దైవం జంతువు రూపంలో…

May 19th, 2011

ఇంటి పిల్లీ, ఇంటి కుక్కా దైవానికి మారు రూపాలు అని చందమామ చిత్రకారులు శంకర్ గారు చెబుతున్నారు. చందమామ కథకు బొమ్మ రూపంలో ప్రాణప్రతిష్ఠ పోస్తూ, గత 55 సంవత్సరాలకు పైగా బేతాళ కథలకు వన్నెలద్దుతున్న ఈ చిత్ర బ్రహ్మ… ఇంటి పిల్లీ, ఇంటి కుక్కలో కనిపించే దైవాంశను గురించి ఇవ్వాళే ఫోన్‌లో పంచుకున్నారు.

చందమామ ఈ సంవత్సరం మొదటినుంచి సకాలంలో అంటే నెల మొదట్ల్లోనే మార్కెట్లోకి వస్తూండటం తెలిసిందే. దీంట్లో భాగంగా పత్రిక కంటెంట్ కూడా రెండు మూడు నెలలకు ముందే సిద్ధమవుతూ కాస్త వేగం పుంజుకొంది. ఆరోగ్య కారణాల రీత్యా ఆయన ఇంటివద్దే ఉండి చందమామకు బొమ్మలు వేసి పంపుతుంటారు. ఆగస్టు నెల పత్రిక బేతాళ కథ -ధర్మయ్య తీర్పు-కు బొమ్మ వేయడం ఇవాళ్టితో పూర్తవుతుందని సాయంత్రం 3 గంటల తర్వాత ఇంటికి వచ్చి తీసుకెళ్లవలసిందిగా ఆయన ఈ ఉదయం ఫోన్‌లో చెప్పారు.

ఈ సందర్భంగా ఆయన తన బంధువలమ్మాయిని తోడు తీసుకుని ఈ శుక్రవారం వేరే ఊరికి వ్యక్తిగతపని మీద వెళుతున్నానని, ఈలోగానే బేతాళ కథకు బొమ్మలు వేయడం పూర్తవడం సంతోషంగా ఉందని, మీకూ, నాకూ కూడా బొమ్మల గురించి ఇక టెన్షన్ ఉండదు కనుక ఇక నిశ్చింతగా ఆ కార్యక్రమానికి వెళ్లివస్తానని చెబుతూ మాటల సందర్భంలో జంతువుల్లో దివ్యత్వం గురించి కొన్ని ఘటనలు పంచుకున్నారు.

చెన్నయ్ నగరంలో పోరూరులో ఉన్న ఆ బంధువుల అమ్మాయి ఇంటికి మాష్టారు దంపతులు ఎప్పుడు వెళ్లినా సరే  ఆ ఇంటిలో ఉన్న ఒక పెద్ద కుక్క వారిని ఆప్తబంధువులుగా భావించి వదలదట. పోలీసు లేబర్ డాగ్‌లాంటి ఆ కుక్క సింహంలా ఇంట్లో తిరుగాడుతూ, మన భాషలో మనం మాట్లాడితే దాని భాషలో అది అర్థం చేసుకుని చెప్పింది తుచ తప్పకుండా చేస్తూంటుందని ఆయన చెప్పారు.

అలాగే తన అవసరాలను అది సైలెంటుగానే ఇంటివారికి గుర్తు చేస్తూంటుందట. పొరపాటున కూడా అది కాలకృత్యాదులను ఇంటి ఆవరణలో తీర్చుకోదట. దాని అవసరం పడగానే అది యజమానికి గుర్తు చేస్తుందట. ఎలాగంటే దాన్ని పగటిపూట ఇంటి ఆవరణలో కట్టేయకుండా వదిలేస్తారట. సాయంత్రం కాగానే దాన్ని బయటకు తీసుకెళతారు.

ఏరోజైన సకాలంలో అలా ఇంటి బయటకు తీసుకుపోనట్లయితే, ఇది సరికొత్త రూపంలో తను బయటకు పోవాలనే విషయం గుర్తుచేస్తుంది. ఎక్కడో ఓ మూల పడి ఉండే గొలుసును తీసుకువచ్చి ఇంటి యజమానికి ఇస్తుందట. దీన్ని నా మెడకు బిగించి బయటకు తీసుకుపో.. ఎందుకింత లేటు అని  ఎగాదిగా చూస్తుందట. మరి దాని అవసరం దానిది. మనుషులు గుర్తించకపోతే ఎలా అని శంకర్ గారి చెణుకు. ఎక్కడో ఉన్న గొలుసును తీసుకొచ్చి అది యజమానికి ఇస్తూంటే వీరికి ఒకే ఆశ్చర్యం. బయటకు తీసుకుపోతే గొలుసు తగిలిస్తారనే రోజువారీ అంశాన్నిఅది అలా స్టిమ్యులేట్ చేసుకుని ఇంటివారికి గుర్తుచేస్తుంది.

