లెనిన్ లేరు… ఆదిలక్ష్మి ఉండలేరు…

September 17th, 2011

సుజాతగారు, వలబోజు జ్యోతి గారు చెప్పిన ఒక విషాదవార్తను మీతో పంచుకోవాలనుకుంటున్నాను. గీతాప్రియదర్శిని కన్నతల్లిదండ్రులు, అమ్మఒడి తదితర తెలుగు ఇంగ్లీషు బ్లాగుల నిర్వాహకులు ఆదిలక్ష్మి, లెనిన్‌బాబు గార్లు.. జీవితం నుంచి సెలవు తీసుకునే ప్రయత్నం చేశారు. శుక్రవారం సాయంత్రం నాలుగు గంటల వేళ కూడా నాతో మాట్లాడిన లెనిన్ బాబు గారు ఇక లేరు. నిద్రమాత్రలు మింగిన ఆదిలక్ష్మిగారు ఆస్పత్రిలో ప్రాణాపాయ స్థితినుంచి కోలుకుంటున్నారని వార్త. (స్వచ్చందంగానే వారిద్దరూ లోకంనుంచి తప్పుకోవడానికి సిద్ధపడే ఇలా చేశారని సుజాత గారి తాజా వార్త -బజ్ ద్వారా- ద్వారా తెలుస్తోంది. )

జూలై 15న గీతాప్రియదర్శిని విద్యాశిక్షణా పరమైన ఒత్తిళ్లకు లోనై జీవితం ముగించుకున్నప్పటినుంచి ఈ కన్న తల్లిదండ్రులకు తమ జీవితమే ఓ ప్రశ్నార్థకమైపోయింది. ‘అమ్మఒడిని లేకుండా చేశారు, అమ్మఒడిని చంపేశారు’ అంటూ ఆరోజు ఆదిలక్ష్మిగారు ఫోన్‌లో చేసిన ఆక్రందన ఇంకా వెంటాడుతూనే ఉంది.

-20 ఏళ్లక్రితం ఆంధ్రప్రదేశ్ తొలి మహిళా పారిశ్రామికురాలిగా జీవితం మొదలెట్టిన ఈమె జీవితంలో అనూహ్యమైన ఎత్తుపల్లాలను చవిచూసి తీవ్రమైన ఇబ్బందులను ఎదుర్కొన్నారు. జాతీయంగా అంతర్జాతీయంగా పాలకవ్యవస్థలు సాగిస్తూ వస్తున్న రాజకీయ వ్యూహ ప్రతివ్యూహాలపై కణిక వ్యవస్థ పేరుతో వందలాది కథనాలు అమ్మఒడి తదితర బ్లాగుల్లో రాశారు.-

నిన్న సాయంత్రం -శుక్రవారం- కూడా లెనిన్ బాబుగారితో చందమామ ఆఫీసునుంచి ఫోన్ చేసి మాట్లాడాను. ఆదిలక్ష్మిగారు గతంలో పంపిన కథ “తీపికి చేదు చెల్లుకు చెల్లు”ను ఈ సెప్టెంబర్‌ నెలలోనే చందమామ ప్రచురించిందని, మీ కొత్త చిరునామా పంపితే చందమామ కాపీ, రెమ్యునరేషన్ పంపుతామని, ఆయనతో మాట్లాడితే శనివారం తప్పుకుండా చిరునామా పంపుతానని చెప్పారు. తీరా శనివారమే ఘోరం జరిగిపోయింది. లెనిన్‌గారు ఉన్నారు కాబట్టే ఆమె గత నెలన్నర రోజులగా బతికి ఉన్నారు.

