చందమామ కుటుంబాలకు విషాదవార్త

July 15th, 2011

గీతా ప్రియదర్శిని

చందమామ చిరకాల అభిమాని, అమ్మఒడి బ్లాగు రూపకర్త,  ఆదిలక్ష్మి గారి అమ్మాయి గీతా ప్రియదర్శిని మనందరినీ వదిలి పెట్టి ఈ లోకం నుంచి వెళ్లిపోయింది. పోటీ చదువుల విషవలయంలో పీకలలోతు కూరుకుపోయిన ఈ ప్రపంచాన్ని శపిస్తూ ఈ పాలమీగడ…. పసిప్రాయంలోనే ఈ లోకం నుంచి దాటుకుంది.

ఈ రాత్రి 12 గంటల వేళ -15-07-2011- వలబోజు జ్యోతిగారి ఈమెయిల్ చూసి ఈ దారుణ నిజాన్ని నేరుగానే తెలుసుకుందామని గీత అమ్మకు కాల్ చేసి విఫలమై, నా బాధను ప్రపంచం ముందుకు తీసుకువస్తున్నాను.

గత సంవత్సర కాలంగా చందమామ పనిలో భాగంగా, ఇతరత్రా సందర్భాలలో ఆదిలక్ష్మిగారితో మాట్లాడాలని ఆమె ఇంటికి ఫోన్ చేసినప్పుడల్లా, ‘అమ్మలేరు అంకుల్, తర్వాత చేస్తారా, ముఖ్యమైన విషయం అయితే చెప్పండి’ అంటూ పలకరించిన ఆ లేతస్వరం ఇవ్వాళ శాశ్వతంగా మూగపోయింది. వలభోజు జ్యోతి గారిద్వారా విన్న ఈ వార్తను స్వీకరించడానికి కూడా నాకు మనస్కరించడం లేదు.

“నా తల్లిని ప్రయివేట్ కళాశాలల చేపల తోముడు అనే వికృత కోచింగ్ బారిన పడవేయను’ అంటూ ఆదిలక్ష్మిగారు కొన్ని నెలల క్రితం చెప్పిన మాటలు ఇంకా నా చెవుల్లోగింగురుమంటున్నాయి. సెలవులొచ్చాయంటే చాలు ప్రైవేట్ కాలేజీలు ఆంధ్రదేశంలో బడిపిల్లలను ‘చేపల్ని బండపై తోమినట్లు’ తోముతున్నాయని ఆగ్రహం ప్రకటించిన ఈ కన్నతల్లి ఏకైక గారాల పట్టి మనమెవ్వరూ ఊహించని కోణంలో జీవితం వద్దనుకుని వెళ్లిపోయింది.

పోటీ చదువుల భారంలో కన్నకూతురిని ముంచనివ్వనని కన్న తల్లి శపథం చేస్తే, చదువులలో డల్‌గా ఉన్నావని పాలుగారే ఈ చిన్నారిని తోటి మిత్రులు వెక్కిరించారు.

తల్లిదండ్రులు చేస్తున్న జీవన పోరాటం సంవత్సరాలుగా చూస్తూ చూస్తూ ఎదుగుతున్న ఈ లేత గుండె తన మిత్రులు పెట్టిన కోతను భరించలేక కరిగి పోయిందేమో…

జీవితానికి మార్కులొక్కటే కొలబద్ద కాదంటూ కన్నవారు చేసిన బోధకంటే…. జీవితమంటే, భవిష్యత్తు అంటే మార్కులే అంటూ గిరిగీసి మరీ నిల్చున్న ప్రపంచం నుంచి కొత్తగా ఎదురైన అవహేళనలను అర్థం చేసుకోక ఈ పసిమనసు తల్లడిల్లిపోయిందేమో… కారణం ఈ క్షణంలో స్పష్టంగా తెలీదు కాని మన కళ్లముందు మళ్లీ ఈ ఘోరం జరిగిపోయింది.

ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర తొలి మహిళా పారిశ్రామిక వేత్తలలో ఒకరిగా గుర్తింపు పొందిన ఈమె కన్నతల్లి, గత 18 ఏళ్లుగా తాను నమ్మిన విలువల కోసం రాష్ట్రం నుంచి కేంద్రం దాకా మొత్తం పాలక వ్యవస్థమీదే తనదైన కోణంలో తిరగబడిన నేపధ్యంలో, సర్వస్వం కోల్పోయి జీవితంతో తీవ్రంగా ఘర్షణ పడుతోంది.

తెలుగు బ్లాగులలోనే అరుదైన విలక్షణమయిన అమ్మఒడి బ్లాగులో కణిక వ్యవస్థ పేరిట వీరు రాసిన, రాస్తున్న కథనాలు, ఈ ప్రపంచంలోని అన్యాయం, అవినీతిపై తమదైన కోణంలో వీరు ఘర్షిస్తున్న చరిత్రకు ఓ నిఖార్సయిన ప్రతిబంబం.

భారత రాజకీయ రంగంపై సుదీర్ఘ కుట్ర, నకిలీ కణిక వ్యవస్థ వంటి అంశాలపై ఇంగ్లీషులో, తెలుగులో ఆదిలక్ష్మిగారు గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా 425 పైగా సుదీర్ఘ కథనాలు వెలువరించారు. తెలుగు బ్లాగుల చరిత్రలోనే ఉబుసుపోక కబుర్ల కోసం కాక తాను నమ్మిన దాన్ని చెప్పడం కోసం కొనసాగించిన సుదీర్ఘ కథనాల చరిత్రలో అమ్మఒడి బ్లాగుదే అగ్రస్థానం.

ఒక చిన్న అవలోకనం!
http://ammaodi.blogspot.com/

సంపదలను చవి చూసిన చోటనే పేదరికాన్ని కూడా చవి చూస్తున్న ఈ అమ్మా నాన్నలకు జీవితంలో మిగిలిన ఒకే ఒక చిరు ఆశ కూడా ఇవ్వాళ శాశ్వతంగా దూరమైపోయింది. ఆదిలక్ష్మిగారూ, లెనిన్ గారూ.. నాకు తెలిసిన ఈవార్తను ఎలా రాయాలోకూడా అర్థం కాక కుములుతున్నా.. క్షమించండి….