ఆ ఇంటివారు తమిళంలోనో, ఇంగ్లీషులోనూ ఏదైనా చెబితే అది వెంటనే అర్థం చేసుకుని తుచ తప్పకుండా దాన్ని పాటిస్తుందట. మాట్లాడే మనిషి భాషను మాట్లాడలేని కుక్క గ్రహించి ఆవిధంగా నడుచుకోవడం చూసి కదిలిపోతుంటారు వీళ్లు. బయటికి వెళ్లి దానికి తినడానికి ఏవైనా బిస్కెట్లవంటివి తెచ్చి కూడా సంచిలోంచి తీసి ఇవ్వకపోతే కాస్సేపు చూస్తుందట. తర్వాత చిన్న చిన్న మూలుగులతో  శబ్దం చేసి మరీ ఆ బిస్కెట్లను బయటకు తీయించి తీరిగ్గా తిన్న తర్వాత తిరిగి తన స్థానంలోకి వెళ్లిపోతుందట.

వీళ్లు నావాళ్లు, బయటకు వెళితే తప్పకుండా ఏదైనా తీసుకువస్తారు అనే జ్ఞానాన్ని అది ఎంతగా గుర్తుపెట్టుకుంటుందో మరి. చిన్న పిల్లలకు, ఇంటి జంతువులకు తేడా లేదనే కదా ఇది చెప్పేది. చెప్పిన మాట ఎన్నడయినా వినకపోతే, గోల చేస్తే, ఇంటివాళ్లు బయటకు  వెళ్లిపో అని కేక వేస్తారట. అది ఎలా అర్థం చేసుకుంటుందో కాని బుద్దిగా తన స్థానంలోకి వెళ్లి కిముక్కుమనకుండా కూర్చుంటుందట.

మనిషి భాషను అది ఎంత గొ్ప్పగా అర్థం చేసుకుంటుందో తెలిపే మరో విశేషం. ఆ ఇంటిలో వారు పనిమీద రెండు మూడు గంటలు బయటకు వెళితే దాన్ని ఆవరణలోంచి  ఇంటిలోపల టీవీ ముందు కూర్చుండబెట్టి ఏదో ఒక జంతువుల ఛానెల్ పెట్టి చూస్తుండమని చెప్పి వెళతారట. పాపం అది బుద్ధిగా ఆ టీవీలో బొమ్మలను చూస్తూ వాళ్లు కూర్చుండబెట్టిన చోటునుంచి కదలకుండా అలాగే చూస్తూ ఉంటుందట. వాళ్లు తిరిగి వచ్చేంతవరకు అలాగే ఉంటుందట.

ఇంటి జంతువు ఇంటి మనిషి కంటే ఎక్కువగా చెప్పిన మాటకు కట్టుబడి అలాగే ఉండటం ఎలా సాధ్యం అంటూ మాస్టారు గారు ఆశ్చర్యపోయారు. ఇంటివారి కోపాన్ని, సంతోషాన్ని, సరదాను, విషాదాన్ని అర్థం చేసుకుని మెలిగే పెంపుడు జంతువు ఇంటి మనుషుల కిందే లెక్క అని ఈయన అభిప్రాయం.

అన్నిటికంటే మించి వీళ్లు ఆ ఇంటిలోకి వెళ్లడం వరకే వీరి పని. తర్వాత వీరు బయలు దేరి వస్తూ ఉంటే మాత్రం ఒప్పుకోదట. చేతిలో సంచీ చూసిందంటే వీళ్లిక వెళ్లిపోతారు అని భావించి సంచీని నోటితో పట్టుకుని వదలదట. చుట్టాలను, అతిథులను అంత త్వరగా బయటకు పంపేయకూడదు అనే మానవ అనుభవజ్ఞాన సంస్కారాన్ని అదెంత బాగా అలవర్చుకున్నదో అని వీరికి విస్మయం కలుగుతూంటుంది. వీళ్లు వెళ్లటం తప్పనిసరి అయితే దాన్ని ఎలాగోలా మరిపించి ఆవరణలోంచి పక్కకు తీసుకెళ్లి ఏమారుస్తారట. అక్కడికీ వీళ్ళు గేటు దాటి నడవటం గాని చూసిందంటే అంతెత్తు ప్రహరీ గోడ దూకి బయటకు రావాలని గింజుకుంటుందట.

