కారుణ్య

పొద్దుట్నుంచీ ఒకటే ఆలోచన
ఏదో రాయాలి, చెప్పాలి
ఏం చెప్పాలి, ఎలా చెప్పాలి
చెప్పాలన్న విషయంలో స్పష్టత ఉన్నా,
ఎలా ప్రారంభించాలో తెలియని అయోమయం

కానీ చెప్పాలి..
తానున్నంతవరకూ గుర్తుండిపోయేలా
అనుక్షణం గుర్తు చేస్తుండేలా
అసలు మరపు అనేదే ఎరుగకుండా
సూటిగా చెప్పాలి
కానీ ఎలా…?

రోజులా రేపు తెల్లారుతుంది
అదేం పెద్ద విషయం కాదు
ఆ రేపటిలోనే ఎంతో విషయం ఉంది
ఆ రేపటిలోనే ఎంతో జీవితం ఉంది
ఆ రేపటి రోజునే
మా ప్రియమైన పుత్నరత్నం
దేవకన్యలు తోడురాగా
ఈ భూమిమీద వాలిపోయాడు

మావాడి ప్రతి పుట్టినరోజునా
వచ్చే గిఫ్ట్‌లను చూస్తూ.. ఆ దేవుడికి
మనసులో థ్యాంక్స్ చెప్పేస్తుంటా
ఎందుకంటే…
ఆ దేవుడు చాలా పెద్ద గిఫ్ట్‌ను
తన రూపంలో మాకు ఇచ్చినందుకే…

విషయం పక్కదారిపట్టకముందే…
బ్యాచిలర్‌గా చివరి పుట్టినరోజు
జరుపుకుంటున్న ముద్దుల తనయుడా…
పెళ్లంటే నూరేళ్ల పంట.. ఇది అందరూ చెప్పేదే
కానీ పెళ్లంటే…
కొత్తల్లో లోకాన్నే మర్చిపోయేలా ఉండటమూ కాదు
పాతబడేకొద్దీ అనుమానాలూ, అవమానాలూ కాదు
పెళ్లంటే ఇద్దరి మధ్య ఉండే నమ్మకం

పరస్పరం నమ్మకం, ప్రేమాభిమానాలతో
మీ జీవితం నల్లేరుమీద నడకలా
మూడు పువ్వులు, ఆరు కాయలుగా
హాయిగా, ఆనందంగా సాగిపోవాలని
ఇలాంటి పుట్టినరోజులు
మరిన్ని జరుపుకోవాలని
మనస్ఫూర్తిగా ఆకాంక్షిస్తూ…
విష్ యూ హ్యాపీ బర్త్ డే మై డియర్ సన్…!!

(డిసెంబర్ 21న పుట్టినరోజు జరుపుకోబోతున్న మా పుత్రరత్నానికి ఆశీస్సులతో…)

ఆకాశంలో నల్లటి మేఘాల్లాగా
నా మదిలోనూ దిగులు మబ్బులు

అమ్మా..
ఈ లోకంలో పచ్చనోట్లకున్నంత
విలువ మనుషులకు లేదు కదూ..?
రాకెట్‌కంటే వేగంగా మావాడి ప్రశ్న
ఇందాకటి దిగులుకి కారణం ఇదే

మనుషులకూ విలువుందని
అబద్ధం చెప్పలేని నిస్సహాయత
మనిషి సృష్టించిన ఆ నోట్లు
నేడు ఆ మనిషినే ఆడిస్తున్నది నిజం

లేదు నాన్నా…
పచ్చనోటుకంటే మనుషులకే విలువెక్కువని
గొంతు పెగుల్చుకుని చెప్పబోతున్నానా…
ఆస్తి కోసం తల్లినే నరికిన తనయులు
అంటూ… విషయం విషాదమైనదైనా
ముఖంనిండా నవ్వులతో
న్యూస్ రీడర్ వార్తా పఠనం..

ఎక్కడో పాతాళంలోంచి
మనుషులకే విలువెక్కువ నాన్నా
అంటూ నా మనసు ఘోషించినా
పచ్చనోటుముందు
రక్త సంబంధాలు బలాదూర్
వార్తా కథనం పచ్చిగా చెప్పేసింది..

