యపఠనాలతో క్లాసును ఉర్రూతలూగించేవారు.. ఇంగ్లీష్, సైన్స్, లెక్కలు సబ్జెక్ట్‌లతో పరమ విసుగ్గా ఉండే మాకు ఆయన క్లాస్ అంటే చాలు చెవులు నిక్కబొడుచుకుని ఆయన రాక కోసం ఎదురు చూసేవాళ్లం. మామూలుగానే తెలుగు క్లాసు అంటే పిల్లల తూగును, నిద్రమత్తును వదిలించేదని అప్పట్లో గుర్తింపు పొందింది. అందుకే లెక్కలు, సైన్స్ మధ్యలో లేదా సైన్స్, ఇంగ్లీష్ మధ్యలో తెలుగు క్లాసును ఇరికించేవారు. ఇది తెలుగు టీచర్లను కాస్త మండించేదనుకోండి.

మా సహదేవరెడ్డి సార్ తెలుగు ప్రాచీన సాహిత్యం పట్ల మాలో ఎంత గాఢానురక్తిని క్లాసులో పెంచి పోషించేవారంటే ఏ ఒక్కరం కూడా తెలుగు క్లాస్‌ను తప్పించుకునే వాళ్లం కాదు. స్వతహాగా గత జీవితంలో హరికథాగానం చేసి బతికిన ఆయన రాగయుక్తంగా ప్రబంధపద్యాలు పాడి వినిపిస్తుంటే మంత్రముగ్ధులం అయ్యేవాళ్లం. పద్యాన్ని మొదటిసారి రాగయుక్తంగా, రెండోసారి మామూలుగా చదివి వినిపించే ఆయన నేర్పుకు మేం దాసోహమయ్యేవాళ్లం. పద్యాన్ని రాగయుక్తంగా పాడకుండా చదివి వినిపించాలన్న నిబంధన ఇంటర్, డిగ్రీ, పిజి తరగతులలో అప్పటికే అమలవుతున్నందువల్ల మేం పై చదువులకు వెళ్లే కొద్దీ తెలుగు పద్య గాన మహిమా శ్రవణానుభవం మాకు కొరవడిందనుకోండి.

ఆ పురి బాయకుండు మకరాంక శశాంక మనోజ్ఞమూర్తి భా
షాపరశేషభోగి వివిధాధ్వర నిర్మల ధర్మకర్మ దీ
క్షాపరతంత్రు డంబురుహగర్భ కులాభరణం బనారతా
ధ్యాపనతత్పరుండు ప్రవరాఖ్యు డలేఖ్యతనూవిలాసుడై

అటజని గాంచె భూమిసురు డంబర చుంబి శిరస్సరజ్జరీ
పటల ముహుర్ముహుర్లుట దభంగ తరంగ మృదంగ నిస్వన
స్పుట నటనానురూప పరిపుల్ల కలాపి జాలమున్ గ్ర
కట శరత్కరేణు కర కంపిత జాలము శీత సాలమున్

అంటూ సంస్కృత సమాస పద భూయిష్టమైన మనుచరిత్రలోని ప్రవరుడి ఘట్టాలను పాడి వినిపిస్తుంటే, మాకు ఒక్క పదం అర్థం కాకపోయినా ఒళ్లు పులకరించిపోయేది. రేడియోలో ఘంటసాల, సుశీల, లీల, జిక్కి పాటల, పద్యాల పారవశ్యం ఒక వైపు, ఇల్లు వదిలాక స్కూల్లో తెలుగు పద్య శ్రవణానందం మరోవైపు… మా బాల్యం ఎంత హాయిగా గడిచిపోయిందో…వ్యావసాయిక జీవన సంస్కృతిలో పెరిగిన మా కష్టాలను తాత్కాలికంగా మర్చిపోయేలా చేసిన ఈ పాటలు, పద్యాలు ఒక రకంగా చెప్పాలంటే పారే యేటినీటిలో స్నానంలాగా, మా తరాన్ని సేదతీర్చేవి,

తెలుగు పాట… తెలుగు పద్యం… ఈ రెండింటికి నోచుకున్న పచ్చకాలం మాది. ఇవి లేని పల్లె జీవితాన్ని ఊహించుకోలేం. ఇప్పటికీ ఘంటసాల పద్యాలు రేడియోలోనో, టీవీలోనో, సినిమాల్లోనో, లేక ఇంట్లో మా సిస్టమ్‌లోనో వింటూ ఉంటే ప్రపంచాన్ని అలాగే మర్చిపోవాలన్నంత మైమరపు… తదనంతర జీవితంలో ఎన్ని డక్కీమొక్కీలు తిన్నా, సొంతఊరు వదిలి చదువు కోసం, ఆశయం కోసం, జీవిక కోసం ఎన్నెన్ని ప్రాంతాలు తిరిగినా ఆ తెలుగు పద్య గాన శ్రవణా సౌరభం నానుంచి దూరం కాలేదు.

“కనియెన్ రుక్మిణి, చంద్రమండల ముఖున్, కంఠీరవేంద్రావలగ్ను…” అంటూ శ్రీకృష్ణపాండవీయం సినిమాలో తొలిసారి శ్రీకృష్ణుడిని రుక్మిణి సందర్శించిన తీరును ఘంటసాల పాడగా వింటూంటే… ప్రాణం అలాగే వదిలేసినా చాలు అనిపించేంత ఆత్మానందం (?) సంగీతం, మృదంగ ధ్వని, లయ, గానం కలగలసిన ఆ మహిమాన్విత అనుభూతిని ఈ నాటికీ మర్చిపోలేను. ఇలాంటి ఎన్ని పద్యాలు ఎన్ని పర్యాయాలు భట్టీ కొట్టి మరీ మా బాల్యంలో మేం నడుస్తున్నప్పుడు, పనిలో ఉన్నప్పుడు, కొండలు గుట్టలు ఎక్కుతున్నప్పుడు మేం పాడుకునేవారిమో… దీనికంతటికీ మా తెలుగు టీచర్ పెట్టిన పద్య బిక్షే మూలం.

తెలుగు పద్యాన్ని తలుచుకున్నప్పుడల్లా ఘంటసాల గారి గానం ఒకవైపు, మా తెలుగు టీచర్ సహదేవరెడ్డి గారి గంభీర శ్రవణం ఒకవైపు ఈ నాటికీ నేను కలలో కూడా మర్చిపోలేని మధుర జ్ఞాపకాలు. తెలుగు పద్యగానామృతాన్ని మాకు పంచిపెట్టడంతో పాటు ఎన్ని వెలలేని జీవిత సత్యాలను ఆయన ఆ మూడేళ్ల మా స్కూలు జీవితంలో మాకు నూరిపోశారో….

ఈ రోజు ఆయన ఉన్నారో లేరో.. కానీ, కడప జిల్లా సుండుపల్లి మండలంలోని మా గుట్టకిందరాచపల్లె (జి.కె.రాచపల్లి) హైస్కూలు, 8, 9, 10 తరగతుల్లో మేం కూర్చున్న ఆ తెలుగు తరగతి గదులు, ఆ గదుల్లో కుర్చీలో మూర్తీభవించిన గానగంధర్వుడిలా మా తెలుగు టీచర్… ఇంకా ఇప్పటికీ గొంతెత్తి పాడుతున్నట్లు, జీవితంలో మేం కోల్పోతూ వస్తున్న ఎన్నెన్నో మధురానుభవాలను తట్టి లేపుతున్నట్లు…. పద్యం అనే తెలుగు జాతి సంపద సాక్షిగా మమ్మల్ని మనసారా ఆశీర్వదిస్తున్నట్లు…

మర్చిపోలేను… తెలుగు పద్యం అంటే రాజులు, రాణుల అంగాగ వర్ణనలకు ప్రాధాన్యమిచ్చిన ఫ్యూడల్ సాహిత్య ప్రతీక అంటూ గడచిన శతాబ్ద కాలంగా తెలుగు సాహితీలోకంలో ఎన్ని వాదోపవాదాలు పదే పదే కొనసాగుతూ వస్తున్నప్పటికీ… మర్చిపోలేను… పద్యరూపంలోని ఆ లయాన్విత సంగీత ఝరిని… ఆ విశ్వవీణానాదాన్ని…. పద్యగానంతో, శ్రవణంతో మా బాల్యజీవితాన్ని వెలిగించిన, మా సహదేవరెడ్డి మాస్టారు చిరస్మృతులను మర్చిపోలేను.