అలాగే తాను 30 లేదా 40 ఏళ్ల క్రితం మద్రాసులోని పేరుంగుడి ప్రాంతంలోని ఇంటిలో ఉన్నప్పుడు పిల్లితో తమ అనుబంధం గురించి కూడా ఈ సందర్బంగా శంకర్ గారు పంచుకున్నారు. ఇంటి చుట్టూ కొబ్బరిచెట్లు, మామిడి చెట్లు ఉండగా పరిసరాలలో తిరుగుతూండే ఈ పిల్ల అడివిపిల్లిలా భీకరంగా కనిపించేదట. నల్లపిల్లి. భారీ ఆకారం. వీరి అలవాట్లను అది ఎంతగా స్వతం చేసుకుందంటే. పొరపాటున కూడా చల్లని పదార్థాలు ముట్టేది కాదట. వేడిగా వండిన అన్నాన్ని తీసి మజ్జిగ వంటివి కలిపి పెడితే తింటుంది కాని చల్లబడితే వెంటనే అలిగి అక్కణ్ణించి వెళ్లిపోతుందట. రోజు వేడి అన్నం పెట్టేవారు ఈరోజేమయింది మీకు అంటూ తూష్ణీభావం ప్రదర్సిస్తూ అక్కడినుంచి వెళ్లిపోతుందట. ఏదో ఒకటి వేడిగా చేసి మళ్లీ పిలిస్తే కాని దగ్గరికి రాదట.

ఇక ఆ ఇంటి పిల్లలతో దాని అనుబంధం చెప్పాలి. వాళ్లు ఎక్కడ పడుకుంటే ఇది అక్కడికే పోయి పడుకునేదట. వారి బాధలను, విషాదాన్ని కూడా అది అలాగే పట్టేస్తుందట. పెద్దవాళ్లు ఎప్పుడయినా అరిచిన సందర్బాల్లో పిల్లలు ముసుగు కప్పుకుని ఏడుస్తుంటే ఈ పిల్లికి అస్సలు సహించేది కాదట. వెంటనే పోయి దుప్పటి లాగి వాళ్ల ముఖంలోకి చూస్తూ ఉంటుందట. ఆ పిల్లలు మళ్లీ దుప్పటి లాక్కుని కప్పుకుంటే మల్లీ లాగేసేదట. పిల్లలు ఏడిస్తే, కన్నీరు పెడితే అంత పిల్లికి కూడా ఇష్టముండదు మరి. సైలెంటుగా పోయి వారివద్ద కూర్చుని ఏడవవద్దు అంటూ ఓదార్చే ఈ మార్జాల మహత్వాన్ని ఏమని వర్ణించాలి అంటారీయన.

మన ఇంటిలో మనతోపాటే పెరుగుతూ, మన మనోభావాలను పరికిస్తూ, వాటికనుగుణంగా తమకు తాము మెలుగుతూ మన సంతోషాన్ని, విషాదాన్ని కూడా తమవిగా చేసుకుని మన వెన్నంటి ఉండే పెంపుడు జంతువులు దైవాంశ ప్రతిరూపాలు అంటారు శంకర్ గారు. నన్ను వదిలి పెట్టి పోవద్దు అనే అర్థం వచ్చేలా చేతిలోని సంచిని గట్టిగా పట్టుకుని నిలేసే కుక్క సంస్కారానికి మనం నిండు నమస్కారాలు చేయాలంటారీయన.

అసలు పెంపుడు జంతువులు మనుషుల పట్ల ప్రదర్సించే ఆ కరుణామయ దృశ్యాలను కథలుగా రాయాలంటారీయన. జంతువుల కథలు సాహిత్యంలో ఎన్నటికీ చెరిగిపోవని, మనుషులకు పాఠాలు నేర్పే కథలుగా జంతుకథలు సాహిత్యంలో కలకాలం నిలిచిపోతాయని శంకర్ గారు నొక్కి చెప్పారు.

జీవితపు తొలి నాళ్లు పల్లెలో ఉన్నప్పుడు మా ఇంటలోనూ పిల్లీ, కుక్కా ఉండేవి. సంవత్సరాలపాటు అవి మా బాల్యాన్ని పంచుకునేవి. చేతిలో చేయి వేస్తూ, అలాగే కళ్లలోకి చూస్తూ, పిల్లీ, కుక్క మాకు ఆనందాన్ని పంచిపెట్టిన, మా కష్టాల్లో పాలుపంచుకున్న ఒకనాటి మా పల్లెజీవితాన్ని తల్చుకుంటేనే కన్నీరు చిప్పిల్లుతుంది.

జీవితం తన్నిన తాపుకు పల్లెలకు దూరమై అమాంతంగా ఇలా పట్నాలకు, మహానగరాలకు వచ్చి అద్దె ఇళ్లలో పడ్డాం కాని, లేకుంటే మా పల్లె మాకు బతుకు నిచ్చి ఉంటే, అక్కడ అవకాశాలు లేవని, వ్యవసాయం ఇక గిట్టబాటు కాదని, బతకలేమని నిర్ణయించుకుని పట్నం దారి పట్టి ఉండకపోతే ఇప్పుడు కూడా మాకూ ఒక కుక్కా, పిల్లీ తోడుగా ఉండేవి కదా..

అసలే పిల్లలు లేనివాళ్లం. ఉద్యమాల బాట పట్టి  పిల్లలు వద్దనుకున్నవాళ్లం. ఇప్పుడు ఆ ఉద్యమాలూ లేక, పిల్లలూ లేక, పిల్లులూ కుక్కలూ లేక జానా బెత్తెడు ఇరుకు గదుల్లో మా పనులు మేము చేసుకుంటూ.. మా బతుకు మేము గడిపేస్తూ…

పిల్లలూ, జంతువుల రూపంలో లేలేత జీవిత మాధుర్యాన్ని కోల్పోయి ఇలా ఒంటరిగా బతకడం ఏంటో..