వ్యవస్థపై తమదైన పోరాటంలో వాళ్లిద్దరూ తన చిట్టితల్లి గీతాప్రియదర్శినిని తమ జీవిత సర్వస్వంగా ప్రేమించారు. పదిహేనేళ్లకు పైగా వారు పడుతూ వస్తున్న తీవ్ర ఆర్థిక, మానసిక బాధలకు కన్నకూతురిపై ప్రేమ రూపంలో వారికి స్వాంతన దొరికిందనుకుంటాను. భారతీయ సాంప్రదాయిక విశ్వాసాలపై ఎనలేని ప్రేమ గల ఆమెకు తన కన్న కూతురు చితాభస్మాన్ని గంగానదికి తీసుకెళ్లి కలపాలని ఉండేది.

స్థలం మారితే అన్నా కాస్త తెప్పరిల్లుతుందేమో అనిపించి, ఈ విషయం లెనిన్ బాబుగారు వారం రోజుల క్రితం చెబితే తప్పకుండా తీసుకెళ్లమని చెప్పాను. చివరకు ఆ కోరికకూడా తీరనట్లుంది. ఎన్నడూ లేనిది శుక్రవారం మాట్లాడినప్పుడు ఆయన గొంతు చాలా డల్‌గా వినిపించింది. మీరెలా ఉన్నారు. ఆమె కోలుకున్నారా అని అడిగితే బతకాలి కాబట్టి బతుకుతున్నాం అన్నారు. ఇప్పుడనిపిస్తోంది. ఆయన అప్పుటికే ఇక జీవితం వద్దు అని నిర్ణయానికి వచ్చారేమో.

వారు కన్నకూతురు తమనుంచి దూరమయినందుకు కూడా పెద్దగా బాధపడలేదనుకుంటాను. కాని నరకబాధలు పెట్టిన ఆ కోచింగ్ సెంటర్‌ నిర్వాహకుడిని చివరిసారిగా కలిసి ఒకే  కోరిక కోరారట. ఏమంటే ఆ సెంటర్లో పాపను ఒక పనామె చాలా బాగా చూసుకుందట. రోజూ ప్రియదర్సిని ఆ పనామె ఆదరణ గురించి ఇంట్లో చెప్పేదట. బతికి ఉండగా తమ పాపను స్కూల్లో అందబాగా చూసుకున్న ఆ పనావిడకు కృతజ్ఞతలు చెబుతామనే ఉద్దేశంతో ఆమెను చూపించమని నిర్వాహకుడిని అడిగితే ఆమె క్లాసుల వద్దకు పనిమీద వెళ్లిందని, కలపడం కుదరదని చెప్పాడట ఆ రాక్షసుడు.

తమ పాప మరణానికి కారణమంటూ కోచింగ్ సెంటర్ మీద కేసు పెట్టాలని ఎంతో మంది సలహా ఇచ్చినా మనిషే పోయాక ఇక కేసు ఎందుకు అనే నిర్వేదంలో ఆ పనికి పూనుకోలేదు వీళ్లు. అలాంటిది ఆ నిర్వాహక రాక్షసులు ఆ పనామెను చివరిసారిగా కలుసుకునేందుకు కూడా తమకు అవకాశం ఇవ్వకపోవడం చూసిన క్షణంలోనే వారి గుండె బద్దలయిపోయింది. లోకం ఎందుకింత అన్యాయంగా మారిపోయిందనే వేదన… కూతురు ప్రాణాలు పోవడానికి కారకులైనవారిని కూడా క్షమించిన తమ పట్ల ఇంత నిర్దయగా వారు ఎలా వ్యవహరించారన్న ఆక్రోశం.. వారి బాధను మరింత రెట్టింపు చేసి ఉన్నట్లుంది.

జూలై 15న చందమామలు బ్లాగులో ప్రియదర్శిని ఆత్మహత్య గురించి ప్రచురించిన కథనాన్ని వాళ్లు చాలా లేటుగా చూశారట. నా అభ్యర్థనను మన్నించి కొంతమంది అజ్ఞాతంగా పంపిన సహాయానికి లెనిన్ బాబు గారు కృతజ్ఞతలు చెప్పారు. సానుభూతి కంటే, తమను మరింతగా పట్టించుకుని ఉంటే, ఇంటివద్దకు ఎవరైనా వచ్చి కలిసి ఉంటే, ఆమెకు స్వాంతన చెప్పి ఉంటే చాలా బావుండేదని ఆయన బాధ వ్యక్తం చేశారు.