మనసు మూగగా రోదిస్తుంటే..
ఇందాకటి దిగులు మేఘాలు
కన్నీటి జల్లులై…
మనుషులకే విలువుండే రోజులు
తప్పక వస్తాయంటూ…
నన్ను ఊరడించాయి…
ఆరోజులు వస్తాయా…?!

ఉదయంనుంచీ మా చిన్నాకు ఎన్నిసార్లు ఫోన్ చేశానో గుర్తులేదుగానీ.. సాయంకాలంగా మళ్లీ ఫోన్ చేశాను..

ఇటువైపునుంచి “ఇప్పుడెలా ఉంది?” అన్నాను..

“అబ్బా.. తల్లీ నేను బాగానే ఉన్నాను. ఎన్నిసార్లు ఫోన్ చేస్తావు.. మరీ అంత తిక్క అయితే ఎలా..?” అన్నాడు అటువైపునుంచి..

“అది కాదు నాన్నా.. నీరసంగా ఉందా..? ఏమైనా తిన్నావా..? ఏవైనా పండ్లు, లేదా బిస్కెట్లు తెప్పించుకుని తింటే కొంచెం శక్తి వస్తుంది కదా..” అన్నాను

“అవేమీ అవసరం లేదు.. నేను బాగానే ఉన్నాను. నేనేమైనా పేషెంటునా, నువ్వు మరీ అంతగా ఇదైపోతున్నావు” అన్నాడు కొంచెం కోప్పడుతూ..

“సర్లే నువ్వు కోప్పడకు.. జాగ్రత్తగా ఇంటికి రా.. అది సరే బండి నడిపేందుకు ఓపిక ఉందా..?” అనగానే,

“పిన్నీ.. నేను ఆరోగ్యంగానే ఉన్నా, ఎలాంటి నీరసం లేదు ఇంటికి జాగ్రత్తగానే వస్తాను, ఇంటికి వచ్చాక వివరంగా మాట్లాడదాం..” అన్నాడు.

ఆ తరువాత వంట పని ముగించుకుని, మావాడి కోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నా..

చూస్తుండగానే చిన్నా వచ్చేశాడు.. రోజూ రాత్రికి ఇంటికి రాగానే తనను అంతగా పరిశీలించి చూడని నేను, ఈరోజు మాత్రం మొహంలోకి గుచ్చి గుచ్చి చూస్తున్నా.. నా చూపుల్ని చూసిన తనకి నవ్వు వచ్చేసింది. అయినా నా కోపాన్ని చూసి ఆపుకుంటూ ప్రెషప్ అయ్యి వచ్చాడు. తినడానికి వేరుశెనగ గింజలు వేయించి పెట్టాను.

గింజల్ని తింటూ ముసిముసిగా నవ్వుతున్న తనతో “నువ్వు చేసేది ఏమైనా బాగుందా చిన్నా..” అన్నాను.

“ఏంటి పిన్నీ, వేరుశెనగ గింజలు తినడం కూడా తప్పేనా, ముందే చెబితే తినకపోదును కదా..” అన్నాడు బుంగమూతి పెట్టి.

“వెధవా జోకులేశావంటే నాలుగు వడ్డిస్తాను” అంటూ చెయ్యి ఎత్తాను.

“అమ్మా తల్లీ శాంతించు.. ఇప్పుడేం కొంపలు అంటుకుపోయాయని పొద్దుట్నుంచీ అలా గాబరా పడిపోతున్నావు..” అన్నాడు సానునయంగా

“అది కాదు నాన్నా.. ఒంట్లో ఒక్క చుక్క రక్తం తయారవ్వాలంటే ఎన్ని రోజులు పడుతుందో, ఎంత బాగా తినాలో కదా..!!” అన్నాను

“అయ్యో పిచ్చితల్లీ అదేమంత పెద్ద విషయం కాదు.. ఆకుకూరలు, కూరగాయలు, పండ్లు, పాలు బాగా తీసుకుంటే ఎంత ఆ రక్తం తిరిగి కొన్ని రోజులకే ఒంట్లో చేరిపోతుంది” అన్నాడు