అడవి పిలిచింది మళ్లీ నాకు గుర్తుకొస్తోంది. విశ్వ విఖ్యాత రచయిత జాక్ లండన్ తానొక కుక్క  అవతారమెత్తిన చందంగా, కుక్కతనాన్ని నిలువునా జీర్ణం చేసుకుని పలవరించిన చందంగా తీర్చిదిద్దిన మహా నవల అడవి పిలిచింది మళ్లీ గుర్తుకొస్తోంది.

పీకాక్ క్లాసిక్స్ వారు ప్రచురించిన ఈ నవలను 2005లో తొలిసారిగా చదివింది మొదలుకుని దాన్ని మర్చిపోవడం చేతకావడం లేదు.మానవుడితో కుక్క అనుబంధాన్ని.. కాదు కాదు.. కుక్కతో మానవానుబంధాన్ని మహిమాన్వితంగా అక్షరీకరించిన ఈ ప్రామాణిక రచనను రాత్రికి వీలైతే మళ్లీ ఒకసారి చదవాలనిపిస్తోంది.

జంతువుల కథలు మళ్లీ చందమామలో అగ్రస్థానం పొందితే, ఎక్కువగా ప్రచురించబడితే ఎంత బాగుంటుందో.. అనిపిస్తోంది..

దైవం మానవరూపంలో అని ఈమధ్యే సాయి నిర్యాణం సందర్బంగా ఒక కమ్మటి ఆస్తిక గీతాన్ని టీవీలలో విన్నాను. దైవం జంతువు రూపంలో అని మార్చుకుంటే కూడా బాగుంటుందేమో…

శంకర్ గారూ, లేస్తూనే ఇవ్వాళ మళ్లీ కమ్మటి మాటలతో కంట తడి పెట్టించారు. కుక్కా పిల్లీ దైవత్వ ప్రతిరూపాలు.. జంతు అనుబంధాన్ని కోల్పోయిన వాళ్లం…జీవితంలో ఎలా మర్చిపోగలం ఈ మాటల్ని… నిండు నూరేళ్లూ చల్లగా ఉండండి మాష్టారూ..

RTS Perm Link

అలనాటి చందమామ రాయితీ…

May 17th, 2011

“పాపాయిలూ!
క్రిందటిసారి నేను కోరినదానికి మీ దగ్గరనుంచి చాలా ఉత్సాహకరమైన జవాబులు వచ్చినై. కొంతమంది ఇద్దరూ, ముగ్గురూ, కొంతమంది అయిదుగురి వరకూ చందమామను చదువుతున్నామని వ్రాశారు. ఇది చాలా ఆనందం కలిగించింది మాకు. కాని, కొంతమంది హరిజనులు తమకు చందమామ దొరకటం లేదనీ, వాళ్ల స్కూళ్లు కూడా తెప్పించటం లేదనీ వ్రాశారు. అయితే దీనికి మేము చేయగలిగింది చేస్తాము.

ఈలోపల హరిజనులకు, బీదలకు మాత్రం చందమామ రు.4-0-0 చందా చేశాము -నాలుగు రూపాయలు- కాబట్టి చందాదారులుగా చేరదలిచిన బీదవారు జూలై నెలాఖరులోగా చేరవలసింది. ఆ పైన  చందాకు చేర్చుకోము.
-మీ చందమామ”

పై మాటలు 1949, జూలై సంచిక సంపాదకీయంలోనివి. ఆవిర్భవించిన రెండేళ్లలోపే పేదవారికి రాయితీ ధరకు చందమామను అందించాలన్న సంపాదకుల సత్ సంకల్పం పై మాటల్లో కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తోంది. చందమామ మొదటనుంచి ఆర్థికంగా అంతో ఇంతో స్తోమత కలిగిన మధ్యతరగతి కుటుంబాల వారికే అందుబాటులో ఉంటూ వచ్చిందేమో అన్న అనుమానాన్ని ఈ చిన్ని సంపాదకీయం పటాపంచలు చేస్తోంది.

1949లో విడి చందమామ సంచిక 6 అణాలు. సాలు చందా రు. 4-8-0. రెండేళ్లకు 8-0-0 గా ఉండేది. కాని హరిజనులకు, బీదలకు మాత్రం జూలై నెలాఖరులోగా చేరువారికి సాలుచందా రు.4-0-0 మాత్రమే విధిస్తూ అదనంగా ప్రకటన కూడూ ఆ సంచికలో ప్రచురించారు. 1970ల మొదట్లో కూడా పల్లెల్లో నాలుగైదు తెలుగు కుటుంబాలు టోకున అన్ని పిల్లల పత్రికలను, ఇతర సాహిత్యాన్ని టౌన్ నుంచి తెప్పించుకుని వంతులవారీగా చదువున్న రోజులు ఉండేవి.