దాదాపు సంవత్సరం క్రితం ఆదిలక్ష్మి గారు తన అరుదైన ‘చందమామ’ జ్ఞాపకాలను పంపుతూ కన్నకూతురి ఫోటోను ప్రచురణకోసం పంపారు.

‘చందమామ’ జ్ఞాపకాలకు సంబంధించి ‘అమ్మఒడి’ ఆదిలక్ష్మిగారిది ఓ వినూత్న అనుభవం. చిన్నప్పుడు నాన్న చదివి వినిపిస్తే తప్ప చందమామ కథను వినలేని అశక్తత లోంచి ‘నేనే చదువు నేర్చుకుంటే పోలా’ అనే పట్టుదలతో, స్వయంకృషి తోడుగా శరవేగంగా చదువు నేర్చుకున్న అరుదైన బాల్యం తనది.

ఆవిధంగా చందమామ ద్వారా చదవటం నేర్చిన, చదువు నేర్పిన గురువును గౌరవించడం నేర్చిన ఆదిలక్ష్మిగారు, ఒకప్పుడు నాన్నతో తను పొందిన అనుభవాన్ని తన పాపాయి నుంచి కూడా ఎదుర్కొన్నారట. చందమామ కథను ఒకసారి చదివి వినిపిస్తే, మళ్లీ మళ్లీ వినాలి అనే కుతూహలంతో తప్పుల తడకగా చందమామ కథను చదివి నవ్వించేదట పాప. కన్నతల్లి  ఒకట్రెండుసార్లు చందమామను చదివి వినిపించి, ఇక కుదరదంటే “నేను పెద్దయ్యాక నా పాపకి నీలా చదవను ఫో అనను. ఎన్నిసార్లయినా చదివి వినిపిస్తాను తెలుసా?” అంటూ బుంగమూతి పెట్టేదట.

ఇదీ చందమామతో బంధం అల్లుకున్న తరతరాల తెలుగు కుటుంబాల చరిత్ర. ఆదిలక్ష్మిగారు, ఆమె జీవన సహచరుడు, వారి పాపాయి దశాబ్దాలుగా నింగిలోని చందమామతో పాటు నేలమీది ‘చందమామ’తో కూడా చెలిమి కొనసాగిస్తూ వచ్చారు. నేలమీది ‘చందమామ’తో ఇటీవలి వరకు ప్రత్యక్ష సంబంధం లేని ఆదిలక్ష్మి గారు ఇటీవలే చందమామతో పరిచయంలోకి వచ్చారు.

నాన్న ద్వారా పరిచయం అయిన చందమామను కన్నకూతురికి కూడా పరిచయం చేయడమే కాదు… తాను పాఠాలు చెబుతున్న స్కూలు పిల్లలకు కూడా కథామృతాన్ని పంచిపెడుతూ, రేపటి తెలుగు తరాన్ని తయారుచేస్తున్న ఆదిలక్ష్మిగారూ… మీ చందమామ కుటుంబాన్ని చూసి చందమామ సిబ్బందిగా మేం గర్వపడుతున్నాం. అంటూ చందమామ బ్లాగులో, వెబ్‌సైట్‌లో ఈ చందమామ కుటుంబం గురించి సంవత్సరం క్రితమే పరిచయం చేశాము.

ఈ సంవత్సర  కాలంగా ఆమె పంపిన రెండు కథలు చందమామలో ప్రచురించబడ్డాయి. మూడవ కథను కూడా ఈ మధ్యనే ప్రచురణకు తీసుకున్నామని, అన్ని కథలూ స్వీకరించలేకపోయినా క్రమం తప్పకుండా చందమామకు కథలు పంపిస్తూ ఉండమని ఈమధ్యే ఆదిలక్ష్మిగారికి చెప్పడం కూడా అయింది.

కానీ, ఇంతలోనే ఈ ఘోరం.

ఈ క్షణం కూడా, నాకు నడిజాములో చేరిన ఈ వార్త నిజం కాకుండా పోతే ఎంత బాగుండు అనిపిస్తోంది.

కన్నవారి సాహిత్య వారసత్వంతో ఇంటర్మీడియట్ పూర్తికాక ముందే తానూ ఒక బ్లాగును రూపొందించుకుని తన పసిమనసుకు తోచిన కథలూ, కథనాలూ పోస్ట్ చేస్తూ వస్తున్న ఈ చిన్నారి, తన లేలేత బ్లాగును లోకంలోని పసిపిల్లలందరికీ వారసత్వంగా మిగిల్చి వెళ్లిపోయింది.

ఆహా! ఓహో!
http://paalameegada.blogspot.com/

2010 డిసెంబర్ నెలలో కొత్తపల్లి పిల్లల వెబ్ సైట్‌లో జారు బాబూ అనే తన కథ, బొమ్మ రెండూ పడితే ఆనందంగా ఈ వార్తను తన బ్లాగులో పంచుకొంది.

“కొత్తపల్లి పత్రిక డిసెంబరు సంచికలో నా కథ! – జారు బాబూ!”
http://paalameegada.blogspot.com/2010/12/blog-post.html

ఇదే ఈ చిన్నారి చివరి బ్లాగ్ కథనం. చంద్రుని చల్లదనానికి పరవశించే చకోర పక్షుల నేపధ్యంలో రామాయణం నేపధ్యంలో ఒక  పేజీ కథను గతంలోనే ఈ చిన్నారి చందమామ పత్రికకు పంపింది. కాని, పౌరాణిక నేపథ్యం ఉన్న కథను చిన్న కారణంవల్ల చందమామ స్వీకరించలేకపోయింది.