(ఇక్కడ మీకో విషయం చెప్పాలి.. ఇవ్వాళ ఉదయాన్నే మావాడు ఎవరికో “ఓ పాజిటివ్” రక్తం అవసరం అని వెళ్లి రక్తం ఇచ్చి వచ్చాడు. తను నిన్న రాత్రే నాకీ విషయం చెప్పగానే వద్దని అన్నాను. అయినా వినకుండా తను వెళ్లి రక్తం ఇచ్చేసి, ఓ సర్టిఫికెట్‌తో ఇంటికి వచ్చాడు. దానిమీదే ఇందాకటినుంచి మా ఇద్దరికీ తగవు నడుస్తోంది)

“అయినా చెన్నైలో ఇంతమంది ఉండగా, ఓ  పాజిటివ్ రక్తం నీకే ఉందా.. ఇంకెవరికీ లేదా..? వాళ్లెవరూ వెళ్లలేదే.. నువ్వే ఎందుకు వెళ్లాలి…?” అంటూ వాదనకు దిగాను.

“ఉన్నారు కాదనను.. అయితే ఓ పాజిటివ్ రక్తం ఉన్నవాళ్లందరూ రక్తదానం చేయడానికి అర్హులు కారు.. వాళ్లు పూర్తి ఆరోగ్యంతో ఉండాలి. బీపీ, షుగర్, లాంటి జబ్బులూ ఉండకూడదు. ముఖ్యంగా ఉదయాన్నే రక్తం ఇచ్చేందుకు రాత్రిపూట తాగకుండా (మద్యం) ఉండాలి… లాంటి ఎన్నో విషయాలు ఉన్నాయి పిన్నీ అర్థం చేసుకో” ఓపికగా చెప్పసాగాడు.

“ఆరోగ్యంగా ఉండేవాళ్లే రక్తం ఇవ్వాలన్నావుగా.. మరి బక్కగా ఉండేవాళ్లు కూడా రక్తం ఇవ్వవచ్చా…?” ఎదురు ప్రశ్నించా.

(చిన్నా మాతోనే ఉంటూ, ఇక్కడే ఐటీ ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. ఎప్పుడూ కంప్యూటర్‌తో తంటాలు పడుతూ కూర్చుని ఉంటాడు. ఆఫీసులో పని ఎలాగూ తప్పదు కదా అనుకున్నా, తను ఇంటికి వచ్చాక కూడా కంప్యూటర్ ఇ-మెయిల్స్, ఛాటింగ్, గేమ్స్ అంటూ ఎప్పుడోగానీ నిద్రపోడు. ఎక్కువసేపు కూర్చుని చేసే జాబ్ కాబట్టి, కాస్త పొట్ట వచ్చింది కానీ.. తన శరీరం మాత్రం బక్కగా ఉంటుంది. దాంతో రక్తం ఇచ్చి వచ్చినందుకు నాకు కాస్త దిగులుగానే ఉంది.)

“తిక్కదానా.. ఎందుకు మరీ ఇంత అమాయకంగా తయారయ్యావు.. కొడుకుపై ప్రేమ ఉండాలేగానీ, మోతాదుకు మించి వద్దు తల్లీ..! ఆరోగ్యంగా ఉండేవాళ్లు సన్నగా ఉన్నా సరే, రక్తం ఇవ్వవచ్చమ్మా…” అన్నాడు నవ్వుతూ..

“ఆహా.. అలాగా..! రక్తం అవసరమైన దాతలకు రక్తదానం చేసి సహాయపడాలని నీలా చాలామంది రక్తం ఇస్తున్నారు సరే.. అయితే నిజంగా రక్తం అవసరమైనవారికే అది చేరుతోందా..? రోజూ పేపర్లో చూస్తూనే ఉన్నాం కదా.. చాలామంది రక్తాన్ని కూడా అమ్ముకుంటున్నారట కదా..?” వాదనలో కొంచెమైనా తగ్గుతాడని అన్నా..