పుస్తకాన్ని కొని చదవలేని స్థితిలో ఉన్న కుటుంబాలు చందమామనే కాదు ఇతర పత్రికలను కూడా చదవాలంటే, సాహిత్యంతో పరిచయం చేసుకోవాలంటే సామూహిక గ్రంధాలయాలను మించిన పరిష్కారం లేదు. లేదంటే సంపన్నులైన దాతలు ఔదార్యంతో పిల్లలకు పుస్తక దానం చేయడానికి తమవంతు ప్రయత్నం చేయవచ్చు కూడా. ఇన్ఫోసిస్ నారాయణ మూర్తి గారి జీవన సహచరి సుధామూర్తి గారి  ఔదార్య గుణం వల్ల కర్నాటకలో 5 వేల గ్రామీణ పాఠశాలల గ్రంధాలయాలకు కన్నడ చందమామ నిరంతరం అందుతూ వస్తోంది.

పాఠ్య పుస్తకాలు కొనడమే భారంగా ఉంటున్న కుటుంబాలు పత్రికలను కొని చదవడం ఈనాటికీ కష్టసాధ్యంగానే ఉంటోంది. విద్య భారంగా, వైద్యం భారంగా, ఉపాధి భారంగా, చివరకు జీవితానికి జీవితమే భారంగా మారుతున్న గ్లోబల్ కుగ్రామాలు కదా మనవి. నిజాన్ని పచ్చిగా చెప్పుకోవాలంటే నగరాలు, పల్లెల్లో 30 లేదా 40 కోట్లమంది సంపన్న, ఎగువ మధ్యతరగతి కుటుంబాలకు మాత్రమే మనదేశంలో ఈనాటికీ కొనుగోలు శక్తి ఉంటోంది. తతిమ్మా 80 కోట్లమందికి జీవితమే మహాభారం.

కొనుగోలు శక్తి పరిధిలోకి వచ్చిన పై కుటుంబాల వారికే బాలసాహిత్యంతో సహా సమస్త సాహిత్యమూ అందుబాటులో ఉంటోంది.ప్రభుత్వం భారీస్థాయిలో పాఠశాలలకు కథల పుస్తకాలను, సాహిత్యాన్ని అందివ్వకపోతే తరాల పిల్లలకు పాఠ్యపుస్తకాలే గతి.

సోవియట్ యూనియన్ ఉజ్వలంగా వెలిగిపోయిన రోజుల్లో కోటాను కోట్ల పుస్తకాలను చిన్నారులకు, విద్యార్థులకు గ్రంధాలయాల ద్వారా, యువజన క్లబ్బుల ద్వారా అందించిన చరిత్రను ఇంకా మనం మర్చిపోలేదు. రాజకీయ ఆచరణ పరంగా సోషలిజం ఘోర వైఫల్యాలను పక్కన బెట్టి చూస్తే, 60, 70, 80ల వరకు సోవియట్ యూనియన్ వివిధ భారతీయ భాషల్లో, ఇంగ్లీషులో ప్రచురించిన అద్భుతమైన బాలసాహిత్యాన్ని, తరాల పిల్లలపై దాని ప్రభావాలను మర్చిపోవడం అసాధ్యం.

సోవియట్ యూనియన్ కుప్పగూలిపోవడం చారిత్రక, రాజకీయ నేపథ్యంలో అనివార్య పరిణామమే కావచ్చు. కాని ప్రపంచ వ్యాప్తంగా వివిధ భాషల్లో అది అందించిన సాహిత్యం, సాటి లేని కాగితపు నాణ్యతతో కొన్ని తరాల జీవితాలపై అది ఆవిష్కరించిన రంగుల ప్రపంచాన్ని మర్చిపోవడం, దాని రుచి చూసిన వారికి సాధ్యం కాదు.

చందమామ కోట్లాది భారతీయుల ఊహాలోకాలపై కలిగించిన ప్రభావం కూడా తక్కువేం కాదు. దేశంలో ఏ పత్రికకూ సాధ్యం కాని రీతిలో ఆరు దశాబ్దాలుగా రంగుల ప్రపంచాన్ని అది ఆవిష్కరిస్తోంది. చందమామ ధారావాహికల విశిష్ట రచయిత దాసరి సుబ్రహ్మణ్యం గారు చివరి క్షణం వరకూ చెబుతూ వచ్చినట్లుగా చందమామ విజయం, దాన్ని ఏ పత్రిక కూడా అనుసరించలేక పోవడంలోనే ఉంది.

చూస్తూనే దివ్యత్వాన్ని మనసులో కలిగించే చందమామ అలనాటి మేటి చిత్రాలు కానీ, -దీని అర్థం తెలియాలంటే చందమామ ఇటీవలే ప్రచురించిన ‘ఆర్ట్‌బుక్’ చూడాలి-, మానవనీతిసారాన్ని అరటిపండు ఒలిచి పెట్టినట్లు వివరించే దాని అద్బుతమైన కథలు కాని ఒకసారి అనుభవంలోకి వచ్చిన తర్వాత మర్చిపోవడం, మళ్లీ వాటి గురించి ఆలోచించలేక పోవడం ఎవరికీ సాధ్యం కాదు.