పగలే వెన్నెలా – పరవశమాయెగా!

http://paalameegada.blogspot.com/2010/09/blog-post.html

కానీ పైన ప్రస్తావించిన ‘జారు బాబూ’ కథను చదివితే చిన్న వయసులోనే ఊహలకు అక్షరాలద్దుతున్న ఈ చిన్నారి రచనా పాటవం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది.

సామాజిక కారణాలతో పిల్లలు వద్దనుకున్న మాకు, లోకంలోని పిల్లలంతా మా పిల్లలే అన్న సంస్కారాన్ని ఉద్యమాల పుణ్యమా అని నేర్చుకున్న మాకు, సంతాన ప్రాప్తిని స్వచ్చందంగా వద్దనుకున్న మాకు, పసిపిల్లల అర్థాంతర మరణాలు గుండె కోతను మిగిలిస్తున్నాయి.

ఆదిలక్ష్మిగారూ, వీలయితే పాపతో పాటు ఈ వేసవిలో నంద్యాల నుంచి చెన్నయ్‌కి వచ్చి మాతో కొన్నాళ్లు గడుపుతామని మాట ఇచ్చారు. కాని మీరే మీ బ్లాగులో ఈమధ్యనే అవలోకనం చేసుకున్న విధంగా ఉపాధి వెతుక్కోవడం కోసం చిన్న పట్టణం నుంచి హైదరాబాదుకు మకాం మార్చారు. కాని మీ పాపను శాశ్వతంగానే చూడలేకపోయాం. విధి అంటూ పెద్దమాటలు వాడనవసరం లేదు కాని, ఒక్కసారి మీరు ఇటు వచ్చి తర్వాత అటు వెళ్లి ఉంటే ఎంతబాగుండేదో..

ప్రపంచానికి ఎదురుతిరిగి నరక బాధలు అనుభవిస్తూ కూడా మీరు జోకులెయ్యడం, కడుపారా నవ్వడం, నవ్వించడం మర్చిపోలేదు. లక్ష బాధలు అనుభవిస్తూ కూడా మీరు కోల్పోని నవ్వును ఫోన్లో విన్నప్పుడల్లా జీవితంపై కొండంత నమ్మకం చివురించేది మాకు.

విధినిర్ణయం అనే భావనపై మాకిప్పుడు నమ్మకం లేదు. కాని ఈ క్షణం మాకు ఒకే ఆలోచన…. ఇలా జరిగి ఉండకపోతే బాగుండు…. ఇది నిజం కాకపోయి ఉంటే బాగుండు….

కాని ఒక భాధ మా హృదయాలను ఇకపై జీవితాంతం వేధిస్తూనే ఉంటుంది..

గీతా ప్రియదర్శినీ…. చందమామ కన్నబిడ్డా!

మేం సాధారణ మనుషులం.. నిద్ర లేచింది మొదలుకుని లక్ష తప్పులు చేస్తూనే బతుకుకోసం పోరాడుతున్నవాళ్లం..

ఇంత శిక్ష వేసి వెళ్లిపోయావేమిటి తల్లీ…

 

తాజా నోట్:
రాత్రి లెనిన్ గారికి ఫోన్ చేస్తే అప్పటికే ఆలస్యమయింది కాబట్టి ఫోన్ తీయలేదు. ఈ తెల్లవారుజామున మిస్స్డ్ కాల్ చూసి తనే చేసారు. ఏ ఘోరం నిజం కాకూడదని అనుకున్నానో అదే నిజమైంది. నిన్న తెల్లవారి పాప స్నానం చేయడానికి వెళ్లింది. తిరిగి బయటకు రాలేదు. నంద్యాల నుంచి హైదరాబాద్ వచ్చిన తర్వాత కోచింగ్ కంటిన్యూ చేస్తున్న నేపథ్యంలో నంద్యాలను మించిన దారుణ అనుభవాలు….

అన్నీ కరెక్టుగా రాసిన సమాధానాలకు తప్పు అని రాసి మార్కులు కోత కోయడం. వెనుకబడిన సబ్జెక్టులో సహజంగానే మార్కులు తగ్గితే టీచర్లే గేలి చేయడం… ఈ రోజుల్లో కూడా క్లాసులో అందరి ముందూ ఆమెను బెంచీపై నిలబెట్టి ఆవమానించడం..

మార్కులు రాకపోయినా ఫరవాలేదు ఎలాంటి ప్రశ్నలు వస్తాయో, ప్రశ్నలు ఎలా రూపొందిస్తారో ప్రాసెస్ తెలుసుకోవడానికి మాత్రమే కోచింగ్‌కి హాజరు కామని తల్లీ దండ్రీ కొండంత ధైర్యం, భరోసా ఇచ్చినా  నేరుగా అనుభవించేది, కోచింగ్ సెంటర్లనే చేపల తోముడు బండలపై జరిగే ప్రతి ఘటననూ ప్రత్యక్షంగా భరించేదీ తను కాబట్టి ఎంత నరకం అనుభవించిందో..

కోచింగ్ కాలేజీకి పోవాలంటేనే భయం వేస్తున్న నేపధ్యంలో ఈ పసిపిల్ల ఎంత దయనీయ స్థితిలో తనకు ఇక…. వద్దు అనే నిర్ణయానికి వచ్చిందో మనకు అర్థం కాకపోవచ్చు.

తోటి పిల్లలు కాదు.. కోచింగ్ వెలగబెడుతున్న కాలేజీ నిర్వాహకులు, టీచర్లే ఒక జీవితాన్ని నిలువునా గొంతు కోసేసారు. తాముంటున్న నిజాంపేటకు దగ్గర్లోని ఓ కాలేజ్ కమ్ కోచింగ్ సెంటర్ ఈ ఘాతుకానికి ఒడిగట్టింది.