“సరే పిన్నీ.. నువ్వు చెప్పినట్లుగా రక్తదానం చేసినా, అది చేరాల్సిన వారికి చేరటం లేదని ఒప్పుకుంటున్నా.. అయితే రక్తాన్ని అమ్ముకుంటున్నవారినుంచీ కొనుక్కుంటున్నవారైనా రక్తం అవసరమయ్యే కదా కొంటారు.. అలాగైనా సరే రక్తం అవసరమయ్యే వారికే చేరుతుంది కదా..! అయినా రక్తం ఇచ్చిన వెంటనే దాన్ని అలాగే అవసరమైన వారికి ఎక్కించేయరు. దాన్ని మళ్లీ ఏవేవో ప్రాసెస్ చేస్తారు. అందుకోసం అవసరమయ్యే ఎక్విప్‌మెంట్‌కు ఖర్చు పెట్టాల్సి వస్తుంది. కాబట్టి ఎంతో కొంత ఛార్జ్ చేయటం సహజమే కదా..!” అన్నాడు.

“సర్లే.. వేలికేస్తే కాలికి, కాలికేస్తే వేలికి.. ఓ పట్టాన ఒప్పుకోవు కదా.. ఇప్పటికి ఇచ్చావుగానీ, ఇంకోసారి మాత్రం అలా రక్తం ఇచ్చేసి వస్తే ఊరుకునేది లేదు..” హెచ్చరించా…

“సరే తల్లీ.. ఇక నువ్వు వెళ్లమన్నా వెళ్లను.. ఓ మూడు నెలలు ఆగి ఆ తరువాత వెళ్తాన్లే..!!”

“ఆరి బడవా.. మళ్లీ మూడు నెలల తరువాత వెళ్తావే.. ఏం ఆటలుగా ఉందా..?” అన్నా ఆవేశంగా..

“అవును పిన్నీ.. ఒకసారి రక్తం ఇచ్చాక మళ్లీ మూడు నెలల వరకూ ఇవ్వకూడదట.. ఆ తరువాత మళ్లీ ఇవ్వవచ్చట”

“నాయనా.. ఇప్పటికి చేసింది చాలు.. మళ్లీ నన్ను కంగారు పెట్టకు” అన్నాను బ్రతిమలాడుతూ..

అప్పటిదాకా సరదాగా, ఓపికగా బదులిస్తున్న మావాడు కాస్త సీరియస్ అయ్యాడు.. “నువ్వు మరీ ఇంత సెల్ఫిష్ అయితే ఎలాగ పిన్నీ..! ఇంత పెద్ద నగరంలో ‘ఓ పాటిటివ్ రక్తం’ ఉన్నవాళ్లు ఎంతో మంది ఉండగా నేనే ఎందుకు ఇవ్వాలి అని ప్రతి ఒక్కరూ అనుకుంటే.. పాపం రక్తం అత్యవసరమైన వారి పరిస్థితి ఏంటి..?” అన్నాడు.

“నేను ఇవ్వాళ రక్తం ఇచ్చింది నార్త్ ఇండియా నుంచి వచ్చిన ఓ మధ్య వయస్సు ఆమెకి.. పాపం వాళ్లకి ఇక్కడి భాష అర్థం కాకపోవటంతో ఎవరైనా దాతలను రక్తం కోసం అడిగేందుకు పక్క బెడ్‌లలో ఉండేవారి సాయం తీసుకుని మరీ ఫోన్ చేయించారు తెలుసా..?”

“ఆమెకి హార్ట్ ఆపరేషన్ జరగాల్సి ఉంది.. ఆమెకి అవసరమైన రక్తం ఇప్పటికే ఒకరు ఇచ్చారు. అది సరిపోక పోవటంతో నాకు కాల్ చేశారు.. ఆమెతో పాటు ఆమె భర్త, కొడుకు వచ్చారు.. హార్ట్ ఆపరేషన్ సక్రమంగా జరుగుతుందో, లేదోనని వాళ్లు ఎంత కంగారుగా ఉన్నారు తెలుసా..? ఎవరో ఒకరు రక్తం ఇస్తార్లే అని అందరూ అలాగే అనుకుంటే.. పాపం ఆమె పరిస్థితి ఏమిటి.. ఓ కొడుకికి తల్లిని, ఓ భర్తకు భార్యను లేకుండా చేసిన పాపం మూటగట్టుకోమా..”