ఒక మాటమాత్రం నిజం. వాళ్లు మహానగరంలో ఉండి కూడా భయంకరమైన ఒంటరితనం బారిన పడే ఈ ఘోరానికి పాల్పడ్డారనిపిస్తోంది. పిల్లలకోసం పెట్టిన స్కూలు కూడా నిలిపేశారు. బంధువుల ఒత్తిడి మేరకు వారికి దగ్గరగా ఉన్న అద్దె ఇంటికి మారారు. రెండు నెలలపాటు ఏ పనీ లేకుండా, పైగా అపరిమిత బాధలో ఉన్న ఈ తల్లిదండ్రులు ఇరవై ఏళ్లుగా తాము చేస్తున్న జీవన పోరాటం ఇక చాలని అలసి పోయారనుకుంటాను.

గత పద్దెనిమిదేళ్లుగా బంధువులకు పూర్తిగా దూరమైపోయిన వీళ్లు ఈ మధ్యనే ఓ ఫంక్షన్‌ కోసం హైదరాబాదుకు వెళ్లి బంధువులను అందరినీ కలిసి వచ్చారు. నంద్యాలలో ఎందుకు దూరంగా ఉండటం మహానగరానికి వస్తే మా పిల్లలే చాలామంది ఉన్నారు. స్కూలు పెడితే బాగా జరుగుతుంది అని భరోసా ఇస్తే నంద్యాల నుంచి హైదరాబాద్ వెళ్లారు. బతుకు జరగడం మాటేమిటో కానీ మహానగరం నిలువునా ఒక కుటుంబాన్ని కాల్చేసింది.

పాప  చనిపోవడానికి నెలరోజుల క్రితం  కూడా, ‘ఒక్కసారి చెన్నయ్ రండి, మీ కుటుంబం ఫోటోలు పంపండి’ అని శోభ కోరితే ‘నేరుగా వచ్చి కనబడితే సర్‌ప్రయిజ్‌గా ఉంటుంది కదా. వీలైనంత త్వరలో వస్తాము’ అని చెప్పింది. వృత్తిపర సంబంధంలోకి వచ్చిన నాకంటే శోభతో ఆమె చాలా విషయాలు పంచుకుందట. “లక్ష్మిగారు ఎంత ధైర్యంగా ఉండేవాళ్లు ఇలా ఎలా చేయగలిగారు” అని శోభ ఇప్పుడు షాక్ తింటూ వలవలా ఏడ్చేసింది. ఆమె ఫోన్‌లో నవ్వితే కూడా అంత స్వచ్ఛంగా, ఆనందంగా వినిపించేదని, అన్ని బాధలు, బరువులు, ఒత్తిళ్లు సంవత్సరాలుగా మోస్తూ కూడా ఎలా భరించి ఆమె అంత సహజాతిసహజంగా నవ్వగలిగేదని శోభకు ఆశ్చర్యం. -కారుణ్య.బ్లాగ్‌స్పాట్.కామ్-