కె.రాజశేఖర రాజు.

webdunia.com

చెన్నై

మొబైల్ : +91 9884612596

Email : raju.sekar@webdunia.net

My Another blog

http://raju123.mywebdunia.com/

Filed under: Uncategorized | No Comments »

సామాన్యుడు కాడు….. మూడు నాలుగు రోజుల క్రితం ఆధునిక క్రికెట్ సమ్మోహనుడు సచిన్ టెండూల్కర్‌పై ఆస్ట్రేలియా స్పిన్ మాంత్రికుడు షేన్‌వార్న్ చేసిన ప్రశంసను అందరం చదివే ఉంటాం. క్రికెట్‌లో ఎవరితో అయినా పెట్టుకో. కాని సచిన్‌తో మాత్రం కాదు అన్నది షేన్ ప్రశంస. సచిన్ విషయంలో స్లెడ్జింగ్ పనికిరాదని, రెచ్చగొడితే ఇంకా రెచ్చిపోవడం సచిన్ శైలి అని షేన్ పదే పదే చేస్తున్న హెచ్చరిక.. బ్యాట్స్‌మెన్‌గా సచిన్ ఆటతీరును ఈ ప్రశంసారూప హెచ్చరిక ఎత్తి చూపుతూ ఉండవచ్చు గాని అంతకుమించి క్రీడా ప్రవర్తనకు సంబంధించిన అంశం ఇక్కడ ఏదో దాగి ఉంది. కలలో సైతం సచిన్ తన బంతులను వీరబాదుతున్నాడంటూ నిద్రలేని రాత్రులు గడిపిన షేన్‌వార్న్ తన అనుభవాన్నంతటినీ రంగరించిపోసి తేల్చుకున్న సత్యం ఇది. ఆటలో న్యాయానికి, ధర్మవర్తనకు ప్రతిరూపంలా గత రెండు దశాబ్దాలుగా నిలిచిన సచిన్ తనను రెచ్చగొట్టిన, దూషణలతో నిందించిన ఏ మేటి బౌలర్‌ను కూడా ఊరకే వదలలేదు. అనవసరంగా ఒకరిని నిందించని, అనవసరంగా మాట పడని, నిష్కారణంగా నిందిస్తే అంతు చూడకుండా వదలని ఈ మేటి గుణం ఏదో సచిన్ బ్యాటింగ్‌నే కాదు, ఆటతీరును సైతం ఇన్నాళ్లుగా మలుస్తూ వచ్చింది. ఈ ప్రవర్తనా తత్వమే క్రికెట్‌లో సచిన్ ఎఫెక్ట్‌ని, సచిన్ ‘లా’ ను తిరుగులేకుండా తీర్చి దిద్దింది. ఆధునిక క్రికెట్‌లో వేగాన్ని శాసిస్తున్న బ్రెట్‌లీ బౌలింగ్‌లో వరుసగా మూడు ఫోర్లు కొట్టినా, షోయబ్ అక్తర్ బౌలింగ్ ఔద్ధత్యాన్ని కకావికలు చేసినా, హెన్రీ ఒలాంగో, అక్రమ్‌లాంటి వాళ్లకు చెమటలు పట్టించినా, ముందే చెప్పి మరీ బ్రాడ్‌హాగ్ బౌలింగ్‌ను వీరబాదినా క్రికెట్ చరిత్రలో అది సచిన్‌కే చెల్లింది. క్రికెట్ చరిత్రలో సచిన్‌ను మించిన వారు కొల్లలుగా ఉండవచ్చు. సచిన్ కంటే ఎక్కువగా భవిష్యత్తులో పరుగులు తీయవచ్చు. క్రికెట్‌లో సత్ప్రవర్తనకు సంబంధించి సచిన్‌లాంటి వ్యక్తి లభించడం సమీప భవిష్యత్తులో సాధ్యం కాదు. తప్పు చేశాడని అనిపించిన క్షణాల్లో సైతం సచిన్‌ను ఈ ప్రవర్తనా నేపథ్యమే గోడలా కాపాడింది. అందుకే క్రికెట్‌లో సచిన్‌ ఎఫెక్ట్‌ను సచిన్‌ ‘లా’ ను ఎవరూ తోసివేయలేరు. ఈ క్రికెట్ దేవుడు లోపరహితుడు కాకపోవచ్చు.. కాని సచిన్ ఎఫెక్ట్‌ను, సచిన్ ‘లా’ ను ఎవరూ రూపుమార్చలేరు. కె.రాజశేఖర రాజు. webdunia.com చెన్నై మొబైల్ : +91 9884612596 Email : raju.sekar@webdunia.net My Another blog http://raju123.mywebdunia.com/

Filed under: Uncategorized | No Comments »

ఆడిన మాటను తప్పిన
గాడిద కొడుకంచు తిట్టగా విని
వీడా నాకొక కొడుకని
గాడిద ఏడ్చెన్ గదన్న ఘన సంపన్నా!!

మేం చదువుకునే రోజుల్లో విశేషంగా మా నాలుకల మీద పారాడిన గొప్ప పద్యమిది. మాట మాట్లాడితే మనం మన కోపాలను, చిరాకులను, ద్వేషాలను జంతువులపై ఆపాదించి కుక్కల కొడకా, గాడిద కొడకా, పందినాకొడకా, నక్కనాయాల, ముళ్లపందీ, కోతిగా, ముసంగి, కుంటిగుర్రమ్మ… అంటూ ఇలా జంతు సంకేతాలతో మనకు అయిష్టులైన వారిని తిడుతుంటాము గదా…

ఓ సందర్భంలో మనిషి పాలబడి ఇలాంటి తిట్లు పడిన గాడిద భోరుమంటూ విలపిస్తూ నా బతుకెంత హీనమని కిందబడి మరీ ఏడ్చిందట. ఆడిన మాట తప్పిన వాడిని గాడిద కొడుకుగా వర్ణించి ఎవరో ఈసడిస్తే, దారిన పోయే ఓ గాడిద ‘వీడా నా కొడుకు’ అని వలపోయిందట. నీతి తప్పినవాడికి తనతో బాంధవ్యం అంటగడితే గాడిద సైతం తన మనసు కష్టపెట్టుకుంది మరి.

మరి మాట తప్పినవారిని, నీతి తప్పిన వారిని, స్పూర్తి తప్పినవారిని, అక్రమమే, అధర్మమే, అన్యాయవర్తనమే తమ రక్త లక్షణంగా మెలుగుతున్నవారిని ఏమనాలి. కొన్ని జన్మలింతే, కొందరి మాటలు, చేతలు, ఆటలు కూడా ఇంతే అని సరిపెట్టుకోవచ్చా.. క్రికెట్ ఆస్ట్రేలియా బతుకేమిటి ఇంతలా చెడింది? క్రీడా చరిత్రలో సీరీస్ గెలుపొందిన ఏ జట్టైనా ఇన్ని తిట్లు తిన్న వైనం, తింటున్న వైనం విన్నామా కన్నామా?

