కారుణ్య

చేసిన మంచిని మరవని తత్త్వం నీది
మంచితోపాటు చెడునూ మరవలేని మనస్తత్త్వం నాది

నువ్వేమో… ఆకాశం, నేనేమో భూమండలం
నువ్వు ప్రపంచాన్ని చుట్టేస్తే.. నేనేమో నిన్ను చుట్టేస్తా..!

నేను లేకపోతే భూమండలమే లేదంటావు నువ్వు
నేనంటూ ఉంటేనే కదా ఆకాశానికి చోటంటాను నేను

ఎందులోనూ ఎవ్వరమూ తీసిపోయేది లేదు
అన్నింట్లోనూ ఎవరికి వారే సాటి

ఆలోచనలు, అభిరుచులు దాదాపు ఒక్కటైనా
అభిప్రాయాల్లో మాత్రం ఎప్పుడూ చెరో దారే

ప్రతిదాన్నీ లైట్‌గా తీసుకోమంటావు నువ్వు
జీవితమే లైట్‌గా అవకూడదంటాను నేను

కోరి కోరి కష్టాల్లో పడవద్దని నేను హెచ్చరిస్తే…
ఏ పుట్టలో ఏముందో ఎవరికి తెలుసంటావు నువ్వు

ఎవరైనా శాసిస్తే ఒప్పుకోనంటావు నువ్వు
మంచి కోసం శాసించినా తప్పులేదంటాను నేను

వాదనల్లో పోటాపోటీ… మెట్టు దిగే ప్రశక్తే లేదు..
మొదలెట్టింది ఎక్కడో.. వెళ్తోంది ఎక్కడికో…

చివరకు..

పడ్డాక తెలుస్తుందిలే.. అని అలకతో నేను కునుకేస్తే
వస్తే రానీ.. పోతే పోనీ.. అంటూ ధీమాగా ఉంటావు నువ్వు

రాజీ కుదిరే మార్గమే కరువాయే
నా అలకతో సమస్తం నిశ్శబ్దం
నీ కినుకతో అంతా నిరాసక్తం

కాలం అలా మెల్లిగా కదుల్తుంటే,
“ముల్లును ముల్లుతోనే..” నానుడి గుర్తొచ్చిందో.. ఏమో…?
ధీమాకు వీడ్కోలు చెప్పి, నువ్వూ… అలకపాన్పునెక్కావు

నువ్వో వైపూ.. నేనోవైపు..
అలక పాన్పుకు అంటుకుపోయినా…
మాటలే లేకపోయినా… ఊరుకుందునేమో
నీ ఉపవాస దీక్షకు దిగొచ్చేశా

బువ్వ తినమని బుజ్జగిస్తే…
ఇద్దరం కలిసే తిందామన్నావు
అంతే…
వాదనలు, సమస్యలు, పరిష్కారాలు
వేటిదారిన అవి చెప్పా పెట్టకుండా చెక్కేశాయి

నీకూ… నాకూ మధ్యా ఉండే
ఈ అనుబంధమే కలకాలం మనల్ని
కలిపి ఉంచుతోంది..

కాదంటావా నేస్తం….?

పైలోకాలకు తరలిన తమ్ముడా
నువ్వెళ్లిపోయి నా తమ్ముడిని
కాదు కాదు నీ మిత్రుడిని
నీ సంతోషాలనే కాకుండా
నీ దుఃఖాన్నీ పంచుకున్న
మావాడికి ప్రాణబిక్ష పెట్టి
నువ్వెళ్లిపోయి…
నీ స్నేహానికీ, మాకూ…
ప్రాణం పోశావా..?

నా బిడ్డతో పాటు ఆ బిడ్డను కూడా
చల్లంగ చూడలేదు ఎందుకమ్మా అంటూ
గంగమ్మ తల్లితో మొరపెట్టుకుంటున్న
అమ్మతో.. కుమార్ అంతమంచోడా
అని అడిగితే…

వాడు కూడా నీకు తమ్ముల్లాంటోడే తల్లీ
ఎంత మంచి రూపు, ఎంత మంచి మాట
నీ తమ్ముడూ.. ఆ కుమారూ…
ఒకే కంచంలో తినేవాళ్లు
ఒకే మంచంలో పడుకునేవాళ్లు
అంత మంచి నేస్తాలను
అంత మంచి బిడ్డను
తాను ఎక్కడా చూడలేదని
అమ్మ రోదిస్తూ చెబుతుంటే…
 
ఎప్పుడో చూసిన నీ రూపాన్ని
ఒకచోట పేర్చి చూసేందుకు
ఎంత ప్రయత్నించినా కుదరలేదు
అదెలా కుదురుతుంది చెప్పు…
నా ఎదురుగా తమ్ముడి రూపంలో
సజీవంగా నువ్వు కనిపిస్తుంటే…