నంద్యాలలో ఉన్నప్పుడు ఆమె అద్దె తక్కువగా ఉంటుందని టౌన్‌కు ఆనుకుని ఉన్న పల్లెలో ఇల్లు తీసుకున్నారు. ప్రకృతంటే ప్రాణం, పక్షులంటే ప్రాణం, రోడ్డుమీద తిరుగాడే పశువులంటే ప్రాణం, సాయంత్రం వేళల్లో ఇల్లు వదిలి వాళ్లిద్దరూ, అప్పుడప్పుడూ పాప కూడా పల్లె బాటలో పొలాల గుండా నడుస్తున్నప్పుడు మంద్రమంద్రంగా వీచే ఆ చల్లటి గాలి గురించి, పల్లె అందాల గురించి ఎన్నిసార్లు ఆమె మాట్లాడారో.. హైదరాబాద్‌లో కొత్తగా స్కూలు తెరిచి పిల్లలకు పాఠాలు చెబుతుండగా వారికి మంచినీళ్ల క్యాన్‌లను కూడా అందనీయకుండా చేసిన, తమను చిరకాలంగా వెంటాడుతూ వస్తున్న ఆ అదృశ్య శక్తుల గురించి నవ్వుతూనే ఎంత ధర్మాగ్రహం ప్రకటించారో.

రంగనాయకమ్మగారు ‘జానకి విముక్తి’  నవలలో సత్యం పాత్ర ద్వారా పలికిస్తారు. కష్టాల పట్ల సానుభూతి ప్రకటించగల హృదయం ఉండీ కూడా లోకంలో చాలామంది సహాయం చేయలేని పరిస్థితుల్లో కొట్టుమిట్టాడుతున్నారనే అర్థంలో సత్యం, విశాలాక్షికి ఉత్తరం రాస్తాడు. పాతికేళ్ల క్రితమూ ఇంతే. ఇప్పుడూ ఇంతే.

చెన్నయ్ నుంచి 400 కిలోమీటర్లు దూరంలో ఉన్న హైదరాబాదుకి వెళ్లి వారిని పలకరించలేకపోయాను. ఆమె కోలుకోవడం కష్టమనిపిస్తున్నప్పటికీ కొన్నాళ్లు ఆమెకు తోడు నీడగా ఉండి కాపాడుకోమని లెనిన్ బాబు గారికి  చెప్పానే గాని, భరించలేమనుకున్నప్పుడు కొన్నాళ్లు అన్నీ వదిలి చెన్నయ్‌కి వచ్చి మావద్ద ఉండమని చెప్పలేకపోయాను.

కొన్నాళ్లు వాళ్లిద్దరినీ అలా వదిలేస్తేనే బాగుంటుందని పూర్తిగా కోలుకుంటే తప్పక కలుసుకోవచ్చనుకున్నామే కాని ఒకటన్నర నెల కాకముందే ఇంత ఘోరానికి ఒడిగడతారని అస్సలు ఊహించలేదు. పాప, ఇప్పుడు ఆమె జీవన సహచరుడు కూడా లేకుండా మిగిలిన ఆమె విషం మింగి కూడా బయటపడిందని తెలుస్తోంది. బతికి బయటపడినా ఆమె జీవచ్చవమే. ఆమె జీవిస్తుందనే భరోసా ఈ క్షణంలో నాకయితే కలగడం లేదు. అమ్మ ఒడి నిజంగా ఇప్పుడే ఇవ్వాళే ఖాళీ అయిపోయింది.

తిరుపతిలో ఎలక్ట్రానిక్ షాపులో పనిచేస్తూ చేస్తూ ఉన్నట్లుండి ఇంటికి రాకుండా మాచెల్లెలు కొడుకు మాయమైపోతే గత ఆరునెలలుగా వాడి అనుపానులు కూడా తెలియని స్థితిలో ఉన్నాం మేం. మావాడు కనిపించలేదని పోలీసు స్టేషన్‌లో కంప్లయింట్ చే్స్తే దానికి అతీ గతీలేదు. కేంద్రమంత్రి జైపాల్ రెడ్డి మేనకోడలు మహానగరం నడిబొడ్డున స్వంత ఇంట్లో చంపబడితే కూడా దిక్కులేదు ఈ దేశంలో… మాలాంటి, మనలాంటి సామాన్యుల సమస్యలకు ఎక్కడ పరిష్కారం దొరుకుతుందో అర్థం కాని పరిస్థితి.