అందుకే చందమామ అభిమానుల – చంపిలు, చందమామ పిచ్చోళ్లు- కంటే మించిన వ్యసనపరులు ఈ ప్రపంచంలోనే ఉండరు. ఆన్‌లైన్‌లో 58 ఏళ్ళ చందమామలను 1947 ఆవిర్బావ సంవత్సరం నుంచి మొదలు పెట్టి మళ్లీ చదువుతూ వస్తున్నపెద్దవాళ్లు, ఆస్పత్రిపాలై పొద్దుపోక బెడ్‌మీద పడుకొని తొలిసారిగా చందమామ కథలను చదివి, తర్వాత దాన్ని వదలలేని పిల్లలు.. చందమామ కథలు వింటూ అలాగే జీవితం ముగించాలనే వయోవృద్ధుల ‘చిర’ కోరికలు..

మన కళ్లముందు సాగుతున్న ఈ సన్నివేశాలను, దృశ్యాలను, పరిణామాలను చూస్తున్నప్పడు మాకున్న ఆలోచన ఏమిటంటే చందమామను ఇంకా విస్తృత స్థాయిలో, విశాల ప్రజానీకానికి ఎలా అందించాలన్నదే. ఒక్క చందమామే కాదు బాలసాహత్య పత్రికలూ, ప్రామాణిక సాహిత్యరూపాలు కూడా కొనుగోలు శక్తి లేని మెజారిటీ ప్రజలకు అంది తీరాలి.

డిగ్రీలూ, ఉద్యోగాలూ, జీవితాల కొనుగోళ్లూ, డబ్బు కట్టలూ, అధికారాంధకార మదోన్మత్త జనిత సమస్త వికారాలూ దాటి ప్రపంచంలో ఇంకా మిగిలి ఉన్న మంచిని అందరికీ ఎలా పంచాలన్నదే ఇప్పటి సమస్య. ‘హరిజనులకు’, పేదలకు రాయితీ ప్రకటించిన అలనాటి చందమామ స్పూర్తిగా ఇది జరుగుతుందని ఆశిస్తూ, జరగాలని ఆకాంక్షిస్తూ….

పాఠాలు మాత్రమే కాకుండా, పాఠ్యేతర పుస్తకాలు ఎందుకు చదవాలో, ఆంధ్రజ్యోతి మే నెల 2, 2011 నాటి వివిధ సాహిత్య వేదిక పేజీలో వచ్చిన “నేనూ.. మా ఇల్లూ.. కాసిని నెమలీకలూ…” పేరిట పి. తెరేష్ బాబుగారు రాసిన ఆ సాహితీ నెమలీకలను విప్పి చూడండి. ఆన్‌లైన్ ఆంధ్రజ్యోతి హోమ్‌పేజీలో వివిధ ఆర్కైవ్స్ విభాగంలో “2-5-11” పేరిట ఇది ఉంది కూడా.

వైరం లేని క్రూరత్వ ప్రదర్శన -ఉద్యోగంలో భాగంగా కాల్చిచంపడాలు, ఉరి తీయడాలు- హింసకు దారితీసి సమాజానికే ప్రమాదకరమవుతుందంటూ రాముడికే అహింసను బోధించిన సీత ఎంత ప్రాచీనురాలో, ఎంత అర్వాచీనురాలో ఈ కాసిని నెమలీకలను చూస్తే తెలుస్తుంది.

ఈ ఒక్క వాక్యాన్ని ఈ నెమలీకలలో చదివిన తర్వాత పీకాక్ క్లాసిక్స్ వారు ప్రచురించిన వాల్మీకి రామాయణం -వచనం: ముసునూరు శివరామ కృష్ణారావు- తప్పకుండా కొని చదవాలనిపిస్తోంది.

ఈ నెమలీకలను చదవాలంటే  కింది లింకుపై క్లిక్ చేయండి.

http://www.andhrajyothy.com/VividhaNews.asp?qry=dailyupdates/vividhapdf

RTS Perm Link

చందమామ చదవకుంటే?

May 9th, 2011

చందమామ చదవకుంటే?
కోకిలమ్మ పాడకుంటే..
నెమలిఈక చూడకుంటే..
నేతిగారె తినకుంటే…
నీతికధలు వినకుంటే..

ఏం జరుగుతుంది?