(మార్చి 22, 2009న జరిగిన బైక్ యాక్సిడెంట్‌లో చనిపోయిన మా పెద్ద తమ్ముడి ప్రాణ స్నేహితుడు కుమార్‌కు అశ్రునివాళులతో… వద్దంటే వినకుండా ముందు కూర్చుని బండి నడుపుతున్న కుమార్.. తన తప్పేమీ లేకుండానే జీపు వాడు గుద్దేయటంతో, వెనుక కూర్చున్న నా తమ్ముడికి ప్రాణబిక్ష పెట్టి తానేమో కానరాని దూరాలకు వెళ్లిపోయాడు.)

ఎందుకిలా అవుతోంది
ఏ అనుభూతులు నాలో
జీవం పోసుకుంటున్నాయి

అసలు నువ్వు లేకుండా
ఒక్క క్షణం కూడా గడవదే
ఎంతమందితో ఉన్నా
నీతో ఉన్న అనుభూతి లేదే
ఎందుకిలా అవుతోంది

నీ పిలుపుకి.. నీ నవ్వుకి..
నీ అలకలకి.. బుంగమూతికి
నీతో కలిసే అడుగులకు
నీకై కలిపే అన్నం ముద్దలకు
నీకోసం వెతికే కళ్లకు
బదులేమీ చెప్పలేకున్నా
తొందరగా వచ్చేసేయ్.. ప్లీజ్…!!

అలారం కూతతో నిద్రకు వీడ్కోలు
ఆవులింతలతో రోజుకు ఆహ్వానం
గోడపైన నవ్వుతూ చూస్తుండే
నామాల స్వామికి హాయ్ చెప్పింది మొదలు…

వంటింటి పాత్రలతో
మొదలవుతుంది
మొట్టమొదటి యుద్ధం
అసలు నడుస్తున్నామా
పరుగెడుతున్నామా
తెలియని అయోమయంలో
గింగిరాలు కొడుతూ…!

తమకంటే వేగంగా
ఆగకుండా పరుగెడుతున్న
గడియారం వైపు గుర్రుగా చూస్తూ…
తిన్నామనిపించి బయటపడతాం

ఇప్పుడిక మరో పోరాటం
సెకన్లు… నిమిషాలు…
వాటి కంటే వేగంగా అడుగులు
సిగ్నల్‌లో బస్సు… ఇటువైపు మనం
అందితే సంతోషం
అందకపోతే నిట్టూర్పు
మళ్లీ ఇంకో బస్సుకై ఆరాటం…!

గమ్యం చేరాక…
కార్యాలయం చేరేందుకు
ఇంకాస్త గాభరా…
అయినా రోడ్డుపైని గుంతలకు
మన గాభరా ఏం తెలుస్తుంది
హాయిగా స్వాగతం చెబుతాయిగానీ

గుంతల స్వాగతాన్నందుకుని
కుంటుతూ మెట్లకు హాయ్ చెప్పి
కార్యాలయంలోకి వెళ్తే…
అప్పుడే మొదలవుతుంది
అసలు సిసలైన యుద్ధం…!!

ఏమయ్యింది మనకు
ఆశలు, ఆశయాలు అంతేనా
గాల్లో కట్టిన మేడల్లాగే
అవి కూడా ఇంతేనా…!

అప్పట్లో నీ సాహచర్యం
రోజు రోజుకీ ప్రకాశవంతమై
ప్రేమ, నవ్వులు, శ్రద్ధ
ఇలా చెప్పుకుంటూపోతే
దినదిన ప్రవర్థమానమే..!

నా వద్ద సంతోషాలెన్నీ ఉన్నా
అవన్నీ నువ్విచ్చినవే కదా…!
కమ్మటి కలలు ఎన్ని కన్నా
అవన్నీ నీ వల్లనే కదా….!

నేను అమితంగా ఇష్టపడే
ఒక్కగానొక్క అపురూప నేస్తానివి
ఎప్పటికీ కావాలనుకునే
అరుదైన విరజాజి పువ్వువి..!

మరలాంటిది ఏమయ్యింది మనకు..?
ఏ నిశిరాతిరి నిద్దురలో
మబ్బుతెరలు కమ్మేశాయో.. ఏమో
వెలుగు రేఖలు విచ్చుకునేలోపే
జరగాల్సినదంతా జరిగిపోయింది

మనసులు తేలికై
దూరాలు దగ్గరై
నవ్వుల పువ్వులు
నిండు దోసిళ్లలో
కొలువయ్యేదెప్పుడో…!