Archive for the 'పసి పిల్లలు' Category

చెప్పాలి… గుర్తుండిపోయేలా..!!

పొద్దుట్నుంచీ ఒకటే ఆలోచన
ఏదో రాయాలి, చెప్పాలి
ఏం చెప్పాలి, ఎలా చెప్పాలి
చెప్పాలన్న విషయంలో స్పష్టత ఉన్నా,
ఎలా ప్రారంభించాలో తెలియని అయోమయం

కానీ చెప్పాలి..
తానున్నంతవరకూ గుర్తుండిపోయేలా
అనుక్షణం గుర్తు చేస్తుండేలా
అసలు మరపు అనేదే ఎరుగకుండా
సూటిగా చెప్పాలి
కానీ ఎలా…?

రోజులా రేపు తెల్లారుతుంది
అదేం పెద్ద విషయం కాదు
ఆ రేపటిలోనే ఎంతో విషయం ఉంది
ఆ రేపటిలోనే ఎంతో జీవితం ఉంది
ఆ రేపటి రోజునే
మా ప్రియమైన పుత్నరత్నం
దేవకన్యలు తోడురాగా
ఈ భూమిమీద వాలిపోయాడు

మావాడి ప్రతి పుట్టినరోజునా
వచ్చే గిఫ్ట్‌లను చూస్తూ.. ఆ దేవుడికి
మనసులో థ్యాంక్స్ చెప్పేస్తుంటా
ఎందుకంటే…
ఆ దేవుడు చాలా పెద్ద గిఫ్ట్‌ను
తన రూపంలో మాకు ఇచ్చినందుకే…

విషయం పక్కదారిపట్టకముందే…
బ్యాచిలర్‌గా చివరి పుట్టినరోజు
జరుపుకుంటున్న ముద్దుల తనయుడా…
పెళ్లంటే నూరేళ్ల పంట.. ఇది అందరూ చెప్పేదే
కానీ పెళ్లంటే…
కొత్తల్లో లోకాన్నే మర్చిపోయేలా ఉండటమూ కాదు
పాతబడేకొద్దీ అనుమానాలూ, అవమానాలూ కాదు
పెళ్లంటే ఇద్దరి మధ్య ఉండే నమ్మకం

పరస్పరం నమ్మకం, ప్రేమాభిమానాలతో
మీ జీవితం నల్లేరుమీద నడకలా
మూడు పువ్వులు, ఆరు కాయలుగా
హాయిగా, ఆనందంగా సాగిపోవాలని
ఇలాంటి పుట్టినరోజులు
మరిన్ని జరుపుకోవాలని
మనస్ఫూర్తిగా ఆకాంక్షిస్తూ…
విష్ యూ హ్యాపీ బర్త్ డే మై డియర్ సన్…!!


(డిసెంబర్ 21న పుట్టినరోజు జరుపుకోబోతున్న మా పుత్రరత్నానికి ఆశీస్సులతో…)

కోతికొమ్మచ్చి ఓడి(పారి)పోయింది…!!

కోతికొమ్మచ్చి ఓడిపోయిందా…!? ఎందుకని..? అసలు ఈ కోతికొమ్మచ్చి గొడవేంటని అనుకుంటున్నారు కదూ…? కంప్యూటర్ గేమ్‌లు, వీడియో గేములు తప్ప.. పల్లెల్లో, పంటచేలల్లోని చెట్ల కొమ్మలపై చేరి గంతులేసి ఆడుకునే కోతికొమ్మచ్చి ఆట ఈనాటి స్పీడ్ యుగపు చిన్నపిల్లలకు తెలియకపోవచ్చు.

మా చిన్నతనంలో వేసవి సెలవులొస్తున్నాయంటే ఎగిరి గంతేసేవాళ్ళం. అమ్మమ్మ, నానమ్మల ఊర్లకు ఉరుకు పరుగులతో వెళ్ళిపోయేవాళ్ళం. అక్కడ పిల్ల కాలువల్లో, పొలాల మధ్యన స్నానాలు చేయడం, ఎండిపోయిన పొలాల్లో ఆటపాటలతో గంతులేయటం, అమ్మమ్మ తాతయ్యల వద్ద గారాలు పోవడం… రాత్రి నిద్రపోయేటప్పుడు పేదరాశి పెద్దమ్మ కథలు చెబుతుంటే మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకోవడం… లాంటి తియ్యటి జ్ఞాపకాలను మనసుల్లో ఇప్పటికీ నింపుకున్న తరం మాది.