ఇంతకీ ఆసీస్ క్రికెట్ జట్టుకు ఏమైంది?

కె.రాజశేఖర రాజు.

webdunia.com

చెన్నై

మొబైల్ : +91 9884612596

Email : raju.sekar@webdunia.net

My Another blog

http://raju123.mywebdunia.com/

Filed under: Uncategorized | No Comments »

-రాజశేఖర్
బలవంతుడ నాకేమని
పలువురితో నిగ్రహించి పలుకుట మేలా
బలవంతమైన సర్పము
చలిచీమల చేత చిక్కి చావదె సుమతీ….

మానవ అనుభవ సారాన్ని అత్యద్భుతంగా తాత్వీకరించిన ఈ పద్యం ఇప్పుడు మన పాఠశాల పిల్లలకు చెబుతున్నారో లేదో తెలీదు. కానీ, మొన్న పెర్త్‌లో ఆస్ట్రేలియా క్రికెట్ జట్టుకు జరిగిన జీవిత కాల పరాభవాన్ని చూశాక, చదివాక ఈ పద్య సారాంశం మరింత మహత్తరంగా బోధపడింది. క్రికెట్‌లో జయాపజయాలు ఎవరికయినా, ఏ జట్టుకయినా సహజమే కాబట్టి పెర్త్‌లో ఆసీస్ పరాజయాన్ని ఆటలో భాగంగానే చూడాలనడంలో అభ్యంతరకరమైన విషయం ఏమీ లేదు. కాని ఆటను యుద్ధంగా, గెలిచి తీరాల్సిన అనివార్య పోరుగా చూసేటవ్పుడు భారత్ విజయం కాని, ఆసీస్ పరాభవం కాని తాత్వికంగా మనకు బోధపరుస్తున్నదేమిటి?

ఉపఖండంలోనే కాదు క్రికెట్ ప్రపంచం ఎన్నాళ్లు గానో ఎదురుచూస్తున్న, కాంక్షిస్తున్న ఒకానొక మేటి ఘటనను భారత క్రికెట్ జట్టు మరోసారి పెర్త్‌లో లిఖించింది. పదే పదే తన విజయోన్మత్త మదగర్వంతో క్రికెట్ ప్రపంచాన్ని ప్రవర్తనతో కాక పొగరుతో శాసిస్తున్న ఒక దురహంకార శక్తికి జీవితంలో మర్చిపోలేని పరాభవం పెర్త్‌లో ఎదురైంది.

పెర్త్‌లో ఆసీస్ జట్టుకు ఏమైంది? తత్వశాస్త్రం తనదైన పాఠాన్ని నేర్పిందంతే.. నేను బలవంతుడిని… మాది ప్రొఫెషనల్ జట్టు…అలవోక విజయాలను ఆస్వాదించడమే మా తత్వం…మైదానంలోనే కాదు ఇతర సందర్భాల్లో కూడా విజయ గర్వాన్ని ప్రదర్శించడం మా జన్మహక్కు అంటూ గత దశాబ్దంపైగా విర్రవీగిన అహంకారికి తత్వశాస్త్రం మర్చిపోలేని పాఠం నేర్పింది..

మొదట్లో ప్రస్తావించిన పద్యభాగాన్ని చూద్దాం. “బలవంతుడ నాకేమని పలువురితో నిగ్రహించి పలుకుట మేలా” వినయాన్ని, ఒదిగి ఉండడాన్ని, అణకువను కాలంచెల్లిన అసమర్థ ప్రతీకలుగా లెక్కిస్తున్న ప్రస్తుత కాలంలో పై లక్షణాలు సర్వకాలాలకూ శిరోభూషణాలే అని సుమతీ శతక పద్యం ఎంత గొప్పగా మనముందు ఆవిష్కరించింది! 

పెర్త్‌లో జరిగిన ఆ చిరస్మరణీయ ఘటనను తత్వశాస్త్రం సాధించిన ఘనవిజయంగా చూడాలి. అవతలివాడు పొగరెక్కిన దున్నపోతే కావచ్చు (తత్వాన్ని పచ్చిగా గ్రామీణ వ్యావహారికంలో వర్ణిస్తే ఇలాగే ఉంటుంది), కన్ను మిన్నూ కానకుండా, వ్యవహరిస్తే, పొగరు నెత్తికెక్కితే, విజయం కోసం ఏ అక్రమ మార్గాలకైనా సై అంటే అందుకు శృంగభంగం పెర్త్‌లా ఉంటుంది.

పై పద్యంలో లాగా భారత్ ఇక్కడ చలిచీమల స్థాయిలో ఉండకపోవచ్చు.. గతంలోనూ 17 విజయాల రికార్డును ఆసీస్‌నుంచి అమాంతంగా కలకత్తాలో లాగేసుకున్న చరిత్ర భారత్‌దే మరి. కాని సిడ్నీలో జరిగిన అంపైరింగ్ అవమానాలపై, అనైతిక విజయం పట్ల ఆసీస్ కెప్టెన్‌తో సహా ఆ జట్టు సభ్యుల “స్వచర్మ సమర్థన”పై భారత్ తీసిన చావుదెబ్బే పెర్త్ ఘటన.

అనైతికంగా ఓడినా, మైదానంలో పదే పదే అవమానాలకు గురైనా, న్యాయమూర్తులే ఏమరుపాటుతో లేదా ఉద్దేశ్యపూర్వకంగా ధర్మాతిక్రమణ చేసినా, నీలో నైతిక ధృతి సడలకుంటే, ఐక్యత ఉంటే, వనరులను సరిగా ఉపయోగించుకుంటే…శక్తులను కేంద్రీకరిస్తే, గెలుపుకోసం కాకుండా మదినిండా స్పూర్తి మంత్రాన్ని ఒక జట్టు ఏకత్రాటితో జపిస్తే ఏ శక్తి ఆపగలదు?

భారత్ అదే చేసింది..అవమానకర ఓటమికి కృంగిపోని తత్వంతో శక్తిని కూడదీసుకుంది. వజ్రాన్ని వజ్రంతోనే కోయాలని నిర్ణయించుకుంది. ఎక్కడ ఆసీస్ అప్రతిహత విజయాల రికార్డు ప్రపంచ క్రీడా చిత్రపటంలో తిరుగులేకుండా మూడు దశాబ్దాలుగా లిఖించబడుతోందో, ఎక్కడ తన మాటకు చేతకు ఎదురులేదని ఆసీస్ విర్రవీగిందో అక్కడే భారత్ కుళ్లబొడిచింది.

ప్రపంచ చరిత్రకేసి చూస్తే ఒక చిన్న సైన్యం, అప్పటికే శక్తి ఉడిగిపోయినట్లనిపించిన చిన్నసైన్యం తన ఎదురుగా ఉన్న మహాసైన్యంతో తలపడి గెలిచిన ప్రతి ఘటనలోనూ పెర్త్ అనుభవమే మనకు కనిపిస్తుంది. ప్రతి పొగరుమోతుకు తనదైన కాలాంతం ఒకటి ఉంటుంది. సిడ్నీ వరకు విర్రవీగుతూ వచ్చిన ఆసీస్ తన కాలాంతాన్ని పెర్త్‌లో రాసుకుంది అంతే…

అంతమాత్రాన ఆసీస్ పని అయిపోయినట్లే అని ఎవరికీ భ్రమలు లేవు..విజయం తప్ప మరేదీ తలకెత్తుకోని ఆ జట్టు స్థాయిని ఆటలో (ప్రవర్తనలో కాదు) అందుకోవాలంటే ప్రతి కక్షులు ఎంతగా ఎదగాలో అందరికీ తెలుసు. కాని వెయ్యి గొడ్లను తిన్న రాబందుకు ఎక్కడో ఒక చోట ఏదో ఒక సంధి దశలో తాత్కాలికంగా అయినా సరే మరణశాసనం ఎదురవక తప్పదు. అదే పెర్త్. 
 