నక్సలైట్లు పూనుకుంటే తప్ప ఈ దేశంలో ఏ ఒక్క అన్యాయ ఘటనకు సంబంధించి కూడా సహజన్యాయం, తక్షణ న్యాయం జరగదు కాదు జరగదు.. ఇది నా వ్యక్తిగతాభిప్రాయం…  కాబట్టి ఈ కాలేజీకి ఏం జరగదు.. ఈ నిర్వాహకులకు ఏం కాదు. ఆ టీచరాక్షసులకు నెల జీతం తప్ప మరే గుండెకోతలూ కనిపించవు… వినిపించవు…

అయినా ఈ రోజుల్లో కూడా పిల్లలను బెంచీ ఎక్కి అవమానించడం రాష్ట్ర రాజధానిలోనే అలవాటుగా కొనసాగుతోందా? రూపంలో కార్పొరేట్ కల్చర్.. సారంలో పక్కా ఫ్యూడల్ సంస్కృతి.. భారతదేశంలో పెట్టుబడిదారీ విధానం వెలిగిపోతోందని పేపర్లలో మహామేధావుల రాతలు… పత్రికలు చెప్పేది ఎంత నిజమో…. హైదరాబాద్ ఇంత పచ్చి ఫ్యూడల్ కంపుతో ఇంత ఘోరంగా తయారయిందా!

17 సంవత్సరాలు కన్నబిడ్డకు స్వేచ్ఛనిచ్చి నిజంగా అమ్మఒడిలాగే పొదవుకుని కాపాడుకున్న అమ్మ.. నిన్న ఈ ఘోరం జరిగినప్పటినుంచి ఏడుపు ఆపటం లేదు. లెనిన్ గారితో మాట్లాడుతూంటే పక్కన హృదయవిదారకంగా ఆమె రోదన. కన్నతల్లి మాత్రమే పెట్టగల రోదనలు. ‘రాజుగారూ, అమ్మ ఒడి ఖాళీ అయింది. అమ్మ ఒడిని ఖాళీ చేశారు. అందరూ కలిసి అమ్మ ఒడిని ఖాళీ చేసేశారు..”  ఆమె ఇవ్వాళ మాట్లాడగలిగింది ఈ రెండు ముక్కలు మాత్రమే.’

24 గంటలూ ఆమెకు తోడుగా ఉండమని, ఒక్క క్షణం కూడా ఆమెను వదలవద్దని లెనిన్ గారికి సలహా ఇస్తుంటేనే మనసులో భరింపరాని బాధ…

ఆమెకు ఇవ్వాళ ఉదయమే కాల్ చేసి ఏదయినా అనువాద పని ఇస్తే చేయగలరా అని అడగాలనుకున్నాను. గత ఎనిమిది నెలలుగా వీరిద్దరూ మేం చేస్తున్న అనువాద పనులలో భాగస్వాములు. ఆ ప్రాజెక్టు పూర్తయిపోయి మధ్యలో రెండు నెలలు గ్యాప్. మళ్లీ ఇవ్వాళ పని వస్తే చేయగలరా అని ఫోన్ చేయాలనుకున్నాను. ఇంతలోనే ఈ ఘోరం..

రాజేష్ గారూ మీరన్నది నిజం. ఇక్కడ ఊహాగానాలు వద్దు. వీలయితే.. పసిబిడ్డను పోగొట్టుకున్న కన్నవారికి కాసింత ఓదార్పుగా మనం నాలుగు మాటలు మాట్లాడితే చాలు.

మొబైల్ లెనిన్ గారి వద్దే ఉంది కాబట్టి కాస్త స్వాంతనగా తనను పలకరిస్తే చాలు.

వారి మొబైల్ నంబర్: 94409 71265

కన్నబిడ్డకు దూరమై, సర్వం కోల్పోయిన ఈ “నిరుపేద” తల్లిదండ్రులకు మనం కాసింత సాయం ఆర్థికంగా కాని, ఇతరత్రా కాని ఏదయినా చేయగలమా? వాళ్లు ఏదీ నోరు విప్పి అడిగే స్థితిలో కూడా లేరిప్పుడు. కూకట్‌పల్లి దగ్గిర్లోని నిజాం పేటలో వీరు ప్రస్తుతం ఉంటున్నారు.

A/c.No. 31223689337 [Yadla Adi Laksmi].
SBI, Nandyal Branch code. 883.

Cell No: 9440971265.
leninyadla@gmail.com
adilakshmi.yadla@gmail.com

(నంద్యాల ఎస్‌బీఐ బ్రాంచ్‌లో ఇటీవలే ఓపెన్ చేసిన పై ఖాతానే వీరు కొనసాగిస్తున్నట్లుంది. )

మన జీవిత అవసరాలకు పోనూ కాస్త మిగులు ఆదాయం మన వద్ద ఉంటే, ఎంత పరిమితంగా అయినా సరే, ఒక్కగానొక్క బిడ్డను కోల్పోయిన ఈ “అనాథ”లకు కాస్త సాయం చేయగలిగితే బాగుంటుందేమో… ఆలోచించండి… ముందుగా లెనిన్ గారికి పైనంబర్ కి ఫోన్ చేసి స్వాంతన పలుకుదాం…

జరిగిన ఈ ఘోర దురంతం పట్ల మనలో ఏ ఒక్కరూ తప్పుగా అర్థం చేసుకోరని నమ్మకముంది. కన్న కోత, గుండెకోతలు కలిసి ముప్పేట దాడికి గురయిన వీరికి వీలయితే కాసింత సహాయం చేద్దాం..

రాజశేఖర రాజు.
చందమామ
చెన్నయ్
9884612596
krajasekhara@gmail.com

కాలం నిన్న ఉదయం 7.30 గంటల తర్వాత ముందుకు కదలకుండా అలాగే ఆగిపోయి ఉంటే ఎంత బాగుండేదో..