చదువుల కోసం, మంచి బతుకుకోసం రాష్ట్రం నుంచి వేలాది కిలోమీటర్ల దూరానికి మనుషులు వెళ్లిపోతున్నారు. దగ్గరే ఉండి కూడా ఇబ్బందుల్లో ఉన్నవారిని, పిడుగుపాటుకు గురయినవారిని కలవలేకుండా ఉన్నాము. రాతలకు చేతలకు మధ్య సంబంధం ఎక్కడో పెటిల్లున తెగిపోయినట్లుంది.

ఆదిలక్ష్మిగారిని తెలిసిన వాళ్లం సకాలంలో స్పందించి ఉంటే, పాప దుర్మరణం తర్వాత మరో ఘోరం ఇలా జరిగి ఉండేది కాదు. ఆమె  కుప్పగూలిపోయినా ధైర్యంగా కనిపించిన, ఆత్మస్థైర్యంతో మాట్లాడిన సహచరుడు లెనిన్ గారి అండ ఉందని, కొన్నాళ్ల తర్వాతయినా ఆమె కోలుకుంటుందని నిజంగానే నమ్మాను నేను.

“వస్తామని కలుస్తామని మాటిచ్చిన లెనిన్ గారు తిరిగిరాని తీరాలకు తరలి వెల్లటం. ఆయనను అనుసరించాలని పోరాడుతున్న ఆదిలక్ష్మీ గారిద్దరూ మాటతప్పారు. మరో పాపానికి ఒడిగట్టారు. ఇంతకంటే ఆత్మీయుల్ని తిట్టలేను. దుఃఖం గుండెను పిండేస్తుంది. లెనిన్, ఆదిలక్ష్మిగార్లు మాట తప్పారు” అంటూ దుర్గేశ్వర గారు తమ హరిసేవలో రాసిన మాట అక్షరసత్యం.

పిల్లలను ప్రేమించడమే, సర్వస్వంగా ప్రేమించడమే తప్పయిపోయే కాలం ముంచుకొస్తోందా? పిల్లలు లేని మాకు ఈ అనుభూతి  గాఢత గురించి ఎన్నటికీ తెలీకపోవచ్చు.

కన్నవారిని కొడుకులు తన్ని తరిమేస్తుంటే కూతుర్లు కాస్త అన్నం పెడుతున్న కాలం వచ్చేసింది. ఆ నమ్మకాన్నే నీ చుట్టూ అమ్మా, నాన్నా అల్లుకున్నారేమో..!

గీతా ప్రియదర్శినీ, అనంత దరిద్రాన్ని ప్రేమించిన కన్నవారు నువ్వు లేని లోకాన్ని ఇలా శపిస్తున్నారు.. ఎందుకిలా చేశావు తల్లీ?

ఆదిలక్ష్మిగారూ, క్షమించండి.. ఘోరమైన తప్పిదం చేశాను. ఇలా చేస్తారని, ఇలా జరుగుతుందని ఊహించలేదు. మీ గురించి సమాచారం తెలుసుకునే చివరి వనరును కూడా పొగొట్టుకున్నాను. ఎప్పుడు కాల్ చేసినా లెనిన్ గారు అందుకునే మీ ఫోన్ ఈ సాయంత్రం నుంచి స్విచ్ఛాఫ్ అయిపోయింది. కష్టాల్లో ఉన్నవారిని కాపాడుకోవడం తెలీని, చేతకాని జీ్వచ్ఛవాలం. మా పాపాలను మన్నించండి..