మనిషి అనుభవాల సారాంశాన్ని ఎన్ని సార్లు మనం చదువుకోలేదు? గడ్డిపోచలు మహా ఏనుగునే నిలవరించే ఘటనలు, తలలను పంజాతో పగులబెట్టుకోవడమే పనిగా పెట్టుకున్న పెద్ద పులిని లేగదూడలు కలిసికట్టుగా కుళ్లబొడిచిన ఘటనలు, అంతటి మహావృక్షం సైతం కేంద్రీకృతమైన పెనుగాలి తాకిడికి కూకటి వేళ్లతో సహా కూలిపోయిన ఘటనలు ఎన్ని మనం కథల్లో చదవలేదు?

ఇవన్నీ కలిస్తే ఒక పెర్త్ అవుతుంది. మూడ్రోజుల్లో భారత్ పని పట్టేస్తాం అంటూ విర్రవీగిన గర్వాంధకారాన్ని నాలుగురోజుల్లో నేల కూల్చి అహంకారానికే పాఠం నేర్పిన ఘటనకు తాత్విక నిరూపణే పెర్త్. అందుకే రణతుంగ మొదలు పసిపిల్లాడి వరకు ఆసీస్ పరాజయానికి పండగ చేసుకోవడం, సంబరపడడం. అప్రతిహత విజయాల జట్టు నివ్వెరపాటుతో కుప్పగూలిన క్షణాలు మరో సందర్భంలో అయితే దానికి కాసింత సానుభూతిని దక్కిస్తాయి. దక్కించాలి కూడా… పిడుగు పాటుకు గురైనా ప్రపంచంలో ఏ మూలనుంచి కూడా పిసరంత సానుభూతికి సైతం నోచుకోని ఆసీస్ జట్టు ఓడింది ఆటలో కాదు, నైతిక క్రీడాంగణంలో అంటే అతిశయోక్తి కాదు గదా..

బలవంతమైన సర్పము చలిచీమల చేత చిక్కి చావడం తథ్యం.. ఇది సుమతీ శతక కారుడు శతాబ్దాల క్రితం అందించిన మానవ అనుభవసారం. తాము చలిచీమలుగా తీసిపారేసిన జట్టు… అదీ పెర్త్‌లోనా భారత్ ఆటలు.. అంటూ విర్రవీగిన జట్టు.. మా గతి ఎవరికీ పట్టకూడదు అనేంత మౌలిక స్థాయిలో తత్వశాస్త్రం చేతిలో చావుదెబ్బ తింది. అందుకే ఇది ఆసీస్ జట్టు గర్వాంధ మదాంధతలకు గుణపాఠం కాదు. విజయాలను ఆస్వాదించండి.. అంతే కాని తలకెత్తుకుని మదించవద్దు. ప్రతి కక్షులను పురుగుల్లా చూడవద్దు. ఏ క్రీడలోనైనా పాటించి తీరవలసిన కనీస క్రీడా సంస్కారానికి దూరం కావద్దు… ఇదీ.. వ్యక్తులుగాను సమూహం గాను మనందరికీ పెర్త్ నేర్పిన గుణపాఠం..మనసారా మనం పెర్త్‌ను గౌరవిద్దాం..

మనిషి ఎన్ని ఉన్నత శిఖరాలను అధిరోహించినా, మన అవసరం కోసం, మన విజయం కోసం మౌలికమైన మానవీయ విలువలను కిందికి తోసేయవద్దు అనే మానవ సంస్కతీ సంప్రదాయాన్ని సమున్నతంగా నిలబెట్టిన ఆ క్రీడా మైదానానికి శిరసు వంచి నమస్కరిద్దాం..

విజేత భారత్, విజిత ఆసీస్. కాదు కాదు.. విజేత పెర్త్. మానవీయ సంస్కృతిని మళ్లీ నిలబెట్టిన పెర్త్. తల పొగరును కిందికి దించిన పెర్త్. సత్యం ఎప్పటికీ మెజారిటీ చేతుల్లోనే ఉండదు..బలాధిక్యుల చేతిలోనే ఉండదని నిరూపించిన పెర్త్. సత్యం మైనారిటీకి కూడా సొంతమవుతుంది. శక్తిలేని వారి శిరస్సుపై కూడా అది కిరీటధారణ చేస్తుందని చూపించిన పెర్త్. అందుకే పెర్త్‌ను కలకాలం గుర్తుంచుకుందాం. పెర్త్ నిలబెట్టిన మానవ సంస్కృతిని నిలబెట్టుకుందాం. విజేతల స్థానంలో మనం ఉన్నప్పుడు పరాజితులను గౌరవించాలని పెర్త్ నేర్పిన మహనీయ పాఠాన్ని తలకెత్తుకుందాం.
పెర్తాయనమః 

కె.రాజశేఖర రాజు.

webdunia.com

చెన్నై

మొబైల్ : +91 9884612596

Email : raju.sekar@webdunia.net

My Another blog

http://raju123.mywebdunia.com/

Filed under: Uncategorized | No Comments »

కరుణించవూ….

కలిమి లేములు కష్టసుఖాలు
కావడిలో కుండలనీ భయమేలోయి
కావడి కొయ్యేనోయ్ కుండలు మన్నేనోయ్
కనుగొంటే సత్యమింతేనోయి… ఈ వింతేనోయి..

గత 35 ఏళ్లుగా అంటే ఊహ తెలిసినప్పటినుంచీ, ఎన్ని వందలసార్లు వింటూ వచ్చానో ఈ పాటను…హిందూ వేదాంతాన్ని ఇంత నగ్నంగా, నిరామయంగా చాటి చెప్పిన బైరాగి గీతం (వైరాగ్య గీతం అంటే చక్కగా సరిపోతుందేమో) తెలుగు సినీ సాహిత్యంలో మరొకటి లేదేమో…ఈ పాట విన్న ప్రతిసారీ సంగీత బాణీ, ఘంటసాల మంత్ర స్వర మహత్తులో మునిగి తేలిపోవటమే తప్ప పాటలోని అంతస్సారం నా మనసుపై అంతగా ప్రభావం చూపించలేదనే అనుకుంటున్నా…

అయితే ఈ పాట వెలిబుచ్చిన వేదాంత సారం అనండి, ఈ మూడు దశాబ్దాల పైబడిన కాలంలో ఈ పాట భావం జీవితంలో చాలా సార్లు ఎదురైనందువల్ల అనండి..ఈ వైరాగ్యానికి దూరంగా ఉండడం గాని, దాని కఠిన వాస్తవానికి అవతల జీవించడం గాని నాకు సాధ్యం కాకుండా పోయింది. కలిమి లేములూ, కష్టసుఖాలు కావడి కుండలూ ఇవి ఎప్పుడూ పక్క పక్కనే ఉంటూ కొనసాగడం యాదృచ్ఛికం కాదు, అదొక తప్పని అనివార్య సత్యం అనేదే జీవితానికి సంబంధించి నేను నేర్చుకున్న ప్రాథమిక లక్షణం..

ఈ సత్యం మళ్లీ మరోసారి ఎదురైంది…ఏడాదిలో చివరి రోజు ఎప్పటిలాగే మా ఆఫీసులో రాబోయే కొత్త సంవత్సరానికి స్వాగతం పలుకుతూ సంరంభంగా వేడుక జరిగింది. వ్యక్తిగతంగా ఈ నూతన సంవత్సర వేడుకలు, జన్మదినోత్సవాలు, పండుగలు అంటే నాకు పెద్ద ఇష్టం లేకున్నా పదిమందిలో కలిసి ఉన్నప్పుడు ఇతరుల ఆనందోత్సాహాలలో ఏదో మేరకు పాలుపంచుకోవడం తప్పుకాదు అనే స్పృహతో నేను అలాంటి సందర్భాల్లో నా అభీష్టాన్ని పక్కన పెడుతుంటాను.