పక్షులకు, పశువులకు, మృగాలకు లేని ఒక ప్రత్యేకత మానవునికి ఉంది. అదే విచక్షణ. ఇంగ్లీషులో “డిస్క్రిమినేషన్’. ఏది మంచి? ఏది చెడు? అని చెప్పగలిగిన శక్తి ఒక్కమనిషికే ఉన్నది. తతిమ్మా జాతులంతా స్వాభావికంగా ప్రవర్తిస్తూ ఉంటాయి.  మానవుడికి కావలసింది ప్రధానంగా దైవ ప్రీతి, పాపభీతి, సంఘనీతి. మానవుడు సంఘజీవి. తోటివారిపట్ల ఎలా నడచుకోవాలి? ఇతరులు ఏవిధంగా ఉంటే మనకు సంతోషం? అనేవి నర్పేవే నీతికధలు.

పరవస్తు చిన్నయసూరిగారి “నీతిచంద్రిక’లో కధలన్నీ, రాజుగారి సోమరిపోతు పుత్రులు విని, ఉత్తములైనారు. కధలు ఎటువంటివారినైనా ఆకర్షిస్తాయి. మంచిమార్గాన్ని చూపిస్తూ దుర్మార్గులు, దుష్ట స్వభావులు, ధర్మ భ్రష్టులు, ఏవిధంగా అపకీర్తి పొందారో భారత, రామాయణాలు చెప్తాయి. విష్ణుశర్మ చెప్పిన కధల్లో పక్షులు, పశువులు నిజంగా మాట్లాడతాయా లేదా అనేది ప్రశ్న కాదు, వాటి సంభాషణ ద్వారా మనం ఏమి నేర్చుకోవాలి అనేదే ప్రశ్న. విదురనీతి, సుమతీ శతకాలు నీతులు నేర్పేవేకదా! ఆకోవకు చెందినదే మన “అందాల చందమామ.”

గోరుముద్దలు పెడుతూ మంచి బుధ్ధులు నేర్పుతుంది అమ్మ. పసిపిల్లలకు మంచి చెడులు నేర్పుతూ నీతిముద్దలు పెడుతుంది “చందమామ’. నింగిలోని చందమామలో కూడా కొంతమచ్చ కనిపిస్తుంది. మన ప్రియతమ పత్రికలో ఏదైనా మచ్చ చూపించగలమా!? అందుకనే ఆబాల గోపాలమూ మెచ్చేపత్రిక ముఖ్యంగా పిల్లలకు నచ్చేపత్రిక. వెలసులభము. ఫలమధికము. ఇలా ఎంతైనా వ్రాయవచ్చు. అతిశయోక్తికానేకాదు.

చదివితే కధలెంత మధురమో, చిత్రాలు చూస్తే కళ్ళకు, మనస్సుకు అంత ఆనందం. చందమామ పత్రికను చూడగానే కొనని వారుండరు. అది అందించే పటిక బెల్లాన్ని తినని వారుండరు.

మా అబ్బాయి, అమ్మాయి, పసివాళ్ళుగ ఉన్నపుడు “శిళ్ళంగేరి’ గ్రామంలో, అని మొదలయ్యే చందమామ కధలు చదువుతూ, రాత్రి నిద్రించేవారు. (ఇవి చందమామ సీనియర్ కథకులు శ్రీ కోలార్ కృష్ణ అయ్యర్ గారు రాసే కథలు)

ఇపుడు అమ్మాయికి 37 ఏళ్ళు, అబ్బాయికి 35 ఏళ్ళూ, ఇద్దరూ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్లే, ఐనా ఈనాటికీ చందమామ చదవాల్సిందే!
అమెరికా చికాగోలో ఉంటున్న మా అబ్బాయి సైతం మొన్న బెంగుళూర్ వచ్చినపుడు ‘శిళ్ళంగేరి’ రచయిత, కోలార్ కృష్ణయ్యర్ గారి కధల గురించీ, మాట్లాడుకున్నాం.

నేను ముఖస్తుతికి ఈమాటలు అనడంలేదు. ఆ అమృతాన్ని గ్రోలుతూ , అనుభవిస్తూ, వ్రాస్తున్న మాటలివి. చిన్నపిల్లలతోపాటుగా పెద్దలకూ మానవత్వపు విలువలను, మంచితనాన్నీ, సద్గుణాలనూ గుర్తుచేసే పత్రిక చందమామ.

అప్పటినుండీ (1947) ఇప్పటివరకూ నిరాటంకంగా, నిర్విరామంగా, పత్రికకై చేస్తున్న కృషికి, సంపాదక వర్గానికీ, సహకరించే సిబ్బందికీ సవినయంగా నమస్సుమాంజలులు సమర్పిస్తున్నాను.

చంద్రుని కాంతి లోకానికి అందినంతకాలం’ చందమామ పత్రిక నిలవాలని, నిత్యం వెలగాలనీ, ఆశిస్తూ, ఆశీర్వదిస్తూ ముగిస్తున్నాను.