కానీ ఈ తరానికి ప్రతినిధులైన పిల్లల వీడియో గేములతో మా తరానికి చెందిన కోతికొమ్మచ్చి ఆట ఓడిపోయింది. పిల్లలకు తీరికలేని వేసవి సెలవుల్లో పేదరాశి పెద్దమ్మ ఇంటికెళ్ళిపోయింది. ఆమె కథలన్నీ కంచికి వెళ్లిపోయాయి. ఇక చందమామ మీది నల్లమచ్చల కథ సంగతి సరేసరి. ఆ కథ చెప్పేదెవరు..? వినేదెవరు?

ఏయేటికాయేడు వేసవికాలాలు వస్తున్నప్పటికీ పిల్లలకు సెలవులు మాత్రం రావడం లేదు. వారి తల్లిదండ్రులు ప్రత్యేక శిక్షణలు, కోచింగులంటూ వారి అందమైన బాల్యాన్ని చిదిమివేస్తున్నారు. ఉరకలు వేసే ఉత్సాహం, అలసట తెలియని ఆటపాటలు, హద్దుల్లేని ఆనందం నిండిన పిల్లల సొంత సామ్రాజ్యాన్ని అవి దురాక్రమించేస్తున్నాయి.

ఒకప్పుడు వేసవి సెలవులివ్వగానే చిన్నపిల్లలు తమ తల్లిదండ్రులతో కలిసి సొంతవారి ఊళ్లలో వాలిపోయేవారు. బంధువుల సందడి, చుట్టుపక్కల పిల్లలతో సరదాలు, పెద్దవాళ్ళతో ముద్దు ముద్దు మాటలు, బోలెడన్ని చిరుతిళ్ళు, తిరుగుళ్ళలతో ఉత్సాహంగా కాలం అట్టే గడచిపోయేది.

కానీ ప్రస్తుతం పరిస్థితి మారిపోయింది. పిల్లలకు కాల “పరీక్షలు” ప్రారంభమయ్యాయి. ఉమ్మడి కుటుంబాల విచ్ఛిన్నం, జీవనోపాధికి పట్టణాలకు పరుగు, అక్కడున్న పోటీ ప్రపంచం లాంటివి పసిబాల్యంపై తీవ్రంగా ప్రభావం చూపిస్తున్నాయి. ఈ విషయాన్ని మానసిక నిపుణులు స్పష్టం చేస్తూ… చదువులు, ఆటపాటలలో ముందుండాలన్న పిల్లల ఆలోచనను, ఆసక్తిని పట్టించుకోకుండా, వేసవిలోనూ లేనిపోని శిక్షణలు ఇప్పించడం వారి అందమైన బాల్యాన్ని చిదిమివేస్తోందని అంటున్నారు.

ప్రస్తుత పోటీతత్వానికి అనుగుణంగా పిల్లలను తీర్చిదిద్దుకోవాలన్న తపనతో వేసవిలో కూడా పలువురు తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలకు ట్యూషన్లు చెప్పిస్తున్నారు. పైగా క్లాసుకు ఫస్ట్ రావాలంటే ఆ మాత్రం కష్టపడక తప్పదని వారు చెబుతున్నారు. అలాగే… విద్య కూడా వ్యాపారం లాగా మారిపోవడం, కుప్పలు తెప్పలుగా స్కూళ్లు, కాలేజీలు రోజుకొకటి తయారవుతుండటం వల్ల కూడా ఈ పోటీతత్వం పెరిగిపోతోంది.

