నువ్వు తప్ప
నిన్ను చూసినప్పుడు తప్ప
నా కన్నులు చూసేది శూన్యం
నువ్వు విన్నప్పుడు తప్ప
నా పెదవి పలికేది మౌనం
నీ మాట మధురిమ తప్ప
నా చెవిని చేరేది నిశబ్ధం
నీ మల్లెల పరిమలమే తప్ప
నాకు లేదు ఏ సువాసన
నీ చల్లని చూపే తప్ప
నను తడమదు ఏ స్పర్శ
నీ పెదవికి చిరునవ్వు తప్ప
నా మనస్సు కు లేదానందం
నువ్వుండే ప్రాంతం తప్ప
నాకేదీ వేరే స్వర్గం…
నాగేశ్వర రావు కోటా.