అప్పటిదాకా ఎదురు ప్రశ్నిస్తూ ఉన్న నావైపు నుంచీ ఎలాంటి సౌండ్ రావటం లేదు… మావాడు చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు..

“లివర్ లేక మీ బాబు, సరయిన సమయంలో ఆక్సిజన్ అందక మా బాబు ఈ లోకం విడిచి వెళ్లిపోయిన సంగతి మర్చిపోయావా..?”

“కారణాలు ఏమైతేనేం.. మీ నాన్నను, మా నాన్నను పోగొట్టుకున్నాం, ఇప్పుడు ఆ అబ్బాయికి తల్లిని లేకుండా చేద్దామా..? ఆ పాపం మనకి వద్దు పిన్నీ.. మనలాగా వాళ్లు కష్టపడవద్దు.. అందుకే రక్తం సంతోషంగా ఇచ్చి వచ్చాను.. ఆమెకి హార్ట్ ఆపరేషన్ సక్రమంగా జరిగి, మంచి ఆరోగ్యంతో ఇంటికి తిరిగివెళ్లాలని ఆ దేవుడిని ప్రార్థిస్తున్నాను.. నువ్వు కూడా ఆ దేవుడికి మొక్కుకో..!” అన్నాడు తృప్తిగా.

“అయినా అమ్మాయిలతో తిరిగితేనే, చెడు స్నేహాలు చేస్తేనో తిట్టాలిగానీ… నీ కొడుకు ఓ మంచిపని చేసి వచ్చాడు.. దానికి సంతోషపడకుండా ఇలా సతాయిస్తావేంటి తల్లీ…?” అంటూ దగ్గరికి వచ్చాడు.

అప్పటికే నేను మరీ ఇంత స్వార్థంగా తయారయ్యానేంటబ్బా అనుకుంటూ, తల కిందికి వాల్చేసి కూర్చుని ఉన్నా…

“మా చిన్నా దగ్గరికి వచ్చి, నా తలపైకెత్తి.. ఇప్పటికైనా అర్థమయ్యిందా..? ఇంకెప్పుడూ నన్ను రక్తం ఇవ్వొద్దని అడ్డు చెప్పవుకదా..” అన్నాడు.

“వూ.. హూ..” కళ్లతోనే బదులిచ్చా..

“వెరీగుడ్.. మామంచి పిన్నివి కదూ.. అయితే నేను నీ పేరును కూడా ఆన్‌లైన్‌లో రిజిష్టర్ చేసేస్తా.. నువ్వు కూడా రక్తం అవసరమైనవారికి రక్తదానం చేస్తావు కదూ..!” అన్నాడు.

“తప్పకుండా చేస్తా నాన్నా..!! ఇంకెప్పుడూ అంత సెల్ఫిష్‌గా ఉండనుగాక ఉండను, ఇప్పటికైనా నా కళ్లు తెరిపించావు..” అంటూ మా చిన్నాని మనస్ఫూర్తిగా అభినందిస్తూ, అన్నం వడ్డిస్తానంటూ వంటింట్లోకి అడుగులేశాను.

(పైన చెప్పినదాని సారాంశం మీకందరికీ ఇప్పటికే అర్థం అయ్యే ఉంటుందనుకుంటున్నా.. నిజంగా ఈ సమాజంలో నాలాంటి చాలామంది స్వార్థంగా ఆలోచిస్తుండటం సహజమే. తాను, తనవాళ్లు బాగుంటే చాలనుకునే స్వార్థం నుంచి బయటపడి, ఆపదలో ఉన్నవారికి, సహాయం కావాల్సిన వారికి మన చేతనైనంత సాయం చేయడంలో ఉన్న తృప్తి అంతా, ఇంతా కాదని ఈరోజు మా చిన్నాని చూస్తే నాకు అర్థమైంది.. అది మీతో పంచుకుందామనే ఇలా…)

—- ఎప్పటికీ తిరిగిరాని నాన్న కోసం…

జీవితం…
ఇచ్చినదాన్ని పొందాలంటే
మనమూ దానికి కొంత ఇవ్వాలి

అది ఏదయినా, ఎంతయినా
తప్పక ఇవ్వాల్సిందే
ఒకదాన్ని పొందాలంటే
ఇంకోదాన్ని వదిలేయాల్సిందే..!