మనం ఏ రోజు సంతోషంగా, చల్లగా, ఏ ఇబ్బందులు లేకుండా మనదైన జీవితాలను గడుపగలమో ఆ రోజే, ఆ క్షణమే మనకు పండగ అనేది నా ఫిలాసఫీ…చావు, పుట్టుక; శుభం అశుభం వంటి ద్వంద్వాలు ఎదురైతే కూడా వాటి వ్యయాలను భరించలేని జీవితాలు లక్షలాదిగా దేశంలో ఇప్పటికీ ఉంటున్నప్పుడు వ్యక్తిగతంగా మనం జరుపుకునే ప్రతి శుభ సమయం కూడా మనపై నైతిక భారాన్ని మోపుతుందనే నా భయం…

దైనందిన జీవితంలో సంతోషకరమైన క్షణాలను అనుభూతించిన ప్రతిసారీ ఆ వెంటనే కొద్దో గొప్పో స్థాయిలో విచారకర క్షణాలను గడపాల్సిన అనివార్యతను ఇన్నేళ్లలో ఎన్నో సార్లు చవిచూసిన అనుభవం పీకుతూనే ఉంటుంది. నిజం చెప్పాలంటే ఇదొక ఫోబియా మాదిరిగా అవుతోంది నా విషయంలో..అందుకే నూతన సంవత్సర వేడుకలు ఆఫీసులో జరుపుకుంటున్న క్షణాల్లో నాలో ఏ మూలో భయం పీకుతూనే ఉంది. త్వరలోనే ఏ విషాదానుభూతులు చుట్టుముడతాయో అనే జంకు. కష్టం వెంట వచ్చే సుఖాన్ని సుఖం వెంబడే వెన్నంటి వచ్చే కష్టాన్ని ఎప్పుడైనా, ఎవ్వరైనా భరించాల్సిందే అనే మా అవ్వ ఫిలాసఫీ నాకు ఎంత స్వాంతన కల్గిస్తూ వస్తున్నప్పటికీ ఆ ద్వందాల వైరుధ్యాన్ని ప్రత్యక్షంగా చవిచూసిన ప్రతిసారీ వైరాగ్య భావనే మరి.

అదే వైరాగ్యంతో…డిసెంబర్ 31 సాయంత్రం వేడుకల్లో పాల్గొని, తీరా పని ముగిసి ఇంటికి బయలుదేరబోతూంటే ఆ క్షణం…నేను భయపడుతున్న ఆ విషాదక్షణం రానే వచ్చింది..రిజిస్టర్‌లో సంతకం పెట్టి (ఇమెయిల్ రూపంలో ఆన్‌లైన్ సంతకాలు పెడుతున్నప్పటికీ మళ్లీ రిజిస్టర్‌లో కూడా సంతకాలు పెట్టవలసిరావడం భారతదేశ పని సంస్కృతిలో భాగమేమో..) పక్కకు తిరిగితే నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షల బోర్డు మీదే మరో చిన్న పేపర్‌లో ఈ విషయం రాసి ఉండడం గమనించాను. మా ఆఫీసులో పనిచేస్తున్న అసిస్టెంట్ రంగరాజన్ వాళ్ల నాన్న క్రితం రోజే గుండెపోటుతో పోయారని…

ఇప్పుడు చెప్పండి.. ఎంతమంది సంతోషకర క్షణాలు రంగరాజన్ కుటుంబానికి కలిగిన విషాదస్థితిని పూడ్చగలవు? నిన్నటిదాకా మా అందరి సంతోషం కోసం, నూతన సంవత్సర వేడుకలకోసం అవసరమైన కృషిలో భాగమైన రంగరాజన్, తన వృద్ధ తండ్రిని పోగొట్టుకున్న జీవన భీభత్సం బారిన పడి వేడుకలకు దూరమయ్యాడు. ఇంతమంది జీవితాల్లో కొత్త వెలుగులను, ఆశలను, ఆలోచనలను పెంచిన ఆ సంతోషకర ఘట్టమే మరోవైవు అనూహ్యంగా రంగరాజన్ కుటుంబంలో అదేక్షణంలో పిడుగులు కురిపించింది.

నా జీవితానుభవం మళ్లీ ఇక్కడా రుజువైనందుకు నవ్వాలో ఏడ్వాలో తెలియని స్థితి…ఇలా ఎంతమంది రంగరాజన్‌లు మన మధ్యే ఉంటూ జీవితం పిడిగుద్దుల బారిన పడి కాసిన్ని క్షణాల సంతోషానికీ దూరమయ్యారో, దూరమవుతున్నారో..కనీసం తనకు స్వాంతన చెప్పేందుకు కూడా మనిషి అందుబాటులో లేని స్థితి. ఆ సాయంత్రం మా అందరి ఆనందాల విలువెంత? చెట్టంత మనిషిని పోగొట్టుకుని రంగరాజన్ కుటుంబం ఆ రాత్రి అనుభవించిన పెనువిషాదం విలువెంత?

మూడు రోజుల సెలవు తర్వాత ఇవ్వాళే తను తిరిగి ఆఫీసుకొచ్చి తిరిగి తనదైన సేవలో మునుగుతున్నప్పుడు తండ్రిని పోగొట్టుకున్న ఆ పరిదీన వదనంకేసి చూడలేకపోయాను. కడసారి చూపులకు కూడా నోచుకోలేదని, అమ్మ చెల్లి చూస్తుండగానే పోటుకు గురై అలాగే ఒరిగిపోయాడని చెబుతూంటే మూగగా చూస్తుండిపోయా..తండ్రి మరణం వల్ల వచ్చే నెలలో జరగాల్సిన చెల్లెలి పెళ్లి కూడా ఇబ్బందుల్లో పడిందని తను చెబుతుంటే ఎవరి గొంతైనా పెగులుతుందా ఆ క్షణాల్లో..

జననం తథ్యం…మరణం తధ్యం..కాని ఆనందం వెంటే విషాదం ఎల్లప్పుడూ తథ్యమేనా? కష్టం సుఖం చెప్పిరావు అని నానుడి. చావుకూడా పెళ్లి లాంటిదే బ్రదర్ అని సినిమా పాట…కాని ఇంత నగ్నంగానా..ఇంత దయా రహితంగానా…మన అనుభవంలోకి వస్తే గాని పదే పదే జరుగుతున్న ఈ ఆకస్మిక విషాదాల తాకిడిని ఎవరైనా అనుభూతి చెందడం కష్టమేమో… చివరకు మా అవ్వ వైరాగ్య చింతనే అందరికీ స్వాంతన కల్గిస్తుందేమో.. భరించాలి.. అన్నిటినీ ఏకదృష్టితో భరించాలి..మనమేం చెయ్యలేం….ఇంతేనా..ఎంత గొప్ప జీవితాలు మనవి…….

ఆఫీసులో ఎవరికయినా పెళ్ళిళ్లు జరిగితే తలా ఒక చెయ్యి వేసి నవదంపతులకు చిన్నదో పెద్దదో బహుమతి ఇచ్చే సంప్రదాయాన్ని ఇలా విషాదమరణాల సందర్భంగా కూడా మన శక్తికి తగినట్లుగా నగదు రూపంలో కొనసాగిస్తే… ఎవరూ కోరుకోకూడని, ఎవరికీ రాకూడని పెనువిషాదాలనుంచి మనుషులకు కాసింత తెరిపి ఇచ్చే అవకాశం మనుష్యమాత్రులుగా మనకు ఉంటుందేమో కదా…పెళ్లికైనా చావుకైనా కలిసి వచ్చి పంచుకునే ఆ ఒకనాటి పల్లెపట్టుల మహత్తర సంస్కృతి మళ్లీ జీవితంలో పాదుకుంటే ఎంత బాగుంటుంది?