చందమామ కుటుంబాలకు విషాదవార్త
http://blaagu.com/chandamamalu/2011/07/15/%E0%B0%9A%E0%B0%82%E0%B0%A6%E0%B0%AE%E0%B0%BE%E0%B0%AE-%E0%B0%95%E0%B1%81%E0%B0%9F%E0%B1%81%E0%B0%82%E0%B0%AC%E0%B0%BE%E0%B0%B2%E0%B0%95%E0%B1%81-%E0%B0%B5%E0%B0%BF%E0%B0%B7%E0%B0%BE%E0%B0%A6%E0%B0%B5/

లోకంలోని పిల్లలందరూ ఇక మీ పిల్లలే…
http://blaagu.com/chandamamalu/2011/07/17/%E0%B0%B2%E0%B1%8B%E0%B0%95%E0%B0%82%E0%B0%B2%E0%B1%8B%E0%B0%A8%E0%B0%BF-%E0%B0%AA%E0%B0%BF%E0%B0%B2%E0%B1%8D%E0%B0%B2%E0%B0%B2%E0%B0%82%E0%B0%A6%E0%B0%B0%E0%B1%82-%E0%B0%87%E0%B0%95-%E0%B0%AE/

 

విషాదవార్త

http://kaburlu.wordpress.com/2011/09/17/%E0%B0%B5%E0%B0%BF%E0%B0%B7%E0%B0%BE%E0%B0%A6-%E0%B0%B5%E0%B0%BE%E0%B0%B0%E0%B1%8D%E0%B0%A4/#comment-388

ఆదిలక్ష్మిగారు ఎందుకిలా చేసారు??

http://jyothivalaboju.blogspot.com/2011/09/blog-post_17.html

 

లెనిన్ ,ఆదిలక్ష్మిగార్లు మాటతప్పారు

http://durgeswara.blogspot.com/2011/09/blog-post_17.html

 

ఈ బ్లాగులు ఇక ఎన్నటికీ అప్‌డేట్ కాకపోవచ్చు.

అమ్మఒడి
http://ammaodi.blogspot.com/

ఆహా! ఓహో!
http://paalameegada.blogspot.com/

కింది తాజా సమాచారం చూడగలరు.

కార్పోరేట్ విష సంస్కృతి..

http://vasantalakshmi.blogspot.com/2011/09/blog-post_18.html

 

2004 డిసెంబర్ 26న విరుచుకుపడిన సునామీ సమాచారంతో ఉన్న కింది లింకును చూసిన ఆదిలక్ష్మిగారు కింది బ్లాగర్‌కు జీమెయిల్‌లో పంపిన కామెంట్ కింది లింకులో చూడగలరు.

జ్ఞాపకాల అలజడిలో…!

http://kaarunya.blogspot.com/search/label/%E0%B0%B8%E0%B1%81%E0%B0%A8%E0%B0%BE%E0%B0%AE%E0%B1%80%20%E0%B0%9C%E0%B1%8D%E0%B0%9E%E0%B0%BE%E0%B0%AA%E0%B0%95%E0%B0%BE%E0%B0%B2%E0%B1%81

 

తాజా ఆత్మీయ సమాచారం కోసం కింది లింక్ చూడండి

అమ్మఒడి ఆదిలక్ష్మిగారు

http://teluguyogi.blogspot.com/2011/09/blog-post_19.html

 

RTS Perm Link


4 Responses to “లెనిన్ లేరు… ఆదిలక్ష్మి ఉండలేరు…”

  1. chandamama on September 17, 2011 10:00 PM

    మలక్‌పేట అని వ్యవహరించబడే భరద్వాజ్ గారి బ్లాగులో వచ్చిన కింది వ్యాఖ్యలను ఇక్కడ అవసరంగా భావించి ఇస్తున్నాను.