జీవితం…
పట్టరాని సంతోషాన్నిస్తే…

రోదనలు, వేదనలు..
కష్టాలు, నష్టాలు…
కన్నీళ్ళు, కడగండ్లు..
అన్నీ దానికిచ్చేస్తాం

శాంతి, సంతోషాలు
నవ్వులు, పువ్వులు
ఆశలు, అనుబంధాలు
అన్నీ తిరిగి తెచ్చుకుంటాం..!

జీవితం…
ఓ పసిబిడ్డలాంటిది
కల్మషం లేని నవ్వులాంటిది
అందుకే…
మరణం అమరత్వపు ఖ్యాతి అయితే,
జీవితం మరణంలేని ప్రేమకు ఖ్యాతి…!

వెళ్లాలని లేకున్నా
వెళ్లక తప్పకున్నా
వెళ్ళలేక వెళ్తున్నా…

నా మనసుని నీ నీడలో వదిలేసి
నా కలలను నీ దారిలో పారేసి
నా కన్నీటితో నీ హృదయంలో బొమ్మేసి
నా ఆశలను నీ గుమ్మంలో తుంచేసి
వెళ్లలేక వెళ్తున్నా….

ఒకే పెదవితో మాటలు సాగవని
ఒకే పాదంతో పరుగు సాగదని
ఒకే చేతితో చప్పట్లు మోగవని
ఒకే మనసుతో ముచ్చట్లు తీరవని
నేనే రెండుగా విడిపోయి
వెళ్లలేక వెళ్తున్నా…

అయినా,
వెళ్ళలేక వెళ్తున్నానేగానీ…
నీ మది కడలిని కలిసేందుకు
నది లాగా…
నీలోన దాగున్న నాకోసం
ఫీనిక్స్‌లాగా…
మళ్లీ మళ్లీ తిరిగొస్తానేమో….?!

ఎప్పుడయినా ఇది విన్నారా
ఇలాంటి పువ్వుల్ని ఎక్కడైనా చూశారా
వీటికి నీరు, మట్టి, సూర్యరశ్మి
వేటితోనూ పనిలేదు

ఎండాకాలంలో అయినా
చలికాలంలో అయినా
కష్టాల్లోనూ, సుఖాల్లోనూ
సర్వకాల సర్వావస్థల్లోనూ
ఇవెప్పుడూ వికసిస్తూనే ఉంటాయి

చాలా అరుదుగా మాత్రమే
చిన్నవిగా ఉంటాయేగానీ
నిత్యం పెరుగుతూనే ఉంటాయి
రేకులు కొన్ని రాలిపోయినా
రూపం కాస్త మారినా…
మళ్లీ మళ్లీ పెరుగుతూ…
మరింత అందంగా వికసిస్తుంటాయి

అలాంటి పువ్వుల్లో నేనూ ఒకరినే
వాటి పేరే “ప్రేమ”…!!

నక్షత్రాలన్నింటినీ గుత్తులుగా చేసి
మా ఇంటి పై కప్పుకు వేలాడదీయాలని
ఆకాశంలోని చందమామను లాక్కొచ్చి
నా కొప్పులో చక్కగా తురుముకోవాలని

వెన్నెల చల్లదనాన్నంతా
పెద్ద పెద్ద డబ్బాలలో నింపేసి
మా ఇంటినిండా దాచేసుకోవాలని
జలపాతాల నీటినంతా
నా దోసిళ్లతో బంధించేయాలని

అభయారణ్యాల అందాన్నంతా
మా పెరట్లో తోటగా చేసేయాలని
అడవిమల్లెల సువాసనంతా
మా ఇంటిమల్లెలు దోచేసుకోవాలని
కోకిలమ్మ రాగాలన్నీ
మా పాప గొంతుతో వినాలని

ఎన్నె ఎన్నెన్నో…
చిన్ని చిన్ని ఆశలే…..!!
కానీ, తీరేదెలా……….?????