దీంతో తమ స్కూలు నుండి విద్యార్థి జారిపోకూడదన్న ఆలోచనతో చాలా ప్రైవేటు యాజమాన్యాలు చిత్రలేఖనం, ఆంగ్ల భాషలో తర్ఫీదు లాంటి కోర్సులను వేసవి శిక్షణ పేరుతో ముందే ఫీజులు కట్టించుకుంటున్నాయి. ఇలాంటి పరిస్థితులు వేసవిలో అమ్మమ్మల, తాతయ్యల దగ్గరికెళ్లే పిల్లలను దూరం చేస్తున్నాయి. ఉరుకుల పరుగుల జీవితాన్ని కాస్తంత పక్కనబెట్టి పచ్చని పల్లెటూళ్ళలో సేదదీరాలనుకోవడం ఓ స్వప్నం మాత్రమే అని అనుకోవడం బాధాకరమే కాకుండా, అది అనారోగ్యకరమని మానసిక శాస్త్రవేత్తలు చెబుతున్నారు.

కాబట్టి… వేసవిలో పాఠశాలలను నడపడం సరికాదు. ఇది అత్యంత ప్రమాదకరమైన పోకడ కాగా, దీనిపై  ప్రభుత్వం స్పందించకుంటే భావితరాలు ఎంతో నష్టానికి గురవుతాయి. వేసవి సెలవుల్లో కూడా పిల్లలు కొంతకాలం హుషారుగా గడపకుంటే తరువాతి తరగతుల్లో వారు ఆసక్తిగా చదవలేరు.

ఏడాది మొత్తంమీదా చదివే చిన్నారులు క్రమంగా ఏకాగ్రత కోల్పోయే ప్రమాదం… తద్వారా దీర్ఘకాలంలో వెనుకబడలాంటివి జరగవచ్చు. ఆ కోర్సులు, ఈ కోర్సులు అంటూ వారిపై ఒత్తిడి తెస్తే… చదువంటేనే ఏవగింపు కలిగే ప్రమాదం ఉంది. దీంతో మానసికపరమైన ఇబ్బందులు కూడా ఏర్పడతాయి, స్కూలు ఫోబియా లాంటిది పెరగవచ్చు. కాబట్టి… పిల్లలను వేసవి సెలవుల్లోనైనా స్వేచ్చగా, హాయిగా ఆడుకోనిద్దాం. వారికి మాత్రమే సొంతమైన బాల్యాన్ని ఎంజాయ్ చేసేలా చూద్దాం…!

ఈ పాపం ఎవ్వరిది..?

Child

ఈరోజు ఉదయాన్నే ఆఫీస్‌కు వెళ్తుంటే.. ట్రాఫిక్ కాస్త ఎక్కువగా ఉండటంతో బస్ స్లోగా వెళ్తోంది. కిటికీవైపు కూర్చున్న నేను బస్టాపుల్లో, ప్లాట్‌ఫాంపై నిలుచున్న జనాలు అవతలివైపుకు చాలా ఆసక్తిగా చూస్తుండం గమనించాను. వీళ్లంతా అంత ఆసక్తిగా ఏం చూస్తున్నారబ్బా..?  అనుకుంటూ ఇటువైపు తలతిప్పి చూశాను.

అక్కడ పట్టుపని ఐదేళ్లు కూడా ఉండని ఓ చిన్న అమ్మాయి ఒక తాడుపై నడుస్తూ కనిపించింది. తాడుపై నడవటంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది అంటారేమో…? ఏడడుగుల ఎత్తులో అటూ ఇటూ కర్రలకు కట్టిన ఒక తాడుపై నడుస్తోంది తను. కిందన ఆమె తల్లి ఒక డప్పును వాయిస్తుంటే, ఆ అమ్మాయి పక్కనే ఇంకో డప్పు వాయిస్తూ తండ్రి తనతో ఆ ఫీటు చేయిస్తున్నాడు.