    “ఇందాక జ్యోతి గారి బ్లాగులో మీ వ్యాఖ్య చూసాను. నాకు ఈ మధ్యాహ్నమే తెలిసిన ఆదిలక్ష్మి గారి విషయం గురించి నేను చదువుతూ ఉంటే చందమామచరిత్ర బ్లాగులో వాళ్ల పాప గురించి రాసింది కనపడింది. అప్పుడే తెలిసింది నాకు, వాళ్ళ పాప మరణము, దాని వల్ల వీళ్ళ ఆత్మహత్యా ప్రయత్నం. ఆ బ్లాగు మీది అన్న సంగతి నాకు ఈ క్షణమే తెలిసింది.
    అలాగే ఈ నెలవంక అంటే, రాజశేఖరరాజు గారి ఐడి అని కూడా నేనీ క్షణమే అర్ధం చేసుకున్నాను. Interesting.
    Anyway, I ‘buzzed’ this afternoon to offer any kind of financial assistance to Adilaksmi’s family, as that is all I can do. I was looking for someone who is in direct contact with her and willing to help her. If you think you are that person, could you please email me. You can get my email from Malakpet Rowdy.
    Thanks
    Kumar N
    17 సెప్టెంబర్ 2011 9:34 సా
    నెలవంక చెప్పారు…

    తప్పకుండానండీ, మీ యాహూ మెయిల్ ఐడీని తీసుకున్నాను. ముందు మనం మనుషులం.తర్వాతే అన్నీ.. అపార్ధాలు ఉంటే కలిసి మాట్లాడుకుంటే పరిష్కారమవుతాయి. ఏం ఫర్వాలేదు.

    కుమార్ ఎన్ గారు,
    మీ సహృదయానికి ధన్యవాదాలు. అవును చందమామలు, నెలవంక బ్లాగులు రెండూ నావే. ఇవ్వాళ ఉదయమే చందమామ బ్లాగులో నిన్న జరిగిన ఘోరంపై కథనం ప్రచురించాను. వీలైతే చూడండి.
    http://blaagu.com/chandamamalu/2011/09/17/%E0%B0%B2%E0%B1%86%E0%B0%A8%E0%B0%BF%E0%B0%A8%E0%B1%8D-%E0%B0%B2%E0%B1%87%E0%B0%B0%E0%B1%81-%E0%B0%86%E0%B0%A6%E0%B0%BF%E0%B0%B2%E0%B0%95%E0%B1%8D%E0%B0%B7%E0%B1%8D%E0%B0%AE%E0%B0%BF-%E0%B0%89/

    ఆదిలక్ష్మిగారు కోలుకున్నారని తెలిసింది. ఆమె రేపు, మాపు కూడా బతికి ఉంటే మీరు అందించే పైసా సహాయం కూడా అత్యవసరం లాంటిదే. ముందు తన సహచరుడు లేడనే విషయం తెలిసిన తర్వాత ఆమె జీవించి ఉండటం చాలా ముఖ్యం.

    నేను ఈ క్షణంలో విపరీతంగా భయపడుతోంది ఈ విషయంపైనే.. జ్యోతి గారు ఇప్పుడే చెప్పారు. సుజాతగారు ఈరోజు ఆమెను చూడడానికి హాస్పిటల్‌కి వెళుతున్నారట. ఆదివారం కాబట్టి హైదరాబాద్‌లో ఉన్న మిత్రులకు వీలయితే ఆమెను ఇవ్వాళే కలిసి కాస్త ధైర్యం చెబితే బాగుంటుంది. మనిషి మిగలటం చాలా ముఖ్యం.

    మన మధ్య ఏ వాదాలు, ప్రతివాదాలు ఉన్నా ఇవన్నీ కాస్సేపు మర్చిపోదాం. ఆమె ప్రాణం నిలబడేందుకు కాసింత సహాయం, మాట, చేత రూపంలో చేద్దాము. ఆమె కోలుకుని కాస్త తెప్పరిల్లాక చెన్నయ్ రాగలిగితే మేము ఆమె బాగోగులు చూడగలం. ఇప్పటికే తప్పు చేశాము. ఆమెను బతికించుకుంటే మన జన్మ సార్థకం అయినట్లే..