నా కల
తిరిగిరాని బాల్యం కోసం
అమ్మమ్మ చెప్పే కథల కోసం
తాతయ్య తెచ్చే మిఠాయిల కోసం
పంట కాలువల్లో… యేటినీళ్ళలో
అమ్మ కొంగుతో చేపల్ని పట్టేందుకోసం
తమ్ముళ్లతో చేసిన అల్లరి కోసం
నాన్న చెంపపై ఇచ్చిన గుర్తుల కోసం
అదే చెంపపై ఇచ్చిన ముద్దుల కోసం

***** *****

నా కల
శాంతించిన సూర్యుడి కోసం
నాట్యం చేసే చినుకుల కోసం
రైతన్నల కళ్లల్లో వెలుగు కోసం
అమ్మ ముఖంలో నవ్వు కోసం

***** *****

నా కల
తుపాకులు లేని రాజ్యం కోసం
యాసిడ్ దాడుల్లేని రోజు కోసం
నిజమైన రాజకీయాల కోసం
ప్రశాంతంగా బ్రతికే జనాల కోసం
ఎళ్లవేళలా పరితపించే శాంతి కోసం

***** *****

నా కల
స్వార్థం లేని మనుషుల కోసం
కల్మషం లేని నవ్వుల కోసం
ఎల్లలు లేని సంతోషం కోసం
బతుకంతా పెనవేసే స్నేహం కోసం
చివరిదాకా అంటిపెట్టుకునే ప్రేమ కోసం

***** *****

నా కలలన్నీ…
వెచ్చనివే… కానీ తడిగా ఉంటాయి
ఊహలే… కానీ సృజనాత్మకమైనవి
జ్ఞాపకాలే… కానీ ఉల్లాసాన్నిస్తాయి
సాధారణమైనవే… కానీ ఆలోచింపజేస్తాయి
కలలు, జ్ఞాపకాలు అన్నీ నావే… కానీ
వాస్తవ ప్రపంచం మనందరిదీ….!!

నువ్వెప్పుడూ నా నేస్తానివే
అవును…
కొన్నిసార్లు నీతో పిచ్చిగా ప్రవర్తిస్తుంటా
నువ్వు కూడా అంతేలే…

                ***

ఎందుకలా అవుతోందో
కొన్నిసార్లు అర్థమైనట్లే ఉంటుంది
కానీ…
చాలాసార్లు అసలు అర్థమేకాదు

                ***

అయినా ఒకటి మాత్రం నిజం
ముందుగా నేనే నిన్ను క్షమించేస్తుంటా..
ఎందుకంటే….
నేనూ, నువ్వూ వేరు కాదు కదా..! 

                ***

నువ్వు లేని రోజుల్లో…
పోనీలే పాపం అంటూ
ఒంటరితనంపై జాలిపడి
స్నేహం చేశాను గానీ
నీతో ఉన్నంత హాయి లేదు నేస్తం…!

                ***

మనవి రెండు శరీరాలేగానీ,
ప్రాణం మాత్రం ఒక్కటేనని
అన్నానే అనుకో…
అయితే మాత్రం,
నువ్వలా వెళ్తూ, వెళ్తూ
నా ఉనికిని కూడా తీసుకెళ్లటం
భావ్యమా చెప్పు…?!

                ***

నన్ను నేనే గుర్తుపట్టలేని స్థితిలో
ఎన్నాళ్లని ఉంటాను నేస్తం…?
అందుకే…
నేనూ నీ దగ్గరికే వచ్చేస్తున్నా….!!