అంత చిన్నమ్మాయి ఆ తాడుపై బ్యాలెన్స్ చేస్తూ నడవటమే కాకుండా, చేతుల్లో ఓ లావాటి కర్రను కూడా పట్టుకుని నడుస్తోంది. అంతేకాదు ఆ అమ్మాయి తాడుమీద ఎలా నడుస్తోందంటే… ఒక అడుగు కింద చిన్న ప్లేటునొకదాన్ని పెట్టుకుని, ఒక్కో అడుగు ముందుకు వేస్తూ ఈ ప్లేటును కూడా ముందుకు తీసుకెళ్తోంది.

కర్ర, ప్లేటులు కిందపడకుండా, తాను పడిపోకుండా బ్యాలెన్స్ చేసుకుంటూ ఏకకాలంలో ఆ చిన్న అమ్మాయి పడుతున్న… కష్టం చూస్తుంటే నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ అమ్మాయి పక్కనే డప్పు వాయిస్తూ నడుస్తున్న తండ్రిని, తల్లిని చూస్తే చెప్పలేనంత కోపం వచ్చింది.

చూడు నాన్నా వాళ్లెలా చేస్తున్నారో అన్నట్లుగా నేను మా అబ్బాయి వైపు చూశాను. వాడి ముఖం అప్పటికే కోపంతో ఎర్రగా కందిపోయి ఉంది. హాయిగా ఆడుతూ, పాడుతూ స్కూలుకెళ్లాల్సిన వయసులో తమను సాకాల్సిన తల్లిదండ్రులనే సాకుతున్న ఈ చిన్నారుల గురించి తల్చుకుంటే గుండెల్లో కలుక్కుమంటుంది.

చాలా సందర్భాలలో ఈ అమ్మాయిల్లాంటి చాలామంది.. తల్లిదండ్రులకు ఆసరాగా (బలవంతగానో, ఇష్టంగానో) ఏదో ఒక పనిచేస్తూ ఉన్నారు. పొట్టకూటికోసం చాలామంది చిన్నారులు యాచక వృత్తిలోనూ.. మరికొంత మంది చిత్తు కాగితాలు ఏరుకుంటూ తల్లిదండ్రులతో కనిపించటం నేడు షరా మామూలే..!

పలకా, బలపం పట్టి అక్షరాలు దిద్దాల్సిన చిట్టి పొట్టి చేతులతో ఇంటింటికి వెళ్ళి యాచించే పిల్లలు.. ఇటుక బట్టీలు, హోటల్స్, పెట్రోల్ బంక్‌లు, వ్యవసాయ కూలి పనులకు వెళ్తూ అడుగడుగునా దుర్భర జీవనాలు గడుపుతున్న బాలలే నేడు ఎటుచూసినా దర్శనమిస్తున్నారు.

ఈ బాల యాచకులను, బాల కార్మికులను మినహాయిస్తే.. పలు వ్యాపార సంస్థల్లో వెట్టిచాకిరి చేస్తు కాలం వెళ్ళదిస్తున్న 14 సంవత్సరాల వయస్సు గల బాలల సంఖ్య కూడా కొకోల్లలుగానే ఉంది. పిల్లలను పనుల్లో పెట్టకుంటే చట్టరీత్యా చర్యలు తప్పవని తెలిసినప్పటికి, కొంత మంది వ్యాపారులు చిన్నారులను బాల కార్మికులుగా మార్చడం మామూలైంది.

ఇక ప్రభుత్వాల విషయానికి వస్తే.. బాల కార్మిక వ్యవస్థను శాశ్వతంగా నిర్మూలించేందుకు తగిన చర్యలు తీసుకున్న దాఖలాలేమీ కనిపించటం లేదు. ఒకవేళ తీసుకున్నా అవి పేపర్, టీవీ ప్రకటనల్లో మాత్రమే..! అనేక పథకాలు చేపట్టి బాలలను పాఠశాలల్లో చేర్పించామని సంబంధిత అధికారులు కాకి లెక్కలు చూపిస్తున్నారేగానీ.. వాస్తవం మరో రకంగా ఉంటోంది.

అయితే ఈ పరిస్థితిని ఇలాగే వదిలేయాల్సిందేనా..? దీనికి పరిష్కారమే లేదా..?

 

7459 pages viewed, 32 today
2888 visits, 25 today
FireStats icon Powered by FireStats