చదువులో మొద్దును కాను…!
సూసైడ్ నోట్ రాసి బాలిక ఆత్మహత్య
న్యూస్ టుడే: ఓ బాలిక తన తల్లిదండ్రులకు సూసైడ్ నోట్ రాసి ఆత్మహత్య చేసుకున్న సంఘటన కెపీహెచ్‌బీ పోలీస్ స్టేషన్ పరిధిలో శుక్రవారం చోటు చేసుకుంది. ఎస్సై ఖాన్ తెలిపిన వివరాల ప్రకారం. కర్నూలు జిల్లా నంద్యాలకు చెందిన లెనిన్‌బాబు, సరిత -యడ్ల ఆదిలక్ష్మి- దంపతులు రెండు మాసాల కింద నగరానికి వచ్చి నిజాంపేట గ్రామంలోని బాలాజీనగర్‌లో నివాసం ఉంటున్నారు. వీరి ఒక్కగా నొక్క కుమార్తె ప్రియదర్శిని (16). ఈమె నంద్యాలలో ఇంటర్ మొదటి సంవత్సరం పూర్తి చేసింది. ఇంటర్ ద్వితీయ సంవత్సరం హైదరాబాద్‌లో చదివించాలని తల్లిదండ్రులు నిర్ణయించారు. ఇందుకు గాను ప్రస్తుతం ప్రవేశం కోసం ఆయా కళాశాలల్లో ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు.శుక్రవారం ఉదయం 7.30 వరకు తన గదిలోంచి ఆమె బయటకు రాకపోవడంతో తల్లి సరిత తలుపు తట్టారు. ఎంతకీ పలకకపోవడంతో అనుమానం వచ్చి తండ్రి లెనిన్‌బాబు తలుపులు పగలగొట్టి చూడగా ప్రియదర్శిని చున్నీతో ఫ్యాన్‌కు ఉరి వేసుకుని ఉంది. వెంటనే ఆసుపత్రికి తరలించగా అప్పటికే మృతి చెందిందని వైద్యులు తెలిపారు. తన మృతికి ఎవరూ కారణం కాదని, తాను చదువులో మొద్దుకానని రాసింది. తల్లిదండ్రులకు నమస్సారం అంటూ అందులో పేర్కొంది. ఉన్న ఒక్కగానొక్క కుమార్తె మృతి చెందడంతో ఆమె తల్లిదండ్రులు కన్నీరు మున్నీరుగా విలపిస్తున్నారు. ఆమె కళ్లను ప్రసాద్ కంటి ఆసుపత్రికి దానం చేశారు. పోలీసులు కేసు నమోదు చేసుకుని దర్యాప్తు చేస్తున్నారు.

ఈనాడు ఆన్‌లైన్‌లో హైదరాబాద్ ఎడిషన్లో వచ్చిన ఈ వార్త కాస్త ఆలస్యంగా అందింది. “చదువులో మొద్దును కాను…” తనను బెంచిపై ఎక్కించి నిలబెట్టి అవమానించిన ఆ ఘోరమైన కాలేజిపై -నిజాంపేట-, డల్ స్టూడెంట్ అని వట్టిపుణ్యానికి వెక్కిరించిన వారిపై ఈ పసిపాప ప్రకటించిన ధిక్కార స్వరం ఎంత నైర్మల్యంతో ఉందో గమనించండి. నిన్న ఉదయం  రెండుమూడు సార్లు తను ఉన్న గదిలోకి పాప వచ్చిందని, తనకు జరిగిన అవమానంపై ఆమె మనసులో ఇంతగా వేదన రగులుతోందని అసలు ఊహించలేకపోయానని లెనిన్‌బాబు గారు ఈ ఉదయం ఫోన్‌లో చెబుతుంటే గుండె పట్టేసింది.

రేపటినుంచి ఈ చిన్నారి కళ్లు ఈ ప్రపంచాన్ని సరికొత్తగా చూస్తుంటాయి.  మరొక మనిషికి జీవనదానంగా మారిన కళ్లు..  తను మొగ్గలా ఉన్నప్పుడు కూడా ఎవరినీ ద్వేషించని ఆ కళ్లు..  తను మొద్దును కాను అని మాత్రమే చివరిసారిగా విన్నవించుకున్న ఆ కళ్లు… బండబారిపోయిన మన మహా వ్యవస్థలను ప్రశ్నిస్తున్న ఆ కళ్లు….

టీచర్‌గా పనిచేస్తున్న నా మిత్రుడు నాగరాజు కొన్ని రోజుల క్రితం ఒక గొప్ప నిజాన్ని చెప్పారు. దేశం మొత్తం మీద కాంపిటీషన్ పరీక్షలకు, పోటీ చదువులకు, కోచింగ్ చిత్రహింసలకు ఆంధ్రప్రదేశ్ నెంబర్ వన్ ప్రయోగశాలగా మారిందని, ఇక్కడ సీటు, ర్యాంకు సంపాదించుకుంటే దేశంలో ఎక్కడైనా పోయి చదివేయవచ్చని, బతికేయవచ్చని చెప్పాడు. రిజర్వేషన్ కేటగిరీలో కూడా ఎవరికీ సీటు గ్యారంటీ అని చెప్పలేనంతగా పోటీ పెరిగిపోయిందని ఈ రాష్ట్రంలో సీట్లు సంపాదించుకోవడం అంత సులభం కాదని తన అనుభవంతో చెప్పాడు..

చదవటం, బతకడం తర్వాతి మాట.  ఎంత మంది అర్థాంతర మరణాలను, అసహజ మరణాలను ఇంకా మనం మన గొప్ప రాష్ట్రంలో చూడాల్సి ఉందో అని ఇవ్వాళ మళ్లీ భయమేస్తోంది నాకు….

RTS Perm Link

వెరీ కైండ్ ఆఫ్ యు సర్…!