జీవితం అంటే.. ఛాయిస్‌ల మయం
అందుకే సరైనదాన్ని ఎంచుకో
ఇతరులతో పోలికా.. వద్దు, వద్దు..
నీ మనసే ఒక వేదం.. ఒక నిజం
అలా అనుకుంటేనే…
గెలుపు అవుతుంది శాశ్వతం

        *    *     *    *    *

నీదైన దృష్టిని, నీవైన అభిప్రాయాలను
అమాంతం మార్చేసే మాటలవైపుకి
హృదయాన్ని చేరువగా తీసుకెళ్లకు
జీవితం నేర్పిన పాఠాలను స్మరించుకో
గమ్యంవైపు నిశ్శబ్దంగా నడచిపో

        *    *     *    *    *

ఎవరి కోసమూ నువ్వు మారకు
అయితే, నీ కోసం నువ్వు మారాలి
శరీరంలోని ప్రతి అంగమూ
నీదైనప్పడు..
మనోదృష్టి, భావపరంపరలు
కూడా నీవే కదా…
వాటిల్లో పరుల జోక్యమెందుకు..?

        *    *     *    *    *

నీ దృష్టిలోనూ, అభిప్రాయాల్లోనూ
నీదైన ముద్ర ఉన్నప్పుడు
నిన్ను నిన్నుగా ప్రేమించేవారు
ఎప్పుడూ నీ వెంటే ఉంటారు
నిన్నెప్పుడూ ఒంటరిని చేయరు …

ఏం…? నమ్మకం కలగటంలేదా..?

అయితే.. ఓసారి అద్దంలోకి చూడు…!! 

        *    *     *    *    *

మా కోసం ఆకలినే కాదు
కష్టాలను, కన్నీళ్లను
అవమానాలను, అన్యాయాలను
దౌర్జన్యాలను, దాష్టీకాలను
అన్నింటినీ…
పంటి బిగువున భరించావు

నువ్వు తిన్నా, తినకున్నా
మాకోసం దాచి మరీ తెచ్చావు
చంద్రుడు గోళ్ళలో తల్లికోసం తీసుకొస్తే
నువ్వు మాకోసం చేతుల్నిండా తెచ్చావు

తల్లి దీవెనలతో చంద్రుడు
లోకమంతటికీ చల్లదనాన్నిస్తే..
నీ దీవెనలతో
మా జీవితాల్లో వెలుగునింపావు

చదువులేని జీవితం
నీకులాగే మాకూ వద్దని
కట్టెలమ్మావు
పువ్వులమ్మావు
పెద్ద చదువులు చదివించావు

మా కోసం ఇన్ని చేసిన నువ్వు
కష్టాలను మర్చిపోయేందుకు
మత్తుకెందుకు బానిసయ్యావు..?

మా కోసం ఎన్నింటినో
తృణప్రాయంగా వదులుకున్నావు
నిన్ను క్షణక్షణానికీ తినేస్తున్న
ఆ మహమ్మారిని మాత్రం వదలలేకపోయావే..!

ఒకప్పుడు నువ్వు వదలలేని
ఆ మహమ్మారి…
ఇప్పుడు నిన్ను వదలనంటోందే…!
అది నీకు చేసిన మంచేంటోగానీ,
నువ్వు మాత్రం నీ శరీరంలోని
ప్రతి రక్తపు బొట్టునూ అర్పించేశావు
దానికి నువ్వు కావాలి
మాకూ నువ్వు కావాలి

నీ కోసం యాచిస్తున్న మాకోసం
ఇకనైనా మారవా…?!
నువ్వు సంతోషంగా, ఆరోగ్యంగా..
మా ముందే ఉండాలన్న
మా ఆశను మన్నించవా..?
ఇకనైనా మారవా…?????

నా ఆలోచనలన్నీ
మనసు అనే విరిగిన ముక్కను
తీసుకొచ్చి చేతిలో పెట్టాయి
అప్పుడు నాకేమనిపించిందో తెలుసా
సూర్యుడే మెల్లిగా కిందికి పడిపోతున్నట్లు…!

నా ఆలోచనలన్నీ
సంతోషం అనే కలకండ ముక్కను
తీసుకొచ్చి నోట్లో వేశాయి
అప్పుడు నాకేమనిపించిందో తెలుసా
చంద్రుడే హాయిగా కిలకిలా నవ్వుతున్నట్లు…!

నా ఆలోచనలన్నీ
ఆశ అనే రేపటిని
తీసుకొచ్చి ముందు నిలిపాయి
అప్పుడు నాకేమనిపించిందో తెలుసా
సూర్య, చంద్రులే పోటీ పడుతున్నట్లు…!