కారుణ్య

వెళ్లాలని లేకున్నా
వెళ్లక తప్పకున్నా
వెళ్ళలేక వెళ్తున్నా…

నా మనసుని నీ నీడలో వదిలేసి
నా కలలను నీ దారిలో పారేసి
నా కన్నీటితో నీ హృదయంలో బొమ్మేసి
నా ఆశలను నీ గుమ్మంలో తుంచేసి
వెళ్లలేక వెళ్తున్నా….

ఒకే పెదవితో మాటలు సాగవని
ఒకే పాదంతో పరుగు సాగదని
ఒకే చేతితో చప్పట్లు మోగవని
ఒకే మనసుతో ముచ్చట్లు తీరవని
నేనే రెండుగా విడిపోయి
వెళ్లలేక వెళ్తున్నా…

అయినా,
వెళ్ళలేక వెళ్తున్నానేగానీ…
నీ మది కడలిని కలిసేందుకు
నది లాగా…
నీలోన దాగున్న నాకోసం
ఫీనిక్స్‌లాగా…
మళ్లీ మళ్లీ తిరిగొస్తానేమో….?!

ఎప్పుడయినా ఇది విన్నారా
ఇలాంటి పువ్వుల్ని ఎక్కడైనా చూశారా
వీటికి నీరు, మట్టి, సూర్యరశ్మి
వేటితోనూ పనిలేదు

ఎండాకాలంలో అయినా
చలికాలంలో అయినా
కష్టాల్లోనూ, సుఖాల్లోనూ
సర్వకాల సర్వావస్థల్లోనూ
ఇవెప్పుడూ వికసిస్తూనే ఉంటాయి

చాలా అరుదుగా మాత్రమే
చిన్నవిగా ఉంటాయేగానీ
నిత్యం పెరుగుతూనే ఉంటాయి
రేకులు కొన్ని రాలిపోయినా
రూపం కాస్త మారినా…
మళ్లీ మళ్లీ పెరుగుతూ…
మరింత అందంగా వికసిస్తుంటాయి

అలాంటి పువ్వుల్లో నేనూ ఒకరినే
వాటి పేరే “ప్రేమ”…!!

నక్షత్రాలన్నింటినీ గుత్తులుగా చేసి
మా ఇంటి పై కప్పుకు వేలాడదీయాలని
ఆకాశంలోని చందమామను లాక్కొచ్చి
నా కొప్పులో చక్కగా తురుముకోవాలని

వెన్నెల చల్లదనాన్నంతా
పెద్ద పెద్ద డబ్బాలలో నింపేసి
మా ఇంటినిండా దాచేసుకోవాలని
జలపాతాల నీటినంతా
నా దోసిళ్లతో బంధించేయాలని

అభయారణ్యాల అందాన్నంతా
మా పెరట్లో తోటగా చేసేయాలని
అడవిమల్లెల సువాసనంతా
మా ఇంటిమల్లెలు దోచేసుకోవాలని
కోకిలమ్మ రాగాలన్నీ
మా పాప గొంతుతో వినాలని

ఎన్నె ఎన్నెన్నో…
చిన్ని చిన్ని ఆశలే…..!!
కానీ, తీరేదెలా……….?????