రంగరాజన్ తండ్రి మరణం మనలను కూడా కాస్త ఈ దిశగా కదిలిస్తే…

 కె.రాజశేఖర రాజు.

webdunia.com

చెన్నై

మొబైల్ : +91 9884612596

Email : raju.sekar@webdunia.net

My Another blog

http://raju123.mywebdunia.com/

Filed under: Uncategorized | No Comments »

కృష్ణమూర్తి టీచర్….

ఇప్పుడు విద్య వ్యాపారంగా మారి అటు టీచర్లూ, ఇటు పిల్లలూ క్షణక్షణమూ లెక్కించుకునే కాలం కాబట్టి పిల్లల, టీచర్ల మనస్తత్వాలు మొత్తం మీద ఎలా ఉంటున్నాయో తెలీదు కాని….మారోజుల్లో టీచర్లు ఏ క్లాసు పాఠం చెప్పేవారు అయినా సరే సబ్జెక్టు మాత్రమే కాక జీవితానికి సంబంధించిన విలువల గురించి సందర్బం వచ్చినప్పుడల్లా పిల్లల మనసుల్లో నాటేవారు. విసుగు తెప్పించే మామూలు పాఠాల కంటే అప్పుడప్పుడూ అయ్యవార్లు చెప్పే ఇలాంటి జనరల్ విషయాలే చాలా బాగుండేవి.

అయితే వాటిని ఎంతవరకు పాటించాం అనే అంశం కంటే క్లాసుపాఠాల బోర్ నుంచి మా తరం పిల్లల్ని తప్పించడమే కాదు. ఆరేడు గంటలపాటు నిరవధికంగా రకరకాల పాఠాలు వినవలసివచ్చిన మాకు అవి పెద్ద ఉపశమనం గాను, నిద్రమత్తునుంచి వదిలించేవి గాను ఉండేవి. ఊళ్లల్లో హరికధ, బుర్రకథలు వంటివి సుదీర్ఘంగా ప్రదర్శిస్తున్నప్పుడు హరదాసులు, గాయకులు అప్పుడప్పుడు చెప్పే పిట్టకథలు సైతం ఇలా జనం నిద్రను పోగొట్టి మళ్లీ కథలో లీనం చేయడానికి ఉపయోగపడేవి కదా. అసలు పిట్టకథల ప్రయోజనం ఇందుకోసమేనేమో..

మేం ఊర్లో అయిదోక్లాసునుంచి గెంతు వేసి మా పల్లెకు రెండు కిలోమీటర్ల దూరంలోని సెకండరీ స్కూల్‌లో ఆరవ తరగతికి వెళ్లినప్పుడు హిందీ టీచర్ అయిన కృష్ణమూర్తి సార్ చెప్పిన మాటలు ఇప్పటికీ నా చెవుల్లో గింగురుమంటున్నాయి. ఆయన తొలిరోజు మా క్లాసుకు వచ్చినప్పుడే అందరివద్దా నోట్సు ఉన్నాయా అని అడిగి ఈ వాక్యం రాసుకోమని చెప్పారు. “సోమరులకెందునూ మోక్షము లేదు…” చాలా సాదాసీదాగా ఆయన ఈ వాక్యాన్ని వ్యాఖ్యానించేవారు.

“పల్లెబడులలోంచి పెద్దబడికి వచ్చారు కాబట్టి అయిదారు సబ్జెక్టులు చదివి మననం చేసుకోవాల్సి ఉంటుంది కాబట్టి ఏరోజు పనిని ఆ రోజే పూర్తి చేసుకోండి. ఎప్పుడూ ఏ పనిని పెండింగ్‍‌లో పెట్టవద్దు. అలా పెండింగ్‌లో పెట్టకూడదు అని తెలిసి వచ్చేలా, గుర్తు చేసేలా మీ ప్రతి నోట్స్ పుస్తకంలోనూ సోమరులుకెందునూ మోక్షము లేదు అని రాసుకోండ్రా” అని పురమాయించేవారు. ఒకవేళ ఏ పిలగాడయినా తాను చెప్పినట్లు నోట్సులో ఈ వాక్యం రాసుకోలేదని కనిపెట్టినట్లయితే వెంటనే తొడబెల్లం పెట్టేవారు.

రాయలసీమలో పిల్లలను కాస్త తీవ్రంగా దండించాలనుకునే అయ్యవార్ల చేత వజ్రాయుధం లాంటిది ఈ తొడబెల్లం. ఏ కాలంనుంచి ఈ శిక్షా పద్ధతిని అమలు చేస్తూ వచ్చారో తెలీదు కాని దీనికి గురైన పిల్లలకు మాత్రం ఆ రాత్రి నిద్ర పట్టదంటే నమ్మండి. తప్పుచేసిన పిల్లలకు చెంప పగులకొట్టడం, వీపుమీద పిడిగుద్దులతో సత్కరించడం వంటి మామూలు శిక్షలు సరిపోవనుకున్నప్పుడు గురువులు వెంటనే పిల్లల తొడను చేతి వేళ్లతో పట్టుకుని మెలిపెట్టేవారు. మెలిపెట్టడంతో పాటు ఒక్కోసారి గిచ్చేవారు.

ఇది ఎంత సుదీర్ఘకాలంపాటు కొనసాగితే పిల్లవాడికి అంతసేపు నరకం కనబడుతుందన్నమాట. ఒక్కోసారి ఇంటికి పోయాక కూడా ఆ తొడబెల్లం సలుపు, గిచ్చుడు తగ్గకపోతే అమ్మ దగ్గర పట్టు వేయించుకునేవారం. తమ బిడ్డలను అలా హింసించిన టీచర్ల బతుకును గ్రామీణ తిట్లతో అమ్మలు ఉతికేసేవారనుకోండి. అలా ఆయన పెట్టే ఈ రకం హింసకు తట్టుకోలేక అందరమూ ఈ వాక్యాన్ని నోట్సులలో నింపేవారం. నోట్స్ మధ్య పేజీలలో కూడా పుట పైభాగాన రాసుకోమని చెప్పేవారాయన.

అలా అయిదేళ్లపాటు ఆయన చెప్పిన ఈ మెరుపువాక్యం అలాగే మాకు గుర్తుండిపోయింది. ఇంటర్ డిగ్రీల్లో సైతం నోట్స్ పుస్తకాలలో ఇది అలవాటుగా రాసుకుంటూ వచ్చాను. అయితే మేం ఎంతవరకూ ఈ వాక్యసారాంశాన్ని ఆచరించామంటే చెప్పలేను. స్కూల్లో ఏడెనిమిది గంటల వరుస శిక్ష పూర్తయ్యాక పల్లెటూళ్ల విద్యార్థులకు పనులు, ఆటలు, భజనలు ఇవి ఇచ్చే ఉత్సాహం అంతా ఇంతా కాదు కాబట్టి వెంటనే మేం ఇటు వైపుకు మళ్లేవాళ్లం.

