కారుణ్య

మా కోసం ఆకలినే కాదు
కష్టాలను, కన్నీళ్లను
అవమానాలను, అన్యాయాలను
దౌర్జన్యాలను, దాష్టీకాలను
అన్నింటినీ…
పంటి బిగువున భరించావు

నువ్వు తిన్నా, తినకున్నా
మాకోసం దాచి మరీ తెచ్చావు
చంద్రుడు గోళ్ళలో తల్లికోసం తీసుకొస్తే
నువ్వు మాకోసం చేతుల్నిండా తెచ్చావు

తల్లి దీవెనలతో చంద్రుడు
లోకమంతటికీ చల్లదనాన్నిస్తే..
నీ దీవెనలతో
మా జీవితాల్లో వెలుగునింపావు

చదువులేని జీవితం
నీకులాగే మాకూ వద్దని
కట్టెలమ్మావు
పువ్వులమ్మావు
పెద్ద చదువులు చదివించావు

మా కోసం ఇన్ని చేసిన నువ్వు
కష్టాలను మర్చిపోయేందుకు
మత్తుకెందుకు బానిసయ్యావు..?

మా కోసం ఎన్నింటినో
తృణప్రాయంగా వదులుకున్నావు
నిన్ను క్షణక్షణానికీ తినేస్తున్న
ఆ మహమ్మారిని మాత్రం వదలలేకపోయావే..!

ఒకప్పుడు నువ్వు వదలలేని
ఆ మహమ్మారి…
ఇప్పుడు నిన్ను వదలనంటోందే…!
అది నీకు చేసిన మంచేంటోగానీ,
నువ్వు మాత్రం నీ శరీరంలోని
ప్రతి రక్తపు బొట్టునూ అర్పించేశావు
దానికి నువ్వు కావాలి
మాకూ నువ్వు కావాలి

నీ కోసం యాచిస్తున్న మాకోసం
ఇకనైనా మారవా…?!
నువ్వు సంతోషంగా, ఆరోగ్యంగా..
మా ముందే ఉండాలన్న
మా ఆశను మన్నించవా..?
ఇకనైనా మారవా…?????

అటుచూడు…
ఓ అందమైన అబద్ధం
రెండు చేతులనూ
గుండెలపై వేసుకుని మరీ
నిత్య నూతనమైన విశ్రాంతితో
నిద్రపోతున్నట్లుగా కనిపిస్తోంది

అటుచూడు…
ఓ మరపురాని జ్ఞాపకం
అందమైన చిరునవ్వును
పెదవులపై పూయిస్తూ…
జ్ఞాపకాల తీరానికి
పదే పదే తీసుకెళ్తూ
గుండెగదిలో సవ్వడి చేస్తూ
గిలిగింతలు పెడుతోంది…!