July 15th, 2011

శంకర్ గారితో చందమామ పనిమీద ఫోన్లో మాట్లాడిన ప్రతిసారీ ఆయన నాతో చివర్లో చెప్పే మాట “వెరీ కైండ్ ఆప్ యు సర్

చిత్రమాంత్రికుడితో...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

అక్టోబర్ నెల బేతాళ కథకు మరి కొన్ని కథలకు చిత్ర వివరణ -ఇమేజ్ డిస్క్ర్రిప్షన్- పంపుతున్నట్లు చెప్పినప్పుడు, ఆయన యోగ క్షేమాలు విచారించినప్పుడు, ఆయనకు నెలవారీ జీతం చెక్, చందమామ పుస్తకాలు అందాయో లేదో వాకబు చేసినప్పుడు, చందమామతో, చందమామ పనితో ఆయన అనుభవాలను తనతో పంచుకున్నప్పుడు హృదయ పూర్వకమైన అభిమానంతో ఆయన అనే చివరిమాట ఇది. ‘వెరీ కైండ్ ఆఫ్ యు సర్’.

ఎప్పుడు ఆయనకు పోన్ చేసినా సరే బిజనెస్ లైక్‌గా నాలుగు ముక్కలు మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేయడం అసాధ్యం. పైగా చందమామ చరిత్రపై మమకారం, చందమామపై పాతతరం సిబ్బందిపై అబిమానం చూపిస్తున్నందుకు, మా ఇద్దరి మధ్య ఎప్పుడు సంభాషణ జరిగినా తన సుదీర్గ అనుభవ సారాన్ని పంచుకోవడం అంటే ఆయనకు చాలా ఇష్టం.

88 ఏళ్ళ వయస్సు నిండిన పండు ముదుసలి. దాదాపుగా కుమారులు, కుమార్తెలు మంచి పొజిషన్లో ఉంటున్నప్పటికీ దేశదేశాలకు, ఇతర రాష్ట్రాలకు వలస పోయినందువల్ల, ఇంట్లో ముసలి దంపతులు మాత్రమే ఉంటుండటం వల్ల మనుషులు కలవడానికి వచ్చినా, ఫోన్ ద్వారా మాట్లాడినా వారితో తన అనుభవాలు పంచుకోవడం అంటే ఆయనకు ఎంత సంతోషమో…

నాటి చిత్రవైభవం - జటాయువు

చిత్ర వివరణలకు తగినట్లుగా కథలకు బొమ్మలు వేసినప్పుడు, వాటని నీట్‌గా ప్యాక్ చేసి చందమామ తెలుగు ఎడిటోరియల్ అని పేరు రాసి మరీ దాన్ని భద్రంగా అందజేసినప్పుడు గడచిన ఆరు దశాబ్దాలుగా చందమామ పని పట్ల ఆయన ప్రదర్శిస్తూ వచ్చిన అకుంఠిత దీక్ష, పరిపూర్ణ నిబద్దత ఆ ప్యాకెట్‌పై అక్షరాలలో కనిపించేవి.

దాదాపు 90 సంవత్సరాలు పూర్తి కావస్తున్న తరుణంలో జీవితంలో అన్ని పనులూ మానుకుని విశ్రాంతితో కాలం గడిపే అవకాశం అందరికీ వస్తే ఎంత బాగుండు అనిపిస్తుంది. కానీ జీవితం చివరి వరకు చందమామ బొమ్మలు గీస్తూ ఉండాలని, తన కష్టార్జితంతోనే తాను జీవించాలని రెండు చిరకాల ఆకాంక్షలతో ఆయన బతుకుతున్నారు.

గతంలోలాగా ఎక్కువ కథలకు బొమ్మలు గీయడం కష్టం అని తెలుసు. ఏకాగ్రతతో బొమ్మలు గీయటం సాధ్యం కాని శారీరక అశక్తత తనలో పెరుగుతున్నట్లు తెలుసు. గంట రెండు గంటలు కూర్చుని విరామం లేకుండా ఇంట్లో కూర్చుని బొమ్మలు గీస్తున్నా సరే, వెన్నెముకలో బాగా నొప్పిరావడం, అలసి పోవడం. ఇది మొత్తంగా తన ఏకాగ్రతపై ప్రభావితం చూపటం అనుభవంలోకి వస్తూనే ఉంటుందాయనకు.

కానీ ఈ అన్ని భౌతికపరమైన సమస్యలనూ ఆయన ఒకే ఒక ఆసరాతో, ఆలంబనతో అధిగమిస్తూ తన శరీరంలోని ప్రతి శక్తికణాన్ని తన లక్ష్యం కోసమే కేటాయిస్తూ జీవిస్తున్నారు.  చందమామలో చేరడం, చందమామలో ఇన్నాళ్లుగా బొమ్మలు వేయడం -పౌరాణిక, జానపద, బేతాళ తదితర ఏ ఇతివృత్తమైనా సరే- దైవాజ్ఞ ప్రకారమే తన జీవితంలో జరుగుతూ వస్తోందని, ఈ ప్రపంచంలో, ఒక సంస్థ 60 ఏళ్లపాటు తనను ఉద్యోగిగా కొనసాగిస్తూ జీవితాన్ని ఇస్తోందంటే అది మానవేతర కారణం వల్లే జరిగిందని ఆయన ప్రగాఢ విశ్వాసం.

నాటి చిత్ర వైభవం - మత్స్యావతారం

‘ఒరే శంకరా నువ్వు చందమామలో చేరి బొమ్మలు గీస్తూ ఉండరా!’ అని ఏనాడో దేవుడు ఆజ్ఞాపించాడని, ఆయన ఆదేశాన్ని ఈనాటికీ పాటిస్తూ వచ్చానని చెబుతారు. అందుకే ఈనాటికీ బొమ్మలు వేయాలంటే స్నానం చేసి పూజ ముగించిన తర్వాతే పనిలోకి దిగటం ఆయన అలవాటుగా మారింది. కుంచె పట్టుకుంటే తనకు  ప్రపంచంలో ఇక ఏదీ కనిపించదని, వినిపించదని ఏ అశరీరవాణో తనకు సూచిస్తుంటే తన కుంచె కదులుతుంటోందనిపిస్తుంటుందని ఆయన పదే పదే చెబుతారు.