వ్యవసాయం లేదా ఊర్లో వృత్తి పనులు చేసుకునే కుటుంబాలనుంచి వచ్చిన వారే మా స్కూల్లో అన్ని క్లాసుల్లో ఉండేవారు. సహజంగానే చదువు పట్ల ఉద్యోగస్తుల కుటుంబాల్లో మాదిరి కఠినమైన సమయపాలనను మేం పాటించేవాళ్లం కాదు. గ్రామీణ పిల్లలకు చదువు మాత్రమే వ్యాపకం కాదు. తమ స్థాయిల్లో వ్యవసాయ, వృత్తి పనుల్లో పాల్గొనవలసి రావడం వల్ల మాకందరికీ చదువు పట్ల కంటే వృత్తిపనుల పట్లే ఎక్కువ ఆసక్తి, అనురక్తి ఉండేవి.

అందుకే బడికి పోవడం, స్కూలుకు పోవడం కంటే బడినుంచి బయటపడిన వెంటనే ఏదో ఒక విధమైన ఆటల్లో, పనుల్లో, భజన, పల్లీయ సంస్కృతికి సంబంధించిన ఇతరవ్యాపకాల్లో పాల్గొంటూ పరమానందంగా గడిపేవాళ్లం. అది పైచదువులకు పోవడానికి, మంచి వృత్తి చదువులు ఎన్నుకోవడానికి చాలామందికి ఆటంకంగా నిలిచేది.

‘చదువుకోకుంటే బిచ్చమెత్తుకోని తిరుగుతార్రా’ అంటూ టీచర్లు చెప్పే చదువుల సారానికి, ‘పనులు చేయకపోతే కూడా బిచ్చమెత్తుకొని తిరుగుతార్రా’ అంటూ మా పెద్దవాళ్లు చెప్పే జీవన సారాంశానికి ఎక్కడో లంకె తప్పింది కాబట్టి ఈ గొప్ప సత్యం కూడా ఆచరణలో అలా అటకెక్కిపోయింది కానీ, నా జ్ఞాపకాల దొంతరలో మాత్రం ఈ వాక్యం అలాగే నిలిచిపోయింది.

“సోమరులకెందునూ మోక్షము లేదు….”

కె.రాజశేఖర రాజు.

webdunia.com

చెన్నై

మొబైల్ : +91 9884612596

Email : raju.sekar@webdunia.net

My Another blog

http://raju123.mywebdunia.com/

Filed under: Uncategorized | No Comments »

శతాబ్దాల చరిత్ర హతం..

పదో తరగతి చదువుతున్నప్పుడు జరిగిన సంఘటన…సైన్స్ మాష్టార్ల హవా ఇప్పుడే కాదు అప్పుడూ నడుస్తున్న కాలం. అందులోనూ బౌతిక రసాయన శాస్త్రాల అధ్యాపకులు అంటే కఠినాత్ములు అని పేరుపడిన కాలం. మా స్కూల్లో ఫిజికల్ సైన్స్ -ముద్దుగా ఫిజిక్స్ అని పిలిచేవారు- టీచర్ రంగారెడ్డి అని ఉండేవారు. ఆయన పేరు ఫిజిక్స్ సారుగానే మాలో ముద్రించుకుపోయింది. పల్లెటూళ్లు కేంద్రంగా ఉండే స్కూల్లో చదువుకున్నాం. మా కాలంలో అంటే 1970లలోనూ అయ్యవార్లు అంటే వణికి చచ్చేవాళ్లం.

మా రంగారెడ్డి సార్‌ది పాఠం మాత్రమే చెప్పి సీరియస్‌గా ఉండే తత్వం. టీచర్ పాఠం చెప్పేతీరు మాత్రమే కాకుండా, పిల్లలతో మెలిగే తీరు, వ్యక్తిగతంగా వారు వ్యవహరించే తీరు వీటన్నిటిని బట్టి వారికి తగిన ముద్రలు వేసుకుని పిలుచుకునేవాళ్లం. టీచర్లు అంటే వణుకే అయినా వాళ్లు మమ్మల్ని సకారణంగానో అకారణంగానో తిట్టినా, కొట్టినా ఆ ఉక్రోషంతో వారిని వెక్కిరించే పేరు పెట్టేసుకుని ఆనందించేవాళ్లం. ఎవరిమీద అయినా నెగటివ్‌గా ముద్రపడితే వెంటనే వారికి నిక్‌నేమ్‌లు తగిలించేయడం ఇప్పటికీ సమాజంలోని అన్ని రంగాల్లో, అన్ని వృత్తుల్లో ఉందనుకోండి.

మా రంగారెడ్డి సార్‌కు కూడా ఒక పేరుండేది. బక్కోడు అని. ఎందుకీ పేరు వచ్చిందంటే.. క్లాసులో మగ ఆడపిల్లల మధ్య ఆయన చూపించే పక్షపాతం అంతా ఇంతా కాదు. మగపిల్లలం మేం తప్పు చేస్తే ఒకవిధంగా ఆడపిల్లలు తప్పు చేస్తే ఒకరకంగా ఆయన వ్యవహరించేవారు. అదీ క్లాసులో ఆయన అడిగింది చెప్పకపోతే బెంచీ ఎక్కించి ముప్పావు గంట సేపూ నిలబెట్టడం. వెక్కిరించడం..ఇంకా తిక్కరేగితే ఎక్కడయితే మేం తప్పు చెప్పామో లేక తప్పుగా రాశామో ఆ వాక్యాన్ని కనీసం నూరునుంచి వెయ్యిసార్లు రాసుకువచ్చి మరుసటి రోజు చూపమనడం, ఇంకా కోపం తీరకపోతే తొడ బెల్లాలు పెట్టడం… ఇది మాకు ఎంత చిన్నతనంగా ఉండేదంటే.. – ఎందుకంటే మేం అప్పటికే పెద్దమొగోళ్లం కదా- ఈయనతో ఎలా వేగేది అనే చింతతో చివరకు ఏం చేయలేక బక్కోడు అని పేరెట్టేసుకుని పిలుచుకుంటూ ఆనందించేవారం.. ఆయన బక్కగా పొడుగ్గా ఉంటారు కాబట్టి ఈ పేరు పడింది.

ఏ క్లాసులో అయినా కాస్త పెడసరంగా, పొగరుమోతులుగా, టీచర్‌కు లొంగని వాళ్లుగా కొన్ని మొండి ఘటాలుంటాయని అందరికీ తెలిసిందే కదా..ఆ పెడసరానికి, పొగరుమోత్తనానికి, మొండికి సామాజిక కారణాలు ఉంటాయనుకోండి. మా క్లాసులోనూ గిరిధర్ అని ఒక విద్యార్థి ఉండేవాడు. అతనికి తోడు కొందరు పెద్దమొగోళ్లు..గుంపుగా ఉండేవారు. అల్లరి చేష్టలు, కామెంట్లు, పుకార్లు, దాదాగిరి ఇలా అన్నింట్లో ఫస్టే వాళ్లు.. వాళ్లజోలికి మేం పోయేవాళ్లం కాదు. ఎందుకొచ్చిన తంటా అని. మా ఫిజిక్స్ సారు కూడా వీళ్లను తిట్టడం వరకు మాత్రమే చేసి దూరంగా ఉండేవారు. అయితే ఈయనలోని ఆడపిల్లల పట్ల పక్షపాతం అంటే ఈ గుంపుకు కూడా ఒళ్లు మంట.

ఒకరోజు రానేవచ్చింది. జీవితాంతమూ మరవలేని సంఘటన. ఆయన ఎప్పటిలాగే పాఠం చెబుతున్నారు. ఈ మథ్య కాలంలో ఆ గుంపును తరచుగా కామెంట్ చేయడం, ప్రత్యేకించి గిరిధర్‌ని లక్ష్యంగా పెట్టుకుని వెక్కిరించడం ఎక్కువైంది. దీంతో వాళ్లు కూడా కాసింత వేడిగా ఉన్నారు. ఆరోజు పాఠం మధ్యలో ముందు గిరిని ప్రశ్న అడిగి తను చెప్పలేకపోతే ఆడపిల్లలవైపు చూసి మూడు పూటలా తిండికి మాత్రం తక్కువ లేదు.. చదువులో మాత్రం సున్న అంటూ వెక్కిరించారు. అసలే కసిగా ఉన్న గిరి కందగడ్డలా ముఖం పెట్టుకుని తీక్షణంగా చూశాడు.