ఆదూరి శ్రీనివాసరావు,
లెక్చరర్, సత్యసాయి ఇనిస్టిట్యూట్
బెంగళూరు
(చందమామ చదవకుంటే కోకిలమ్మ పాడకుంటే, నెమలి ఈక చూడకుంటే.. అంటూ చందమామను శిఖరస్థాయిలో నిలిపి ఉంచిన ఈ మామంచి  మాష్టారు గారు కావలి జవహర్ భారతి కాలేజీలో కామర్స్ పాఠాలు చెప్పారు. తర్వాత పుట్టపర్తి సాయి ప్రభావంతో బెంగళూరు వైట్‌ఫీల్డ్ ఆధ్వర్యంలోని సాయి కళాశాలలో ఉచితంగా విద్యార్థులకు బోధిస్తున్నారు. ఆధ్యాత్మికతను నిలువెల్లా పుణికిపుచ్చుకున్న మాష్టారుగారు భారత రామాయణాలు, నీతి శతకాలు, చందమామ కథలు మానవ నీతినియమాలకు పట్టం కట్టే సంస్కృతీ వారసత్వ చిహ్నాలుగా కొనియాడతారు.

‘పాతికేళ్ల క్రితం మీ కావలి కళాశాలలో నేనూ తెలుగు అధ్యాపకుడిగా అతి తక్కువకాలం పనిచేశాన’ని చెబితే ఎంత సంతోషపడ్డారో. ఈ దంపతులిరువురు -ఆదూరి హైమవతి, మాస్టారు- అమెరికాకు పిల్లలవద్దకు వెళ్లినప్పుడే సాయి అస్తమించడం వారికి శరాఘాతమైంది.

ఆధ్యాత్మికతను, ఆస్తికత్వాన్ని పక్కన బెట్టి చూస్తే సాయి బోధించిన ప్రేమ తత్వాన్ని పాటించడంలో నిస్వార్థంగా పిల్లలకు సేవలందించడంలో ఈ ఉపాధ్యాయ దంపతులు తమకు తామే సాటి. ప్రజలను సేవించటం అనే గొప్ప భావనను సమస్త వ్యవస్థలూ వదిలివేస్తున్న పాడుకాలంలో సాయి సంస్థల రూపంలో వ్యక్తులు ప్రదర్శిస్తున్న పరమ సేవాతత్వానికి అచ్చమైన ప్రతీకలు వీరు.)

శ్రీ శ్రీనివాసరావు మాస్టారు గారికి,
కోరగానే మీరు తక్షణం స్పందించి పంపిన చందమామ జ్ఞాపకాలను మెయిల్ ద్వారా అందుకున్నాము. చందమామనే చదవకుండా ఉంటే… అంటూ ఆ రోజు మీరు ఫోన్‌లో మాట్లాడిన మాటలను మళ్లీ అవే అక్షరాలలో పెట్టి మీరు పంపిన ఈ జ్ఞాపకం హృద్యంగా ఉంది.

మీకు, మీ కుటుంబానికి ఒక మంచి వార్త. మీ దంపతులూ, మీ అబ్బాయి, అమ్మాయి ఏ శిళ్లంగేరి కథల రచయిత గురించి మీ జ్ఞాపకాల్లో దశాబ్దాలుగా భద్రపర్చుకుంటూ వస్తున్నారో, ఆ చందమామ రచయిత శ్రీ కోలార్ కృష్ణ అయ్యర్ గారి చిరునామా ఇక్కడఇస్తున్నాము.

ఆయనకు ఇప్పడు 85 ఏళ్లు. ఈరోజుకీ పిల్లల సాహిత్యంపట్ల అపారమైన మక్కువతో ఆయన కథా సంపుటాలు ప్రచురిస్తూనే ఉన్నారు. ఆంగ్లంలో ఇంతవరకు 40పైగా బాల సాహిత్య సంకలనాలు తీసుకువచ్చారు. ఇంకా 60 పుస్తకాలకు పథకం రచించి పెట్టుకున్నారు. ఈ మధ్య కాలంలో ఆయన చందమామతో సంబంధం లేరు. గత సంవత్సర కాలంగా మాత్రమే ఆయనతో పరిచయమై కొనసాగుతోంది. ఆయన కొత్త కథలు కూడా వరుసగా నాలుగైదు ఈ మధ్యే ఎంపికయ్యాయి.

మీ జ్ఞాపకాల్లో చిరస్మరణీయంగా ఉంటున్న ఈ కథల మహర్షి చిరునామా కింద ఇస్తున్నాను. తప్పకుండా ఆయనతో నేరుగా ఫోన్‌లో మాట్లాడి ఆ మధుర క్షణాలను ఆస్వాదించండి.
ఎంత మంచి పాఠకులను, ఎంత మంచి కథకుడిని కలుపుబోతున్నామో తల్చుకుంటే మనసు పరవశిస్తోంది.

Sri  Kolar Krishna Iyer
18-1-416,
Bhavani Nagar
Tirupathi-517501
Chittor (Dist)
Ap
Land line : 0877-2251715
(ఇటీవలే ఆయన తాత్కాలికంగా బెంగళూరుకు నివాసం మార్చినట్లున్నారు. తిరుపతి చిరునామా కొనసాగుతుంది.

RTS Perm Link