చందమామలో 55 ఏళ్లు పనిచేసినప్పటికీ తనజీతం మూడేళ్లకు ముందు కూడా పదివేలకు దాటలేదని తెలిస్తే దిగ్భ్రాంతి కలగకమానదు. ఈ ఆరు దశాబ్దాల కాలంలో ఎంతమంది, ఎన్ని బయటి సంస్థలు ఆయనకు అవకాశాలు ప్రతిపాదించారో, తమ వద్దకు రమ్మని ఆహ్వానించారో ఆయనకు లెక్క తెలీదు. జీవితం అవసరం రీత్యా కూడా తనకు అవకాశాలు కల్పించినా వేటివైపూ ఆయన కన్నెత్తి చూడలేదు.

చందమామకు బొమ్మలు వేయడం… తన జీవితానికి ఇది చాలు అనుకున్నారాయన. దశాబ్దాలు పనిచేస్తున్నప్పుడు సిబ్బంది అడగక ముందే వారి ఆవసరాలను యాజమాన్యం చూడాలని, వారిని మరికొంచెం మిన్నగా పట్టించుకోవాలని ఆయనకు అప్పుడప్పుడూ అనిపిస్తూ ఉంటుంది. కాని చేసేది దైవకార్యం అనుకుంటున్నప్పుడు, దైవాజ్ఞను మీరకూడదని ప్రతి క్షణం తన మనస్సు గుర్తు చేస్తున్నప్పడు ఆయన 55 ఏళ్ల అసంతృప్తులను అన్నిటినీ తనలోనే దాచేసుకున్నారు.

చందమామ నియామక పత్రం

నారు పోసినవాడు నీరుపోయడా అనే సామెత ఆయనకు చాలా ఇష్టం. చిన్నప్పటి నుంచి కన్నతల్లి ద్వారా నేర్చుకున్న తెలుగును ఆయన మర్చిపోలేదు. నాగిరెడ్డి గారు స్వయంగా పిలిచారు. చందమామలో ఉద్యోగ నియామకపత్రం ఇచ్చారు. 1952లో చందమామలో చేరినప్పుడు తనకు ఇచ్చిన నియామకపత్రాన్ని ఈనాటికీ ఆయన భద్రంగా పదిలపర్చుకుంటూ వస్తున్నారు.

‘ఇప్పుడు నీడనిచ్చిన చందమామ భవంతి లేదు. ఆహ్వానంపలికి ఆదరించిన నాగిరెడ్డి గారు లేరు. తెలుగువారి చందమామలో తెలుగు యాజమాన్యమే లేకుండా పోయింది. కాని శంకర్ నేటికీ చందమామలోనే ఉంటున్నాడ’ని ఆయన ఆవేదనతో చెబుతున్నప్పుడు దశాబ్దాల ఆత్మయబంధం ఏదో తనలోంచి తెగిపోయినంత భాధానుబూతి ఆయనలో కలుగుతుంటుంది.

లేబర్ సమస్య అని మరొకటి అనీ లక్ష కారణాలు చెప్పినా, నిర్వహణలో వైఫల్యమే చందమామ పరుల పాలు కావడానికి ప్రధాన కారణమని శంకర్ గారి బలమైన అభిప్రాయం. చక్రపాణి, నాగిరెడ్డి గారు ఉన్నంతవరకూ దేదీప్యమానంగా వెలిగిన చందమామ తర్వాత తన ప్రాభవాన్ని కోల్పోవడానికి ఇతరేతర కారణాలకంటే వ్యక్తులే కారణమని ఆయన చెబుతారు. తాము చూస్తూ ఉండగా పెరిగి పెద్దదయిన వటవృక్షం తమముందే నేలకొరగడం ఆయనకు శరాఘాతం.

70లు, 80ల వరకు లక్షలాది మందిని తన వద్దకు రప్పించుకున్న చందమామ భవంతి ఈరోజు ఉనికిలో లేకుండా నేలమట్టమైపోయిన ఘటనను తల్చుకుంటేనే భరింపరాని బాధ ఆయనకు. అలా జరుగుతుందని ఊహించడానికి కూడా కష్టమయ్యేదాయనకు.

అన్నిటికంటే మహాశ్చర్యం ఏమంటే, కథాచరిత్రలో ఎన్నడూ లేనివిధంగా చందమామ బొమ్మలు చందమామ కథలకు మించిన ఆసక్తిని దశాబ్దాలుగా పాఠకుల, అభిమానులలో కలిగిస్తూ వస్తున్నప్పటికీ, ఈ చిత్రమాంత్రికుడు చందమామ కథకే తొలి ప్రాదాన్యం ఇస్తారు. ఎప్పుడైనా ఎక్కడైనా సరే పత్రికకు కథే ప్రాణమని, మంచి కథలు ఉంటేనే మంచి బొమ్మలు వేయడానికి ప్రేరణ కలుగుతుందని. కథను బట్టే మంచి బొమ్మలు చిత్రకారులు గీయడానికి వీలవుతుందని ఆయన బలంగా నమ్ముతారు.

పెళ్ళి తర్వాత 1946లో దంపతులు

అందుకే ఈ మధ్యకాలంలో చందమామలో కథల నాణ్యత పెరుగుతూ వస్తోందని. పంపిన కథలకు బొమ్మలు వేస్తూంటేనే మనసుకు హాయి గొల్పుతున్నట్లు ఉంటోందని ఆయన చెబుతూ వస్తున్నారు. ఈ మధ్యే అచ్చయిన శివనాగేశ్వరరావు గారి ‘బంగారు నెమలి’ కథకు బొమ్మలు గీస్తున్నప్పుడు ఆయన ఎంత సంతోషపడ్డారో. కథ ముందు పెట్టుకుని చదివి బొమ్మ గీస్తున్నప్పుడో లేదా పూర్తి చేసినప్పుడో తన అనుభూతిని మాతో పంచుకుంటారాయన.

