Archive for October, 2009

మాట ఇస్తావు కదూ..?!

mothers-love

నీ కళ్లు…
నవ్వుల పువ్వులై పలుకరించాలని

నీ చూపు…
వెండి వెలుగులు విరజిమ్మాలని

నీ పెదవులు…
ఎల్లప్పుడూ నిజమే చెప్పాలని

నీ ముఖం…
ప్రశాంతతకు మారుపేరవ్వాలని

నీ మాటలు…
నేనున్నాననే ధైర్యాన్నివ్వాలని

నీ మౌనం…
మాటల సీతాకోకలై ఎగరాలని

నీ చేతులు…
పదిమందికి ఆసరా అవ్వాలని

నీ నడక…
అందరూ నిన్నే అనుసరించాలని

మాట ఇస్తావు కదూ..?!

ఈ పాపం ఎవ్వరిది..?

Child

ఈరోజు ఉదయాన్నే ఆఫీస్‌కు వెళ్తుంటే.. ట్రాఫిక్ కాస్త ఎక్కువగా ఉండటంతో బస్ స్లోగా వెళ్తోంది. కిటికీవైపు కూర్చున్న నేను బస్టాపుల్లో, ప్లాట్‌ఫాంపై నిలుచున్న జనాలు అవతలివైపుకు చాలా ఆసక్తిగా చూస్తుండం గమనించాను. వీళ్లంతా అంత ఆసక్తిగా ఏం చూస్తున్నారబ్బా..?  అనుకుంటూ ఇటువైపు తలతిప్పి చూశాను.

అక్కడ పట్టుపని ఐదేళ్లు కూడా ఉండని ఓ చిన్న అమ్మాయి ఒక తాడుపై నడుస్తూ కనిపించింది. తాడుపై నడవటంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది అంటారేమో…? ఏడడుగుల ఎత్తులో అటూ ఇటూ కర్రలకు కట్టిన ఒక తాడుపై నడుస్తోంది తను. కిందన ఆమె తల్లి ఒక డప్పును వాయిస్తుంటే, ఆ అమ్మాయి పక్కనే ఇంకో డప్పు వాయిస్తూ తండ్రి తనతో ఆ ఫీటు చేయిస్తున్నాడు.

అంత చిన్నమ్మాయి ఆ తాడుపై బ్యాలెన్స్ చేస్తూ నడవటమే కాకుండా, చేతుల్లో ఓ లావాటి కర్రను కూడా పట్టుకుని నడుస్తోంది. అంతేకాదు ఆ అమ్మాయి తాడుమీద ఎలా నడుస్తోందంటే… ఒక అడుగు కింద చిన్న ప్లేటునొకదాన్ని పెట్టుకుని, ఒక్కో అడుగు ముందుకు వేస్తూ ఈ ప్లేటును కూడా ముందుకు తీసుకెళ్తోంది.

కర్ర, ప్లేటులు కిందపడకుండా, తాను పడిపోకుండా బ్యాలెన్స్ చేసుకుంటూ ఏకకాలంలో ఆ చిన్న అమ్మాయి పడుతున్న… కష్టం చూస్తుంటే నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ అమ్మాయి పక్కనే డప్పు వాయిస్తూ నడుస్తున్న తండ్రిని, తల్లిని చూస్తే చెప్పలేనంత కోపం వచ్చింది.

చూడు నాన్నా వాళ్లెలా చేస్తున్నారో అన్నట్లుగా నేను మా అబ్బాయి వైపు చూశాను. వాడి ముఖం అప్పటికే కోపంతో ఎర్రగా కందిపోయి ఉంది. హాయిగా ఆడుతూ, పాడుతూ స్కూలుకెళ్లాల్సిన వయసులో తమను సాకాల్సిన తల్లిదండ్రులనే సాకుతున్న ఈ చిన్నారుల గురించి తల్చుకుంటే గుండెల్లో కలుక్కుమంటుంది.

చాలా సందర్భాలలో ఈ అమ్మాయిల్లాంటి చాలామంది.. తల్లిదండ్రులకు ఆసరాగా (బలవంతగానో, ఇష్టంగానో) ఏదో ఒక పనిచేస్తూ ఉన్నారు. పొట్టకూటికోసం చాలామంది చిన్నారులు యాచక వృత్తిలోనూ.. మరికొంత మంది చిత్తు కాగితాలు ఏరుకుంటూ తల్లిదండ్రులతో కనిపించటం నేడు షరా మామూలే..!

పలకా, బలపం పట్టి అక్షరాలు దిద్దాల్సిన చిట్టి పొట్టి చేతులతో ఇంటింటికి వెళ్ళి యాచించే పిల్లలు.. ఇటుక బట్టీలు, హోటల్స్, పెట్రోల్ బంక్‌లు, వ్యవసాయ కూలి పనులకు వెళ్తూ అడుగడుగునా దుర్భర జీవనాలు గడుపుతున్న బాలలే నేడు ఎటుచూసినా దర్శనమిస్తున్నారు.

ఈ బాల యాచకులను, బాల కార్మికులను మినహాయిస్తే.. పలు వ్యాపార సంస్థల్లో వెట్టిచాకిరి చేస్తు కాలం వెళ్ళదిస్తున్న 14 సంవత్సరాల వయస్సు గల బాలల సంఖ్య కూడా కొకోల్లలుగానే ఉంది. పిల్లలను పనుల్లో పెట్టకుంటే చట్టరీత్యా చర్యలు తప్పవని తెలిసినప్పటికి, కొంత మంది వ్యాపారులు చిన్నారులను బాల కార్మికులుగా మార్చడం మామూలైంది.

ఇక ప్రభుత్వాల విషయానికి వస్తే.. బాల కార్మిక వ్యవస్థను శాశ్వతంగా నిర్మూలించేందుకు తగిన చర్యలు తీసుకున్న దాఖలాలేమీ కనిపించటం లేదు. ఒకవేళ తీసుకున్నా అవి పేపర్, టీవీ ప్రకటనల్లో మాత్రమే..! అనేక పథకాలు చేపట్టి బాలలను పాఠశాలల్లో చేర్పించామని సంబంధిత అధికారులు కాకి లెక్కలు చూపిస్తున్నారేగానీ.. వాస్తవం మరో రకంగా ఉంటోంది.

అయితే ఈ పరిస్థితిని ఇలాగే వదిలేయాల్సిందేనా..? దీనికి పరిష్కారమే లేదా..?