దీంతో మరింత మండిపోయిందాయనకు..ఒక్కసారిగా గర్ల్స్ బెంచీలనుంచి ఇవతలికి వచ్చి గిరిని సమీపించారు. మాటలతో రెచ్చగొట్టారు. పల్లెటూర్లలోని స్కూళ్లలో పిల్లల కులాలను, వృత్తులను టీచర్లు ఈసడించడం, పిల్లలను తిట్టే సందర్భాల్లో వారి కులాలను ప్రస్తావించడం మా రోజుల్లో పరిపాటిగా ఉండేది. గిరిని కూడా ఇలాగే అతడి కుటుంబం చేసే వృత్తిని ఆవేళ ఆయన నిందించారు. అంతటితో కోపం చల్లారక కొట్టడానికి చెయ్యెత్తారు.

అప్పుడు జరిగిందా సంఘటన.. గిరి ఎప్పుడు ఫిజిక్స్ సార్ చెయ్యిని అలాగే పట్టేసుకున్నాడో, ఎప్పుడు ఆ చేయిని వడతిప్పాడో తెలీదు. సార్ చేతిని వెనక్కు విరిచి ఒక నెట్టు నెట్టగానే ఆయన తోసుకుంటూ పోయి అల్లంత దూరంలో విసురుగా పడిపోయారు. అయ్యవారు పిల్లలను శిక్షించడం అనే శతాబ్దాల చరిత్ర ఒక్కసారిగా తిరిగబడినట్లయింది ఆరోజు. క్లాస్ మొత్తం నిశ్శబ్దం. మ్రాన్ప్రడిపోయాం మేమయితే..చీమ చిటుక్కుమన్నా వినిపించే స్థితి..ఒక్కసారి తన పరిస్థితి అర్థమైందాయనకు. తన ఇన్నేళ్ల జీవితంలో కలలోనైనా ఊహించని పరిస్థితి ఎదురైంది.

అలా అని తిరగబడి కొడితే…మళ్లీ గిరి పట్టుకుని తోస్తే..ఏం జరుగుతుందని భయపడ్డారో, అవమానం ఫీలయ్యారో కాని ఒక్కసారిగా వెనక్కు నడిచి కుర్చీ వద్దకు పోయారు. గెటవుట్ ఆఫ్ మై క్లాస్…ఒక్క క్షణం ఉన్నా ఇంక నేను క్లాసు చెప్పను.. అంటూ ఎగిరాడు. బిత్తరపోయిన స్థితిలో మేం ఇంకా అలాగే చూస్తుండిపోయాం. జరుగుతున్న ఘటనను ఇంకా పొడిగించడం బాగుండదని అనుకున్నాడో ఏమో గిరి మౌనంగా క్లాసులోంచి వెళ్ళిపోయాడు.

ఆ మరుసటి దినం నుంచి వారిద్దరికీ మాటల్లేవు. మాటల్లేకపోతే పోనీ.. మనకేం.. కానీ…ఊహించని ఒకమార్పు జరిగిందాయనలో..ఆయన మగపిల్లలను వెక్కిరించడం కాని, పక్షపాతం చూపడం కాని, వృత్తులను, కులాలను పట్టుకుని తిట్టడం కాని ఆ రోజునుంచి మేం చూడలేదు. ఒక టీచర్‍లో పరివర్తన అని చెప్పడం కన్నా తాను ఎక్కడ హద్దు మీరడం జరిగిందో ఆయనకు అవగతమైందనుకుంటా. శిక్షించడం మాత్రమే హక్కుగా పెట్టుకున్న గురుత్వానికి ఆరోజు మా క్లాసురూంలో జరిగింది ఘోరావమానమే కావచ్చు. ఒక పిల్లవాడు పెద్దవాడిపై చెయ్యి ఎత్తకూడదు అనే సహజ మానవ నీతిసూత్రానికి ఆరోజు భంగం కలిగి ఉండవచ్చు..ఆ రోజు గిరి తన టీచర్‌పై తిరగబడిన తీరును మాలో చాలామంది విమర్శించి ఉండవచ్చు కూడా..

కానీ. ఈ సంఘటన మనకు ఏం చెబుతోంది? హద్దు మీరకూడదు అనే.. మనం ఏ రంగంలో ఉన్నా, ఎంత అధికారిక స్థాయిలో ఉన్నా, ఆ రంగానికి, ఆ స్థాయికి అతీతంగా సమాజం, సహజ న్యాయం మానవజాతిపై విధించిన వెలలేని హద్దును ఎవ్వరూ, ఎలాంటి పరిస్థితిలోనూ మీరకూడదు అనే. సంవత్సరాల తరబడి తిరుగులేని అధికారంతో పిల్లల విధేయతనే చవిచూసిన ఆయన తనకు తిరుగులేదనే సత్యానికి కూడా ఒక హద్దు ఉంటుందని గమనించలేకపోయారేమో..తత్వశాస్త్ర భావనలు తిరగబడేది సరిగ్గా ఇలాంటి సందర్భాలలోనే…

పెత్తనం చేయడమే అలవాటుగా పెట్టుకున్న భర్తపై ఏదో ఒక రోజున భార్య తిరగబడితే…పీడించడమే పనిగా పెట్టుకున్న యజమానిపై ఏదో ఒకరోజున బానిస తిరగబడితే..పిల్లలపై సంపూర్ణాధికారం తనదే అని వారిని దండించే తండ్రిని ఆ పిల్లలే ఏదో ఒకరోజున ధిక్కరిస్తే….. భర్త స్థానాన్ని, యజమాని స్థానాన్ని, తండ్రి స్థానాన్ని ఆ పెత్తనానికి, పీడనకు, దండనకు గురవుతున్న వారు తోసిరాజన్నట్లే కదా.. ఇలా జరగటం ఖాయం అని చరిత్ర ఎన్నిసార్లు చెప్పలేదు మనకు…

సరిగ్గా నిన్నగాక మొన్న హైదరాబాద్‌లో తన సొంత కానిస్టేబుల్ చేతిలో దయనీయంగా హతమైన ఆ అడిషనల్ డిజిపి విషాదాంతం చెప్పే చరిత్ర సారమేమిటి? అపరిమితాధికారం కూడా ఎప్పుడో ఒకసారి కరుస్తుందనే కదా. మనుషుల నిజమైన అవసరాలను కూడా పట్టించుకోని ఆ ఉన్నతాధికారిని చంపి జైలుకు పోవడానికి కూడా సిద్ధపడిన ఆ కానిస్టేబుల్ కసికి మూలం ఇదే కదా…

ఎన్ని చరిత్ర, సాంఘిక శాస్త్ర పాఠాలు చదివినా బోధపడని సత్యం ఆరోజు మాకు క్లాసురూంలో ఆ ఘటనతో చక్కగా బోధపడింది. ఎంత ఎదిగినప్పటికీ మనకంటూ సహజ న్యాయం విధించిన హద్దు అంటూ ఒకటి ఉంటుంది. దండనాధికారానికి కూడా ఓ హద్దు అంటూ ఉంటుంది. దాన్ని మీరవద్దు… హద్దు మీరవద్దు..గీత దాటవద్దు…

కె.రాజశేఖర రాజు.

చెన్నై

మొబైల్ : +91 9884612596

Email : raju.sekar@webdunia.net

Filed under: Uncategorized | No Comments »