    వలబోజు జ్యోతి గారిని, సుజాత గారిని సంప్రదించి ఈ ఒక్క పనిమాత్రం చేయండి. నాకు చాలా భయంగా ఉంది. యడ్ల ఆదిలక్ష్మి పేరుమీద వారికి ఎస్‌బిఐలో బ్యాంక్ అక్కౌంట్ ఉంది. గతంలోనూ ఇలాగే అభ్యర్తించినప్పుడు అజ్ఞాతంగానే మిత్రులు పాతికవేల వరకు నేరుగా ఎక్కౌంటుకు పంపారట. లెనిన్ బాబు గారు గత వారమే చెప్పారు.

    భరద్వాజ్ గారు.. మీ బ్లాగులో ఇతర విషయాన్ని ప్రస్తావిస్తున్నాను. క్షమించండి. వేరే మార్గం లేదు. మీరు కుమార్ గారి ఈమెయిల్ ఐడీని నా జీమెయిల్ ఐడీకి పంపగలరు.
    krajasekhara@gmail.com
    09884612596

    సర్వం కోల్పోయిన ఈ “నిరుపేద” తల్లికి మనం కాసింత సాయం ఆర్థికంగా కాని, ఇతరత్రా కాని ఏదయినా చేయగలమా? ఆమె ఏదీ నోరు విప్పి అడిగే స్థితిలో కూడా లేరిప్పుడు.

    A/c.No. 31223689337 [Yadla Adi Laksmi].
    SBI, Nandyal Branch code. 883.

    Cell No: 9440971265. (ఈ సెల్ నంబర్ నిన్నటి నుంచి స్విచ్ఛాప్ అయిపోయింది)
    leninyadla@gmail.com
    adilakshmi.yadla@gmail.com

    (నంద్యాల ఎస్‌బీఐ బ్రాంచ్‌లో ఇటీవలే ఓపెన్ చేసిన పై ఖాతానే వీరు కొనసాగిస్తున్నారు.)

  2. రవిచంద్ర on September 18, 2011 2:18 AM

    ఆత్మీయులను కోల్పోయినపుడు మనసు ఎంతటి నరకాన్ని అనుభవిస్తుందో ఓ రెండు నెలల కిందట మా క్షేమమే సర్వస్వంగా భావించిన మా తాతగారు పోయినప్పుడు తెలిసింది. కానీ మీ పాప మరణం ఇంతటి ఘోరానికి దారితీస్తుందని అనుకోలేదు. ఎంత ఆపుకున్నా కంటిలో నీటిబొట్టు ఆగడం లేదు.

  3. Sandeep P on September 19, 2011 3:58 AM

    చాల దుఃఖం కలిగించే వార్త చెప్పారండి. పచ్చని కుటుంబం, ఆదర్శప్రాయమైన కుటుంబం ఇలాగ నాశనం అయిపోతుంటే ఏమీ చెయ్యలేని జీవఛ్ఛవాలం మనమందరం. ఎందుకు బ్రతుకుతున్నామో, ఏం సాధిస్తున్నామో తెలియని కామాంధులం. పొద్దున్నే లేవడం, పరుగులు పెట్టడంలో ఆత్మీయులని పట్టించుకోని రాక్షసులం. డబ్బు మనల్ని శాసిస్తోంది.

  4. chandamama on September 20, 2011 4:35 AM

    రవిచంద్ర, సందీప్ గార్లకు
    మీ వ్యాఖ్యలకు వెంటనే స్పందించలేకపోయాను. ఎందుకో మనసు బాగుండటం లేదు… క్షమించాలి.
    రవిచంద్రగారూ,
    మీ క్షేమాన్ని కోరుకున్న తాతగారు లేరు. మనుషులు కోల్పోతున్న పెద్దల విలువ ఏమిటో నాకు తెలుసు. మీకు నా సహానుభూతి.

Trackback URI | Comments RSS

Leave a Reply

Name

Email

Website

Speak your mind