గత సంవత్సరం మే నెల చందమామలో వచ్చిన  కప్పగంతు శివరాం ప్రసాద్ -చందమామ వీరాభిమాని- గారి ‘నిజమైన చదువు’ బేతాళ కథకు నాలుగు నెలల క్రితమే జనవరిలో శంకర్ గారు బొమ్మలువేశారు. జనవరి చివరలో శివరాంగారు ఆయనను కలుసుకోవాలని వచ్చినప్పుడు తన బేతాళ కథకే శంకర్ గారు బొమ్మలు గీయడం ముగించారు. ఓ సాయంత్రం ఆయన ఇంటికి పోయినప్పుడు సాదరంగా ఆహ్వానిస్తూ, ‘మీ బేతాళ కథకే బొమ్మలు వేస్తున్నాను. బాగున్నాయా చూసి చెప్పండి’ అన్నప్పుడు శివరాం గారు పొందిన అనుభూతి మాటల్లో చెప్పలేనిది.

జీవితంలో శివరాం గారు శంకర్ గారిని కలిసింది అదే మొదటిసారి. తాను చందమామకు కథ రాసి పంపడం అదే మొదటిసారి. తన కథకు శంకర్ గారు బొమ్మలు వేస్తున్నప్పుడు ఆయనను కలిసిన అనుభవం కూడా ఏ కథకుడికైనా బహుశా అదే మొదటిసారి. కథకు సరిగ్గా సరిపోయిన బొమ్మలు వేయడంతో మహదానందంతో శివరాంగారు శంకర్ గారి పాదాలకు నమస్కరించి ఆశీర్వదించమని కోరారు.

ఈ అరుదైన ఘటనను శివరాం గారు ఎలా మర్చిపోలేకున్నారో శంకర్ గారు కూడా అదే విధంగా గుర్తు పెట్టుకున్నారు. ఇప్పటికీ సందర్భం వస్తే చాలు..  ‘ప్రసాద్ గారు బాగున్నారా’ అంటూ పరామర్శించే ఈ నవ వృద్ధ యువకుడిలో ఆత్మీయత రంగరించుకున్న మెత్తటి తడి… బెంగళూరు నుంచి వచ్చి కలుసుకుని  నాలుగు మంచి మాటలు తనగురించి బ్లాగులో రాసి ప్రచురించిన శివరాం గారి పట్ల ఆయనకు ఎంత సాదర భావమో..

కథకులకు, రచయితలకు ప్రోత్సాహమిస్తే, వారితో నిత్య సంబంధంలో ఉంటే వారు మంచి కథలు పంపడానికి ప్రేరణగా ఉంటుందని, చందమామలో ప్రస్తుతం సగం పాత కథలు, సగం కొత్త  కథలు వస్తున్నాయంటే కథకులు ప్రేరణ పొందుతున్నారని, మంచి కథలు పంపడానికి ఉత్సాహం చూపుతున్నారని అర్థం అని ఆయన అంటారు.

పనిపాటలతో అలసే పాటకజనానికి చందమామ కథలు తొలినుంచి కాస్త సేద తీర్చాయని, చందమామలో సరదా కధలను చదువుతూ జనం జీవితంలో పడుతున్న శ్రమను కాస్సేవు మర్చిపోయేవారని, చింత చెట్టు దయ్యాలు, రాక్షసుల కథలు చందమామలో అంత విజయం పొందాయంటే అదే కారణమని ఈయన అభిప్రాయం. మనుషులకు మంచి చేసే దయ్యాలు, రాక్షసులు మంచివైపు నిలబడే దయ్యాలు చందమామలో కాక ఇంకే పత్రికలో కనిపిస్తాయని ఆయన ధీమాగా చెబుతారు.

రెండేళ్ల క్రితం హైదరాబాద్ నుంచి వచ్చి శంకర్ గారిని కలిసిన అన్వర్ -సాక్షి చిత్రకారులు- గారు ఆయనను కలిశాక ఒకే ఒక మాటన్నారు. ‘జీవితంపట్ల ఆయన పరిపూర్ణమైన సంతృప్తితో ఉంటున్నారు. ఇది లేదు, ఇది రాలేదు అనే కొరతకు సంబంధించిన మాట ఆయన నోట్లోంచి రావటంలేదు. మనిషిలో బాధ ఉంటే కదా అసంతృప్తి చెందడానికి.”

మనిషి జీవితంలో అత్యంత విలువైన 60 సంవత్సరాలు. ఒకే పత్రిక, ఒకే పని, ఒకే ఆశయం. ఇది తప్ప నాకింకేమీ వద్దు అనే పరమ సంతుష్టికరమైన జీవితాచరణ. వీటన్నింటి ప్రతిరూపం. చందమామ శంకర్.

షణ్ముఖవల్లి, శంకర్ దంపతులు

వ్యక్తిగత జీవితంలో ఆయనకు నిజమైన తోడూ నీడా ఆయన జీవన సహచరి షణ్ముఖవల్లి గారు. ఆమె లేకుంటే ఆయన లేరన్నది ఉబుసుపోక మాట కాదు. అక్షరసత్యం. నీడలా అంటిపెట్టుకునే ఆమె ఏదైనా పనిమీద బయటకు వెళ్లవలసివచ్చి రాత్రివరకు రాలేకపోతే 88 ఏళ్ల వయసులో కూడా శంకర్ గారు అన్నం స్వయంగా తానే వండుకుని తింటారు. ఈనాటికీ ఇదే తంతు..

నేర్చుకోవాలంటే, ఆచరించాలంటే కళ్లముందు జీవితంలో ఎన్ని ఉదాహరణలు లేవు మనకు…

శంకర్ గారూ, మీతో కలిసి పని చేసే మహద్భాగ్యం అనుకోకుండా దక్కినందుకు..

మీ మాట మీకే అప్పగిస్తున్నానండీ..

వెరీ కైండ్ ఆఫ్ యు సర్…!

RTS Perm Link